Podcasts Rijkswaterstaat

21 ruimte voor de rivieren (1).mp3 00:00:00 Hans Brouwer: Bij Ochten was het echt spannend. Daar kwam het leger bij, zandzakken voor de deur. Ik heb later ook mensen gesproken, die vertelden dat er aan het eind van de straat bestelbusjes klaarstonden om, als zij weg waren, de tv mee te jatten. Dus het leger werd ingebracht om de boel te beschermen. Het zijn best dramatische verhalen. 00:00:19 Botte Jellema: Welkom bij de podcast van Rijkswaterstaat. Mijn naam is Botte Jellema. Deze aflevering gaat over het megaproject: Ruimte voor de Rivier . Op 34 plekken langs onze grote rivieren heeft het water meer ruimte gekregen. Een revolutie in hoogwaterbeheer, want waarom hebben we de dijken deze keer niet verhoogd, zoals we altijd deden? Het programma is een paar jaar geleden afgerond en we blikken erop terug met Hans Brouwer, die bij Rijkswaterstaat in de programmadirectie zat, van Ruimte voor de Rivier. Hij was riviertakmanager. 00:00:51 Botte Jellema: Hij stuurde ongeveer een derde van de 34 projecten aan. We zijn bij Lent, een plaats aan de noordkant van Nijmegen, aan de overkant van de Waal. Het is maar een postzegeltje vergeleken met de stad Nijmegen, maar het is ook een gebied met veel bewoners, landbouw, recreatie, oorlogsmonumenten en natuurlijk de bekende Waalbrug. Maar de Waal maakt hier een bocht en was smal. Bij hoogwater gaf dat problemen. Daarom moest er voor het water een grote binnenbocht komen, een nevengeul, als onderdeel van Ruimte voor de Rivier . 00:01:23 Hans Brouwer: Hier bij Lent, bij Nijmegen, een project midden in de stad. Dit is eigenlijk uniek in het Ruimte voor de Rivier programma. Wat hier speelde was dat het geen onbewoond gebied was, er stonden hier 50 huizen en bij het graven van de nevengeul, de Spiegelwaal , zou dat betekent dat deze zouden moeten vertrekken. Dat heeft behoorlijk tot wat discussies en weerstand geleid en de les is, denk ik, in Ruimte voor de Rivier , in de algemeenheid is: vroeg beginnen en een perspectief bieden. 00:01:57 Botte Jellema: Er moesten heel wat mensen plaatsmaken voor de rivier. Dat was niet niks. Hans vertelt er straks meer over, maar we beginnen bij hoe het allemaal begon met Ruimte voor de Rivier . 00:02:12 Hans Brouwer: De bron zit in 1993, 1995. In december 1993: hoogwater in Limburg. Dat leidde tot overstroming van ik geloof een procent of 8, van het gebied. Dat was dan wel niet hier hoor, trouwens, maar dat was wel de eerste aanleiding. 00:02:28 Botte Jellema: De naam Itteren dringt zich op, bij mij. 00:02:30 Hans Brouwer: Klopt, Borgharen, Itteren. 12.000 mensen geëvacueerd. We hadden de veiligheidsnormen die zeiden: eens in de 250 jaar kan het gebeuren. Dus men zei in Limburg: we hebben het nu één keer gehad, dus 249 jaar gebeurt het niet, zo werkt statistiek niet, dus twee jaar later gebeurt het opnieuw, januari '95, maar dan niet alleen de Maas, maar ook de Rijn. 00:02:54 Botte Jellema: En daarmee dus ook dit gebied. 00:02:58 Hans Brouwer: Ja, en onder andere dit gebied, althans, het gebied van de toenmalige commissaris der koningin, Jan Terlouw, Gelderland. Hij besloot toen in december om 250.000 mensen de opdracht te geven te vertrekken, en dat was nogal wat. 00:03:15 Botte Jellema: Ja, vorig jaar was het 25 jaar geleden. Ik weet dat omroep Gelderland er een heel project van heeft gemaakt, van: hoe was het toen voor iedereen, om geëvacueerd te worden? 00:03:25 Hans Brouwer: Bij Ochten was het echt spannend. Daar kwam het leger bij, zandzakken voor de deur. Ik heb later ook mensen gesproken, die vertelden dat zij weg moesten, maar dat er aan het eind van de straat bestelbusjes klaarstonden om, als zij weg waren, de tv mee te jatten. Dus het leger werd ingebracht om de boel te beschermen. Het zijn best dramatische verhalen, maar dat heeft wel de aanleiding gegeven van: het is nu net goed gegaan. Maar we moeten er wel wat aan gaan doen om de bewoners van het Riviergebied weer meer veiligheid te bieden. 00:03:55 Botte Jellema: Terwijl wij verder lopen, gaan we naar beneden en dan heb ik het echt wel over een metertje of twee, drie. 00:04:00 Hans Brouwer: Dit is dus die drempel. 00:04:01 Botte Jellema: Hier hangt ook een bord: verboden te zwemmen, draaikolken. We lopen over een wildrooster en dan komen we op een weggetje wat er nieuw uitziet en wat aan beide kanten met een soort basaltblok is belegd. Aan de rechterkant de Waal, een soort natuurgebiedje, daarvoor ook, zand zie ik. Het ziet er best aantrekkelijk uit, allemaal. Als het nu veel warmer zou zijn, dan zou je hier toch mooi... Maar goed, je mag hier niet zwemmen. Aan de linkerkant hebben we nu vrij uitzicht over waar je het steeds over hebt, de Spiegelwaal . 00:04:38 Hans Brouwer: De Spiegelwaal , de uitgegraven geul van vier kilometer lang en pak hem beet, 200 breed, of misschien wel iets minder. 00:04:44 Botte Jellema: Hier was het tot, wat is het, tien jaar geleden, land, dus dit is helemaal uitgegraven? 00:04:53 Hans Brouwer: Dat is helemaal uitgegraven en wat ik wel apart vind, als je hier zo staat, hoe hoog staan we nu boven het water? Misschien anderhalf, twee meter, denk ik. De eerste keer, in januari 2018, kolkte het water over deze weg heen, die Spiegelwaal in met de wildwaterkanootjes die probeerden te landen, hier. 00:05:14 Botte Jellema: Als je niet mag zwemmen, dan vinden die wildwater-kanoërs dat wel mooi. Dus wat er dan gebeurt, is, als er net zulk hoog water is als het in 2018 was, waar hebben we dan trouwens over, hoeveel kuub? Want dat zijn van die getallen, steeds. 00:05:28 Hans Brouwer: Dat is een beetje onvermijdelijk, maar in '95 ging het net goed. Daar hadden we twaalf en een halve kuub per seconde. Bij Lobith. Dan zie je het equivalent, en in '98, toen we konden tonen dat het werkte, dan praten we over 7.000. Maar wat we kunnen hebben, door Ruimte voor de Rivier, veilig kunnen afvoeren is 16.000. Dus bijna kwart meer dan in '95. Ik zeg heel vaak, dan ben ik van al die getallen ook af: we kunnen nu een kwart meer water opvangen dan in '95 en het hoeft niet te leiden tot evacuatie. Dan kan iedereen veilig blijven zitten. 00:06:09 Botte Jellema: Dat is natuurlijk grote winst. Om hier nog even uit te leggen hoe het er hier uitziet: die drempel, dit is inderdaad zo'n twee, drie meter boven hoe hoog het water nu staat. Maar als dat water dus omhoog komt, pas dan wordt er gebruik gemaakt van die Spiegelwaal als stroomgebied? 00:06:30 Hans Brouwer: Ja, dan krijg je echt het maximum effect dat hier ter plekke de waterstand van de Waal 34 centimeter daalt. 00:06:37 Botte Jellema: Waarom loopt de Waal hier niet altijd doorheen? 00:06:39 Hans Brouwer: Omdat hier in drempel zit. 00:06:41 Botte Jellema: Natuurlijk. Maar waarom zit die drempel erin? 00:06:43 Hans Brouwer: Heel simpel. Een rivier heeft altijd de neiging om zijn weg te verleggen en ondanks Ruimte voor de Rivier, waarbij we weer wat meer ruimte bieden, is dat toch niet de bedoeling, vanwege de scheepvaartfunctie, bijvoorbeeld. Ook de steden liggen daar. Je wil graag dat die hoofdstroom zo'n 320, 330 dagen in het jaar gewoon blijft waar die zit. Alleen als je het nodig hebt, dan kun je hier en daar, afhankelijk van het project, de uiterwaarden laten onderlopen of hier die geulstromen. 00:07:21 Botte Jellema: Maar het is niet zo dat jullie hier sluizen open moeten zetten, of dat soort dingen? 00:07:25 Hans Brouwer: Het is een vrij vast weggetje, zoals je kunt zien, met basaltblokken, zei je net goed, maar er zitten ook hier en daar duikersgaten in, zodat er wel verbinding is tussen de Waal en de Spiegelwaal . Maar wat beperkt, dagelijks. Maar wanneer het erg hoog water is, in het najaar of in de winter, dan kan het eroverheen. 00:07:45 Botte Jellema: Er zitten dus wel wat buizen onderdoor, maar dat is alleen om een beetje doorstroom te houden. 00:07:50 Hans Brouwer: Ja, en om die kwaliteit, ook van het water van de Spiegelwaal een beetje overeind te houden. 00:07:54 Botte Jellema: Anders staat dat stil en gaat het stinken. 00:07:56 Hans Brouwer: Dan krijg je allerlei gedoe. 00:07:57 Botte Jellema: Tussen 2013 en 2015 is de nevengeul aangelegd en heeft de naam Spiegelwaal gekregen. In februari 2016 stond het water in de Waal voor het eerst zo hoog, dat de drempel overstroomde. Gemiddeld gebeurt het zo'n twee tot drie keer per jaar. Als dat gebeurt, krijgt het water zoveel ruimte dat het daarna veel minder hoog komt te staan. 00:08:18 Hans Brouwer: Voorheen waren altijd de problemen opgelost met dijken verhogen. In wezen is de eerste gedachteverandering, of, in een mooi woord, paradigmawijziging, van Ruimte voor de Rivier is: we zoeken het niet per definitie in die dijkverhoging, we zoeken het bij voorkeur in rivierverruiming, vanuit de gedachte: elke keer dat je meer water krijgt en je gaat die dijken verhogen, accommoderen we in wezen een hogere waterstand. 00:08:40 Botte Jellema: Het water in de rivier komt hoger te staan, maar het land buiten de dijken blijft natuurlijk op dezelfde hoogte, en dat verschil is erg gevaarlijk. Wanneer je niet hoge waterstanden wil, maar wel veel water moet afvoeren, dan zul je de rivier breder moeten maken. 00:08:55 Hans Brouwer: Dat leidt tot andere vraagstukken, een andere manier van werken. Voorheen kon je zeggen: de dijken lagen er al, die ga je verhogen en verbreden, ook geen sinecure. In de jaren 90 hebben we niet voor niks twee commissies Boertien gehad, vanwege allerlei verzet tegen dijkverhoging omdat die allerlei lintdorpen en cultureel erfgoed langs het rivierengebied deed verdwijnen. Hier heb je het dan niet over een dijk, waar je wat gaat doen in een beperkte ruimte, maar het gaat eigenlijk over grote gebiedsontwikkelingen. 00:09:32 Hans Brouwer: Dan krijg je te maken met heel veel meer belangen, moet je toch ook veel meer tijd investeren in het begrijpen van de geschiedenis, het gebruik. Maar ook wat de mogelijke toekomst van het gebied is. De angst is eerst: als je ergens komt, je dreigt de leefomgeving van mensen en hun werkomgeving te veranderen, dat is per definitie bedreigend. Dan ga je, dat doe ik ook, eerst in de weerstand. Waarom wij, waarom ik? 00:09:59 Botte Jellema: In Lent is er ook flink tegen de plannen geprotesteerd. Op deze specifieke plek stonden zo'n 50 Lentse huizen. Die moesten allemaal worden afgebroken en de gezinnen die hier woonden, moesten verhuizen. Ik kan me eigenlijk nauwelijks een voorstelling maken van wat voor ingreep dit is geweest. Ik vraag Hans hoe je aan zoiets begint. 00:10:17 Hans Brouwer: De oplossing is: tijd om aan het idee te wennen, serieus om te gaan met de belangen, om die ook van hun collectief te maken, dat ze niet aan alle kanten de rekening gepresenteerd krijgen, maar ook zicht op een nieuwe toekomst. Dat is vaak de toekomst in hetzelfde gebied. Het kan ook elders zijn. Als je dat hele pakket weet te adresseren en je weet een vertrouwensband te krijgen, dan kun je eruit komen. Neem ik je even mee naar een andere project, de Biesbosch, de Noordwaard, waar ook mensen zeiden van we willen eigenlijk liever onze leefomgeving overeind houden, maar zagen daarin, gegeven de beperkte ruimte in West-Nederland: vroeger of laat later komen jullie bij mij, dus kom dan maar vroeger. 00:10:59 Hans Brouwer: Dat is ook vaak een signaal, als men doorheeft: we kunnen in deze stap vermeden worden, maar over 20 jaar komen ze alsnog. Doe het dan liever morgen, want die economische onzekerheid, die is dodelijk voor zo'n gebied, zo wordt het ervaren, men investeert niet meer. Vervolgens had men haast in dat gebied en dan krijg je ook: doe het dan maar meteen. Je loopt tegen allerlei zaken op. Misschien viel het wel aardiger uit. Ruimte voor de Rivier was natuurlijk nieuw in te bedenken om door land terug te geven aan de rivier, door dijken bijvoorbeeld te verleggen of het gebied, zoals in dat geval de Noordwaard, overstroombaar te maken. 00:11:39 Hans Brouwer: Hierdoor realiseerden we onvoldoende dat daarmee misschien het gebied nog niet eens zo vreselijk gewijzigd werd, maar wel, de leef-, woon- en werksituatie van mensen. Simpelweg gezegd: een boerderij dat in een bedijkt gebied ligt, is economisch meer waard dan een boerderij in een uiterwaard dat niet beschermd is. En soms maakten we van een beschermd gebied en uiterwaard. Dan krijg je de zorg van bijvoorbeeld in die Noordwaard en bij andere projecten. Ik had een jonge boer ooit in de polder, die zei: mijn ambitie was altijd om naar Canada te vertrekken. Dat gaat niet gebeuren. Waarom niet? Hij zei: ik kan een bordje 'te koop' in mijn tuin neerzetten, maar wie komt erop af met die onzekere toekomst? Ten tweede, als iemand erop afkomt, krijg ik veel minder betaald dan de prijs die ik betaald heb, dus ik zit mijn leven lang met een schuld die ik niet kan aflossen. Ik zit in egevangenis. 00:12:35 Hans Brouwer: Dat was een ontdekking, die hebben opgelost, kostte tijd. Daar heb ik zelf aan gewerkt en een goede collega-jurist van Ruimte voor de Rivier. Door er het met het ministerie te over te hebben, kunnen we geen regel maken voor die mensen die getroffen worden door Ruimte voor de Rivier, waarin we zeggen van: als u wilt verkopen, verkoop het aan de overheid en de overheid betaalt de prijs alsof het nog beschermd was. Dan nemen wij dat verlies. Een tweede regel die wij met elkaar bedachten, is op het moment dat mensen besluiten om te blijven zitten en ze krijgen schade door overstroming, is het niet hun schade, maar is het schade van de gemeenschap, dan wordt het getaxeerd. 00:13:15 Botte Jellema: Je kunt dit ook uitleggen: omdat de gemeenschap ook voordeel heeft bij het feit dat die rivier meer ruimte heeft gekregen en dus minder schade leidt. 00:13:25 Hans Brouwer: Wat je merkt, Botte, ik zeg wel eens: die Noordwaard beschermt de stad Gorinchem, 30 kilometer bovenstrooms. Mensen in die Noordwaard zijn nu, door op deze manier met elkaar om te gaan en door de kosten voor hun niet persoonlijk te houden, maar collectief te maken, zeggen mensen in die Noordwaard nu trots te zijn op die Noordwaard in hoe die bijdraagt aan waterveiligheid en dit is bijzonder, waarom? Omdat ik geen enkele inwoner van Gorinchem ken die tegen die mensen in de Noordwaard wat zegt, dank je wel of een bloemetje stuurt, want ze hebben het niet eens door. 00:14:00 Hans Brouwer: Toch blijken mensen dat wel te doen op het moment dat ze niet het gevoel hebben dat ze in de val terechtkomen en dat je er samen probeert uit te komen. En dat is denk ik heel erg belangrijk, dus dat is ook heel veel praten. Ik ben in menig zaaltje – in dat geval in Werkendam in De Kwinter – dan had ik mijn pak aan en dan dachten die mensen, God, die vent uit Den Haag is er ook en die blijft ook nog een biertje drinken en je kunt er ook nog mee babbelen. Toch is dat belangrijk om te doen. 00:14:30 Botte Jellema: Hans zegt dat er misschien bij een enkel geval onteigend moest worden bij het project Ruimte voor de Rivier, bij in totaal 250 vastgoedzaken. Ze zijn er vrijwel in alle gevallen uitgekomen. 00:14:41 Hans Brouwer: Ik zal niet beweren dat het niet soms met de stok achter de deur van de onteigening is, je hebt verschillende mensen. Wij proberen daar netjes uit te komen. Je hebt ook altijd mensen die denken: als ik mijn poot stijf houden, haal ik er meer uit. Ik weet nog dat ik ooit eens tegen bewoner heb gezegd, die tegen mij zei: Hans, ik vertrouw jullie, zei ze, en dan komt jouw vastgoed onderhandelaar bij mij aan de keukentafel zitten. Dan word ik toch even gepiepeld voor een ton. 00:15:07 Hans Brouwer: Ik zei tegen haar: misschien vind je het arrogant, maar ik zit op een schatkist van 2,3 miljard. Je denkt toch niet dat ik wakker lig of jouw huis vier, vijf of zes ton waard is? Ik heb een probleem als ik jou te weinig betaal, want dan ga je naar de rechter en ik heb een probleem als ik je te veel betaal, want dat is oneigenlijke staatssteun, dus we moeten terug naar jouw keukentafel. Toen zei ze: zo heb ik het nog niet bekeken en vervolgens zijn we er weer opnieuw toch wel weer uitgekomen en dat is natuurlijk ook zo. Ik neem je ook maar een beetje mee in mijn wereld. Het kan het misschien ook een beetje helpen. 00:15:49 Botte Jellema: Het belangrijkste doel van Ruimte voor de Rivier was natuurlijk het verbeteren van de waterveiligheid, maar een ander doel was de verbetering van, wat Hans noemt: de ruimtelijke kwaliteit. 00:15:59 Hans Brouwer: Hier gaat het vooral over de architectuur, vind ik, dat er niet kleinzielig is omgegaan met... We kijken nu naar die verlengde Waalbruggen. De historie van de oude Waalbrug is zichtbaar, dat is ook bewust, mooie ronde vormen, geen vierkante pilaren, maar goede architectuur. Je hoopt dat die ook lang overeind blijft, die ook bijdraagt aan de uitstraling van Nijmegen. Dat hoor je ook internationaal. We kijken voor ons naar de Lentloper, een aparte brug met meerdere niveaus voor fietsers, voetgangers en auto's, die op een hele natuurlijke manier van elkaar gescheiden worden en ook hele mooie doorkijkjes geeft. 00:16:48 Hans Brouwer: Dat is misschien iets wat je, als je niet als tweede doel ruimtelijke kwaliteit hebt, misschien door investeringskosten gedreven, anders, goedkoper doet, terwijl als je niet alleen naar de kosten kijkt, maar ook naar de opbrengst en wat het betekent voor een gebied – dat is misschien wel een les van Ruimte voor de Rivier – ruimtelijke kwaliteit is een manier van kijken, het hoeft niet duur te zijn, maar je moet ook kijken naar de opbrengsten. 00:17:10 Botte Jellema: Er kwam een kwaliteitsteam ruimtelijke kwaliteit en die keek in het hele proces van ontwerper mee. 00:17:16 Hans Brouwer: In heel veel van die projecten – dat was ook een noviteit – was de eis dat een landschapsarchitect ook goedkeuring moest geven aan verschillende ontwerpen. Dan krijg je die kwaliteit discussie. Maar die ruimtelijke kwaliteit is, denk ik, een heel belangrijk ding geweest. 00:17:42 Botte Jellema: Hans krijgt bezoek van over de hele wereld met vragen over hoe we dat in Nederland hebben gedaan. Het graven van de nevengeul en het afbreken van een deel van Lent ging gepaard met het ontwikkelen van een groot gebied aan de andere kant van Lent, voor woningen en een betere infrastructuur. Het gebied rond de Spiegelwaal is een plek waar bewoners van Lent en Nijmegen nu naartoe gaan om op het strandje aan de rivier te ontspannen. 00:18:06 Hans Brouwer: De strandjes, in de zomer: je wil niet weten hoeveel dat trekt. De nodige festivals zijn hier al geweest. Optredens zijn mogelijk, de kade aan de overkant van waar wij weer zitten, waar je aan – de Lentse Warande heet het, met prachtig Portugees steen belegd – kunt zitten en kijken naar voorstellingen. Dat heeft natuurlijk zijn waarde en ik weet het niet wat mensen bedenken als ze overwegen om in Lent of ergens anders te gaan wonen. Maar ik kan me voorstellen dat dit gebied ook een rol speelt. 00:18:42 Botte Jellema: Wat is de toekomst? Is het nu af? 00:18:47 Hans Brouwer: We hebben wel ontdekt dat het nooit af is. 00:18:51 Botte Jellema: Heeft dat ook te maken met bijvoorbeeld die nieuwe vraagstukken rond de droogte? 00:18:55 Hans Brouwer: Dat heeft met een aantal dingen te maken. Ik denk dat het ene is – dat zie je nu met die klimaatverandering – de natuur verandert. Die rivier verandert, dus die werpt ook weer nieuwe inzichten en problemen op. In algemeenheid krijgen we ook nieuwe inzichten, maar anderzijds: hoe je maatschappelijk tegen zo'n rivier gebied aankijkt, dat is natuurlijk ook niet statisch aan veranderingen onderhevig. Wat je nu ziet – dat wordt nu voorbereid, daar mag ik ook weer aan deelnemen – is een programma, dat heet integraal riviermanagement en die kijkt eigenlijk nog breder dan wat bij Ruimte voor de Rivier daaruit voortvloeide. Daar vonden we al dat we heel integraal bezig waren met ruimtelijke kwaliteit en die waterveiligheid, met de trots dat we naast dit soort architectuur ook een kleine 2.000 hectare nieuwe natuur hebben gerealiseerd in het riviergebied, ook niet onbelangrijk. 00:19:48 Hans Brouwer: Er wordt nu veel meer weer vanuit ook de hoogwaterveiligheid, maar ook droogte, het scheepvaartprobleem, de delfstoffenwinning, om dat als geheel te bezien, voor de volgende stap. Let wel: bij Ruimte voor de Rivier was al duidelijk dat het niet klaar zou zijn, omdat in 2006 het kabinet besloot, na studies om Ruimte voor de Rivier te gaan uitvoeren, maar wel met het beeld, inclusief klimaatverandering, dat de verwachte afvoer over de Rijn nog wel eens richting de 18.000 kuub zou kunnen gaan. Alleen, er is voor gekozen om dat niet in één keer te accommoderen. 00:20:30 Botte Jellema: Dat is een derde meer dan we bij het hoogwater hadden in '95. 00:20:36 Hans Brouwer: Dat is de helft erbij optellen. 00:20:38 Botte Jellema: De helft erbij, inderdaad. 00:20:42 Hans Brouwer: Er is het één ander veranderd. Maar in ieder geval was wel duidelijk dat Ruimte voor de Rivier niet werd ingericht om alles in één keer goed te doen. Wel in de eerste behapbare stap, met de gedachte: ons wettelijk systeem geeft de gelegenheid ons in een jaar of tien, vijftien een stap te zetten, voorheen, als je kijkt naar de Deltawerken, er is indertijd besloten om een aparte wet te maken en onder die wet is 40 jaar lang gewerkt aan de Zeeuwse, Zuid-Hollandse kust. Dat is voor Ruimte voor de Rivier niet gedaan. Er is gezegd: we benutten gewoon de geëigende ruimtelijke ordeningsinstrumenten, wat kunnen we dan doen? En is dat dan veilig genoeg? Ja, dan zijn we veilig. Dat was de stelling. Als Ruimte voor de Rivier klaar is, dan zijn we klaar tot 2050, maar we zijn niet klaar voor 2100. 00:21:36 Botte Jellema: Over 28 jaar is het al bijna zover. 00:21:38 Hans Brouwer: We zijn nu met het programma integraal riviermanagement bezig, met 2050, met een doorkijk naar 2100. Wat nou ook leuk is, Botte, dat is een andere verrassing internationaal, waarbij natuurlijk de politieke cyclus meestal een jaar of vier is, dat mensen zeggen: die Hollanders, die kijken 50 tot 100 jaar vooruit en investeren erin. Hoe is dat in vredesnaam mogelijk? Dat zit in onze geschiedenis, denk ik, enerzijds en anderzijds in het feit dat we het ons kunnen veroorloven, als rijk land, dat heeft er ook mee te maken en de geschiedenis van de waterschappen, die als lichaam wel uniek zijn, maar die dat ook moeten vasthouden, als democratisch instituut, ook als overheidslaag die je vrijwel nergens anders vindt. 00:22:23 Hans Brouwer: Dat maakt allemaal dat wij het blijkbaar in Nederland heel gewoon vinden om, over kabinetten heen, stappen te zetten voor hoogwaterveiligheid zonder al te veel veranderingen in ideeën of prioriteiten. Het hoeft ook niet te concurreren met, in economisch slechte tijden, onderwijs of andere zaken. Dus dat blijven we blijkbaar echt als basis overeind houden en dat is wel heel bijzonder. 00:22:47 Botte Jellema: Dus dat zit er toch wel een beetje in, in die Nederlanders, op één of andere manier. 00:22:50 Hans Brouwer: Dat heb ik wel ontdekt, dat het toch echt iets is wat ons onderscheidt, maar logisch is het ook wel. 00:22:56 Botte Jellema: We laten ons er vaak op voorstaan, maar dan denk ik altijd, sceptisch als ik ben, zal dat, echt? 00:23:01 Hans Brouwer: Het is al echt, maar het is ook zo dat we zijn hartstikke kwetsbaar, want we hebben geïnvesteerd in Ruimte voor de Rivier: 2,3 miljard, maar daarmee geef je toch al enkele tientallen jaren een wat veiliger leef- en werkomgeving voor een kwart van onze bevolking. Maar je wil niet weten, als een strategische dijk doorbreekt en de Randstad komt onder water, dan kost het heel wat meer dan 2,3 miljard. Dus Nederland is in die zin ook goed, ook met Ruimte voor de Rivier, in het in het investeren voorkomen, terwijl je ook heel veel landen hebt die vooral investeren in het opruimen van de schade. 00:23:48 Botte Jellema: Zit er niet een heel goed computerspel in dit hele Ruimte voor de Rivier en het afvoeren van het water? 00:23:59 Hans Brouwer: Daar heb twee opmerkingen over. Ik denk dat je gelijk hebt. Dat is één. Dat doet me aan twee dingen denken. De ene is: we hadden ooit een computerspel, in de planfase tijd, dat noemden we de blokkendoos, dat heet tegenwoordig designtable, is door ontwikkeld met Google Maps. Het was destijds simpel, spreadsheets met een hydraulisch model, maar die liet wel zien welke opgave we hadden en wat de waterlijn in die rivier is. Dus je hebt de waterlijn, die golft een beetje. Wij zeiden: we moeten onder een streep komen. Dan kon je op plekken in die grafiek een project aanklikken en dan ging die waterstand omlaag en je zag tot hoever bovenstrooms dat werkte. 00:24:44 Hans Brouwer: Dan weet je: we moeten weer een ander project hebben. Daar kon je van alles aanhangen. Dan kun je zeggen: om hoeveel geld gaat het? Om hoeveel boeren gaat het, om hoeveel natuur gaat het? Alles wat met milieueffectrapportage te maken heeft. Het leuke is, dat je op een gegeven moment – niet alleen voor onszelf, want weet je, we hadden 700 mogelijke projecten – probeer er lekker uit te kiezen en het zijn ook geen losse projecten. Ze interacteren, het is een keten van projecten die met elkaar interacteert. Het was eerst ons eigen hulpmiddel, daarna gingen we het gebruiken met lokale en regionale bestuurders en er zei een burgemeester eens: waterveiligheid, maar niet bij mij. Oké, zet het uit, maar je moet wel in het model een oplossing vinden en dan ging hij die oplossing vinden. 00:25:27 Botte Jellema: Dus dit spel is eigenlijk al gespeeld? 00:25:29 Hans Brouwer: Dat was wel een saaie vorm, maar het werkte wel, dat vind ik wel aardig om te benadrukken. Dat heeft me ook tijd gekost: normaal gesproken, wat gebeurt er met mensen die dat dan doen en waarvan je zegt: zet maar uit en probeer een alternatief te vinden? En wat zijn de consequenties dan? Dat is, dat die persoon veranderd van een consument van beleid dat uit Den Haag wordt opgelegd, waarvan je – ik weet niet hoe het bij jou is, maar bij mij werkt zo, ik ben een beetje recalcitrant type, als de overheid komt, dan zeg ik: ja, mooi niet – maar deze ging zich medeontwerper voelen. 00:26:04 Botte Jellema: Dan word je een beetje eigenaar van het probleem. 00:26:05 Hans Brouwer: Ik denk later in Ruimte voor de Rivier hebben we ook juist op allerlei niveaus flink geïnvesteerd om het eigenaarschap vast te houden. Je ziet bij lokale bestuurders dat ze vaak geïnteresseerd zijn in de planfase, omdat dan worden de keuzes gemaakt. Maar als ze het project gerealiseerd is, zijn ze weg, want hebben ze geen invloed meer, terwijl dan juist de gevolgen voor de lokale bewoner nijpend worden, en zichtbaar. 00:26:30 Hans Brouwer: Dus als je dan voor elkaar krijgt dat je een wethouder kunt bellen en zeggen: kun je op de koffie bij die boer of die bewoner, en die zegt: Hans, ik doe dat, want ik voel me eigenaar. Dat is buitengemeen belang, want die kent het gebied. Hoe dichter bij het gebied dat ligt, zowel bestuurlijke als projectmanagement, die maken onderdeel van die gemeenschap. Den Haag maakt geen onderdeel van deze gemeenschap. Die vliegen in en uit. 00:26:54 Botte Jellema: Maar de Waal kennen ze hier wel. Hoeveel was het nou? 2,3 miljard heeft het gekost? Heb je nog wat over? Kunnen we niet wat ontwikkelaars inhuren bij Rijkswaterstaat die dat spel even mooi gaan maken? 00:27:08 Hans Brouwer: Goed idee. Het jammere is, dat het geld wat over is, is teruggestort. Zonde, dat gaat weer naar de algemene middelen, en dergelijke. 00:27:14 Botte Jellema: Er zijn genoeg andere projecten, waar het misschien wel beter terecht kan komen. 00:27:18 Hans Brouwer: Het is misschien wel een mooie gedachte voor de volgende stap en dat is dat integraal riviermanagement programma, waar we ook nadenken: hoe kunnen we er eerder weer mensen bij betrekken? Mede-eigenaar maken? Je merkt en dat is ook de ervaring met zo'n programma als Ruimte voor de Rivier. Het duurt een jaar of vijftien. Je praat met mensen die nu wonen in het gebied en als het gebied klaar is, zijn die misschien al vertrokken en worden opgevolgd door nieuwe generatie, die toendertijd, in het begin op school zat. Eigenlijk praat je misschien een beetje met de verkeerde generatie. De vraag is ook een beetje: hoe kun je op een goede manier ook interesse kweken en het meedenken van de universiteitsstudenten, van de technasia, middelbare school of van de basisscholen? 00:27:59 Botte Jellema: Games, Hans. 00:28:00 Hans Brouwer: Dat weet ik. Dat is niet helemaal mijn wereld, maar ik heb het laatst met de universiteit van Utrecht ook over games gehad. Dat ben ik met je eens. De manier om mensen te bereiken is heel divers geworden. In het begin van Ruimte voor de Rivier, waar je nog naar vroeg, de zaaltjes met een biertje achteraf. Dat is met Corona al deels ingewisseld door digitaal. Maar die jongeren bereik je inderdaad met heel andere middelen, dat ben ik helemaal met je eens. Ook dat blijft dus veranderen. Die rivier blijft veranderen. De maatschappelijke wens rondom die rivier verandert, de rol tussen overheid en maatschappij verandert en er komen nieuwe middelen, dus stilstaan kun je niet, je zult altijd weer verder gaan. 00:28:59 Botte Jellema: Je hoorde een aflevering uit de podcastserie over het werk van Rijkswaterstaat, en deze keer ontmoette ik Hans Brouwer, werkzaam bij Rijkswaterstaat, als programmamanager. Bedankt voor het luisteren.

Botte Jellema: De enorme regenval in Duitsland en in België in de zomer van 2021 zorgde voor heel veel water in de rivier de Maas. Dat zagen we allemaal, maar wat we niet konden zien, was wat er onder water gebeurde. Michiel Reneerkens: Door die enorme stroomsnelheden zijn er gigantische erosiekuilen ontstaan, op sommige locaties wel vijftien meter diep. Botte Jellema: Welkom bij de podcast van Rijkswaterstaat. Mijn naam is Botte Jellema. In deze aflevering hoor je Michiel Reneerkens, Coördinerend Adviseur Rivieren bij Rijkswaterstaat. We ontmoeten elkaar bij de langsdammen in de Waal, aan de overkant van Tiel. Wat langsdammen zijn, legt hij straks uit. Michiel houdt zich bezig met de onderkant van onze rivieren. Hoe verandert de bodem van de rivier in de loop van de jaren en wat is de invloed van weersextremen? Michiel Reneerkens: Het is nooit een probleem geweest. Die bodem heeft verder geen functie voor ons. Die is er. Als die bodem daalt, daalt de waterstand gerust mee. Ook voor de scheepvaart en voor het hele rivierfunctioneren, zat het dalen van die bodem ons niet in de weg. Alleen: als je dat maar laat doorgaan, - en even terugkijkend de laatste 60 jaar is de bodem op locaties soms twee meter gedaald - gaat het langzaam wél iets doen. Botte Jellema: Hoeveel de bodem van een rivier in korte tijd kan veranderen, wordt duidelijk na metingen die Rijkswaterstaat in de zomer van 2021 doet in de Maas. In Limburg viel meer dan 150 millimeter in twee dagen. Dat is meer dan ooit gemeten. In Duitsland ontstaan aardverschuivingen en modderstromen. Huizen storten in. Hier ligt het riviertje zelf. Wat je hier ook goed kunt zien, is dat de infrastructuur compleet verwoest is. De brug die je daar ziet, lag eerst hier. Enorme schade in Limburg, België en met name Duitsland. Er vallen in die twee landen 250 doden als gevolg van weersextremen. De Maas voert een enorme hoeveelheid water af naar zee. Het is een angstige week. Gaan de dijken het houden? Respondent 2: We gaan even kijken dat we zoveel mogelijk water weghouden. Respondent 3: We hebben net alles binnen zo ver het kan omhooggezet. Het is nu afwachten wat er gaat gebeuren. Botte Jellema: Peilboten laten met behulp van sonar zien wat er op de bodem gebeurt. De resultaten van dat onderzoek zijn in 2025 gepubliceerd in het wetenschappelijke blad Nature. Michiel Reneerkens: In de zomer 2021 hadden we een hoogwater. Door die enorme stroomsnelheden zijn er gigantische erosiekuilen ontstaan, op sommige locaties wel vijftien meter diep. Hoe komt dat? De bodem van de rivier wordt over het algemeen beschermd door een grindlaag. Die noemen we ook de pleisterlaag, maar die is niet op alle plekken even dik. Op sommige plekken is die een stukje dunner. Botte Jellema: Hoe dik is die ongeveer? Michiel Reneerkens: Hier op de Boven-Rijn - daar heb ik iets meer verstand van - is die één à twee meter dik. Botte Jellema: Dat is al aardig wat. Michiel Reneerkens: Dat is best aardig, maar vergis je niet. Wat daar toen langskwam aan hoeveelheid water, aan stroomsnelheid, aan stroomkracht was gigantisch. Botte Jellema: We hebben de beelden gezien van hoeveel en wat voor enorme krachten daarbij komen kijken. Michiel Reneerkens: Dat klopt. Botte Jellema: Die werken op die bodem en ook op die grindlaag. Michiel Reneerkens: Ja. Die werken op die grindlaag. We hebben de rivier ruimte gegeven met Ruimte voor de Rivier en de Maaswerken. Daar stroomt het lekker door. We zagen ook dat Nederland er relatief goed vanaf kwam. Er zijn niet echt grote dingen gebeurd. Botte Jellema: Niet op de grote rivieren in ieder geval. Michiel Reneerkens: Nee, hartstikke mooi. Alleen zijn er ook plekken - bij veerpontjes bijvoorbeeld - waar de rivier net even wat smaller is. Dat noemen we ook een flessenhals. Daar moet al dat water dat mooi komt aanstromen in één keer doorheen. Je kunt je voorstellen dat de stroomsnelheid daar extra toeneemt. Zo'n beschermende grindlaag aan de bovenkant van de bodem breekt dan door en dan komt de ondergrond erbij kijken. In de Maas is de ondergrond heel divers. Direct onder die grindlaag liggen hele fijne zanden. Dat is zilverzand. Daar wordt glas van gemaakt. Dat is zand. Dat blaas je zo weg, bij wijze van spreken. Op het moment dat dat bloot komt te liggen met zulke hoge stroomsnelheden, gaat dat gigantisch hard. De grootschalige erosie die we hier op de Rijntakken hebben, gebeurt dan niet. Michiel Reneerkens: Je krijgt dan in één keer in een event een gigantische kuil van 17 à 18 meter diep. Het grootste gevaar daar is dat zo'n kuil aan de wandel kan gaan. Die kan daarmee ook kribben of infrastructuur ondermijnen. Onder de rivier lopen ook kabels en leidingen. Die komen bloot te liggen. Een naftaleiding was bloot komen te liggen. Dat is een risico. Botte Jellema: We hebben het dan over de petrochemische industrie. Michiel Reneerkens: Ja, van DSM. Op de Boven-Rijn hebben we dat soort erosiekuilen ook gehad. In de winter van 2023 of 2024 is daar ook een kuil ontstaan. Die was 300 meter lang en 8 meter diep. Dat was ook behoorlijk. Alleen zat die de scheepvaart niet echt in de weg. Daar hebben we niet zo heel veel aan hoeven te doen of ook niet heel veel aan gedaan, want dat herstelt zich ook weer. Er komt vanuit Duitsland - en in de Maas hetzelfde; we weten nog niet precies hoe dat gaat - nog steeds zand en grind aan. Daarmee vult zo'n kuil zich ook weer op. Anderzijds komen we al dat zand en grind dat in die kuil komt benedenstrooms daarvan weer te kort. Als we het hebben over grootschalige bodemerosie, helpt zo'n kuil niet, want dan komen we daar weer iets te kort en neemt die erosie daar weer juist wat toe. Botte Jellema: Dan heb je daar weer zo'n kuil en daar weer zo'n heuveltje, maar dat betekent dat de bodem van de rivier over het algemeen langzaam maar zeker aan het dalen is. Michiel Reneerkens: Ja. Hier moet je twee ruimte- en tijdschalen onderscheiden. Dat zijn de kortere ruimte- en tijdschalen - de bulten, de rivierduinen, daar waar we voor baggeren - en het grootschalige effect van algehele bodemdaling door de rivierbodemerosie. Botte Jellema: De Maas verplaatste tijdens het hoogwater in 2021 in korte tijd meer zand en grind dan normaal in tien jaar. In het Nature-artikel waarschuwen de onderzoekers voor toekomstige weersextremen. De rivierbodem daalt sowieso al jaren. Rijkswaterstaat vindt de erosie van de rivierbodem een urgent probleem. Ze kan grote gevolgen hebben voor de scheepvaart, de natuur, de landbouw, de afvoerverdeling bij lage rivierstanden en voor funderingen. Michiel Reneerkens: Dat is tientallen jaren helemaal geen probleem geweest. Het is een langzaam gaand proces. Laat maar eroderen. Het geeft ook een beetje waterdiepte. Dat is helemaal niet zo erg, maar langzaam - zoals ik ook al zei - heeft dat gevolgen voor het hele systeem. Op het moment dat de bodem grootschalig daalt, daalt het water mee. Botte Jellema: Uiteraard. Michiel Reneerkens: Deze uiterwaard waarop wij staan, daalt niet. Sterker nog, die wordt steeds hoger, want bij hogere afvoeren komt hier sediment op. Dat blijft liggen. Dat wordt niet afgevoerd, terwijl de hoofdgeul steeds verder zakt. Je kunt je voorstellen dat er een steeds groter verschil ontstaat tussen het waterniveau en die uiterwaard, waardoor die uiteraard steeds minder vaak overstroomt. Daardoor ontstaat letterlijk verdroging. Door de bodemerosie daalt die waterstand en dalen ook verderop in het gebied de grondwaterstanden. Die worden als het ware meegetrokken. Dat is niet gunstig. Langzaam krijgt de scheepvaart ook last ervan, want we hebben in de rivieren ook allerlei infrawerken staan, zoals sluisdrempels, vaste lagen om de scheepvaart goed te geleiden. Botte Jellema: Wat zijn vaste lagen? Michiel Reneerkens: Vaste lagen hebben we op drie plekken op de Waal liggen: bij Nijmegen, bij Ellecom en een stukje stroomafwaarts bij Sint Andries. Dat zijn de stortingen in de buitenbocht van de rivier. Daar hebben we de hoofdgeul van de rivier zelf vastgelegd. Dan kan die niet eroderen. Daarmee drukken we als het ware meer stroming richting de binnenbocht. Botte Jellema: Liggen die onder de waterspiegel? Michiel Reneerkens: Ja. Die liggen onder de waterspiegel. Die liggen op de bodem. Die liggen voor de kade bij Nijmegen als het ware onder water. Je ziet ze niet. Botte Jellema: Dat is zo'n plek waar de bocht bijna 90 graden is. Michiel Reneerkens: Absoluut. Dat is de plek. Die grootschalige erosie zorgt ervoor dat het zand en grind - het rivierbed dat dynamisch is - nog steeds kunnen doorzakken, maar dat soort bestortingen kunnen niet zakken. Die blijven liggen. Daarom hebben we op die drie locaties letterlijk drempels gemaakt. Ook voor de scheepvaart weer. Die kunnen daar niet langs. Op het moment dat het laagwater wordt, zie je die drempels bijna liggen. Die grootschalige bodemerosie was voor de scheepvaart op een gegeven moment een probleem aan het worden. Botte Jellema: Jij bent hydroloog. Michiel Reneerkens: Ik ben morfoloog. Botte Jellema: Morfoloog, nog mooier. Michiel Reneerkens: Nog mooier. Botte Jellema: Dat is veranderingskundige. Michiel Reneerkens: Morfo betekent vorm. Je gaat kijken naar hoe de vormen - in dit geval in de rivier - veranderen. Botte Jellema: Michiel en ik spreken elkaar bij Wamel, op de zuidoever van de Waal. Aan de overkant ligt Tiel, waar je met de veerpont naartoe kan. In 1993 en in 1995 waren er bijna-overstromingen. Er was heel veel en heel hoog water. Hierachter is het toen waarschijnlijk zelfs ontruimd geweest. Michiel Reneerkens: Zeker. Botte Jellema: Het was heel heftig. Toen is het project Ruimte voor de Rivier begonnen. Als ik het wél heb, is dat op een gegeven moment afgerond. Michiel Reneerkens: Dat klopt. Botte Jellema: Jij gaf er al een getal aan, want dat was de eerste. We krijgen een tweede Ruimte voor de Rivier. Michiel Reneerkens: Ruimte voor de Rivier 2.0 is gestart in april. Dat heeft een iets grotere doelstelling. Ruimte voor de Rivier - ik noem het even 1.0 - had als hoofddoelstelling om ervoor te zorgen dat die hoge waterstanden goed konden accommoderen. Ruimte voor de Rivier 2.0 heeft meer doelen. Dat is wederom kijken naar de hoogwaterveiligheid, - het verruimen van het rivierbed - maar we willen de rivier ook wat meer in samenhang laten functioneren voor ecologie, scheepvaart, ruimtelijke kwaliteit, maar ook voor de verdeling van het zoete water. Op het moment dat een Waal steeds meer water trekt - wat we nu zien - krijgen het IJsselmeer en de riviertakken in het noorden veel minder water. Botte Jellema: Dat is onze nationale regenton. Michiel Reneerkens: Dat is onze nationale waterton, regenton. Botte Jellema: Regenton eventueel. Michiel Reneerkens: Precies. Dat is hartstikke belangrijk. Die moet goed gevuld zijn. Botte Jellema: Met zoet water, want dat is belangrijk. Michiel Reneerkens: Ja. Het is tweeledig. Door klimaatverandering wordt de druk op het systeem groter. We hebben vaker te maken met lage waters. We krijgen vaker hoge waters, maar omdat je meer water wil bufferen, moet je daar ook water krijgen. We zijn plannen aan het maken om ervoor te zorgen dat we hier op deze Waal, waar we nu staan, genoeg water hebben voor de ecologie, de verdroging, de scheepvaart, maar ondertussen toch nog genoeg water kunnen sturen richting het IJsselmeer en ook richting de Nederrijn/Lek. Dat is een grote uitdaging. De bodemligging speelt een cruciale rol daarin. Botte Jellema: Juist, maar hoe verhoog je de bodem van de rivieren? Michiel Reneerkens: Erosie kun je stoppen door of de aanvoer te vergroten. Dat betekent letterlijk meer zand en grind in de rivier leggen. Dat noemen we suppleren. Botte Jellema: Dat is tegengesteld aan wat we normaal gesproken doen, want er bestaat zandwinning, grindwinning. Michiel Reneerkens: Ja. Dat maakt het heel interessant. Botte Jellema: Goed, anyway. Dat kun je doen. Je kan het teruggooien. Michiel Reneerkens: Dat klopt. Je kan een deel teruggooien. Wat je nu zegt, is belangrijk, want dat is ook een van de maatregelen waarnaar we heel serieus aan het kijken zijn. Wij onttrekken - zoals dat heet - nog steeds zand en grind uit het riviersysteem: uit de hoofdgeul, maar ook uit de uiterwaarden. De uiterwaarden zijn een ander verhaal. Dat sediment ligt daar en draagt nu niet direct bij aan de bodemerosie. De hoofdgeul wél. Er zijn voornemens om dat te gaan stoppen. Het is een raar verhaal. Je zegt het zelf al. Enerzijds zand in de rivier gaan leggen om de bodemerosie te gaan stoppen, terwijl we het een paar meter verderop bij wijze van spreken weer eruit gaan halen. Botte Jellema: Voor gebruik in beton en wegen en alles. Michiel Reneerkens: Ja. Het heeft een belangrijke functie. We moeten kijken in hoeverre dat kan. Dat is een maatschappelijke afweging die we met elkaar moeten maken. Absoluut. Botte Jellema: Zeker. Je zei dat je twee dingen kunt doen. Je kan het terugstorten, met alle ingewikkeldheden die daarbij komen kijken, maar er was nog iets. Michiel Reneerkens: Dat klopt. Je kan ook ervoor zorgen dat de afvoer van het sediment wat minder sterk gaat. We hebben de rivier versmald en korter gemaakt. De stroomsnelheden zijn toegenomen. Je kan ook iets aan die stroomsnelheden doen. Je kan die stroomsnelheden verminderen. Dat kun je het beste doen door de rivier ruimte te geven. Ziehier Ruimte voor de Rivier 2.0. Botte Jellema: Dat is waar. Ruimte voor de rivier heb ik altijd begrepen als: als je hem breder maakt, heeft hij meer ruimte, kan er meer water doorheen. Klaar. Michiel Reneerkens: Dat klopt. Dat is ook precies wat je doet. Voor de bodemligging geef je meer ruimte, dalen de stroomsnelheden. Omdat die stroomsnelheden dalen, krijg je minder erosie. Alleen komt er dan een probleem. Als we deze hoofdgeul waar we hier nu staan ruimte geven, als we die breder maken, zakt die waterstand, die waterdiepte. Dat willen we ook niet. Botte Jellema: Nee, want die schepen moeten erdoor. Michiel Reneerkens: Die schepen moeten erdoor. Dan komt het meergeulenconcept om de hoek kijken. Laten we bij laagwater juist die geul iets versmallen. Dan zijn die stroomsnelheden niet zo hoog en is die erosie niet zo sterk. Op het moment dat die waterstanden stijgen, de afvoeren hoger zijn en de stroomsnelheden ook sterker zijn, mag de rivier over die dam heen. Dan mag hij de ruimte pakken. Dan liggen die kribben niet meer in de weg. Op dat moment daalt de stroming heel erg en neemt de erosie juist af. Botte Jellema: Het meergeulenconcept. Bij Wamel, waar we staan, ligt zo'n extra geul. Dat heet een oevergeul. De ingang voor het water - de opening - heeft een soort drempel van stortsteen. Michiel Reneerkens: Dat is een dam. Die loopt parallel aan de rivier. De hoofdgeul - daar waar we nu ook de schepen zien - en de oevergeul worden gescheiden door die dam. Dat is iets unieks. Botte Jellema: Het stroomt behoorlijk nu, want het is de tijd van het jaar dat het een beetje stroomt. Ik zie dat er ook een soort drempeltje bijna, een richel daarover gaat. Michiel Reneerkens: Dat klopt. Dat is de instroomdrempel. Deze langsdammen liggen altijd aan de binnenbocht, zodat aan de buitenbocht, daar waar we veel waterdiepte hebben, de schepen goed kunnen varen. Ze liggen aan de binnenbocht. Als het echt laagwater is, willen we dat er niet al te veel water naar die oevergeul gaat die achter die langsdam ligt. Daarvoor zorgt dat drempeltje. Botte Jellema: Dat je het een beetje in het midden houdt. Michiel Reneerkens: Dat je het precies ook dan juist een beetje in het midden houdt, want bij lage afvoeren hebben we ook lage waterstanden, weinig waterdiepte. Als we dan nog extra water naar zo'n geul gaan trekken, zakken die waterstanden. Daarom hebben we een drempel erin gelegd die reguleert hoeveel water er wanneer door die oevergeul mag stromen, zodat we ook de waterdiepte in de hoofdgeul kunnen controleren. Botte Jellema: Ik heb eerder een verhaal daarover gemaakt in deze podcastserie. Sterker nog, dat was ook precies op deze plek. Dat ging toen met name even over de vissen en het onderwaterleven dat last heeft van de bewegingen en vooral ook het geluid dat die schepen maken. Daar is het onder water nog stiller. Dat was het verhaal. Je zei dat jullie vroeger alleen wilden: het water moest weg en je moest eroverheen kunnen varen. Dat waren de twee functies die ze hadden. Heeft zo'n langsdam meer van die functies, meer van die dingen die we van de rivier vragen, zoals zo'n stil hoekje voor de vissen? Michiel Reneerkens: Absoluut. Je zegt het heel goed. Het is niet alleen het geluid. Het zijn ook de scheepsgolven. Het is letterlijk een afscherming van de hoofdgeul, die intensief gebruikt wordt door de scheepvaart. Terwijl we hier staan, komen de schepen af en aan. Je kunt je voorstellen dat het voor een vis daar wat minder aantrekkelijk is. We hebben Ruimte voor de Rivier 1.0 ooit neergelegd met als hoofddoel vooral de hoogwaterstanden naar beneden brengen. Ondertussen zagen we dat het ook heel veel kansen voor de natuur biedt, want die kribben zijn weggehaald. Die kribben houden ook de oever op zijn plek. Als je de oever op zijn plek houdt, heb je veel minder dynamiek. Deze oever hierachter, bij die oevergeul, mag nu eroderen, aanzanden, sedimenteren, dynamisch zijn. Botte Jellema: Kunnen we dat hier trouwens zien? Michiel Reneerkens: Laten we even kijken. Botte Jellema: We kunnen even kijken. We lopen even wat dichter naar de oever. Zullen we daarnaartoe lopen? Verderop zie ik dat de oever veranderd is in zand. Dat is expres. Michiel Reneerkens: Ja. Dat is met een reden. We geven de rivier hier letterlijk de ruimte om wat meer dynamiek te krijgen. Zoals ik net al zei, hielden we vanuit die normalisatiewerken helemaal niet van rivierdynamiek. Die lag ons in de weg. Daar krijg je sedimentbulten van. Het is onvoorspelbaar. We hebben alles netjes in steen gelegd. Nu denken we: dat is helemaal niet zo mooi voor het ecosysteem. Laten we eens kijken hoe we dat anders kunnen doen. In die oevergeul heeft de rivier weer de mogelijkheid om te eroderen, zand op te pakken, zand neer te leggen. Dat is ook gunstig. Dat creëert een habitat voor vissen, dieren, ecologische ontwikkeling. Botte Jellema: Goedendag. Wat vaart hier wat voorbij! Michiel Reneerkens: Ja. Dit zijn echt de grote jongens. Hierom draait het. We hebben die rivier helemaal ingericht voor dit soort grote steenkoolschepen. Dit is de Veerhaven, het grootste schip dat we hebben. Botte Jellema: De Veerhaven VIII vaart voorbij. Die duwt zes bakken die helemaal vol liggen met grote bulten met steenkool. Misschien moeten we ook stoppen met steenkool. Michiel Reneerkens: Dat zou in ieder geval voor het riviersysteem al goed zijn, maar überhaupt ook voor het klimaat. Botte Jellema: Hoeveel diepgang heeft die Veerhaven VIII ongeveer? Weet je dat? Michiel Reneerkens: Dat weet ik niet precies, maar als Rijkswaterstaat willen we dit zogezegd wél faciliteren? Botte Jellema: Dat gebeurt trouwens ook letterlijk. Er vaart een Rijkswaterstaatschip voor. Michiel Reneerkens: Ja, om hem te begeleiden, omdat hij zo groot is. Bij een bepaalde afvoer - dat is ongeveer 1.000 kuub bij Lobith; dat is een vrij lage afvoer die 20 dagen in het jaar onderschreden wordt - garanderen wij nog een diepgang van 2,8 meter, om dit soort schepen er nog doorheen te krijgen. Botte Jellema: Dat vind ik niet eens heel diep, om heel eerlijk te zijn. Michiel Reneerkens: Nee, maar je moet je voorstellen dat we hier nu ongeveer bij 2.000 kuub staan. Dat is het dubbele. Stel je voor dat je hier de helft nog vanaf haalt. Dan heb je al best een lage waterstand te pakken. Dan is 3 meter waterdiepte relatief diep, maar ik ben het met je eens. Op heel veel plekken halen we die diepte makkelijk. Het is vooral op een aantal locaties dat het niet goed gaat. Botte Jellema: Wat een geweldig werk heb jij! Het is hartstikke mooi. Michiel Reneerkens: Het is heel complex en dat maakt het hartstikke leuk. Botte Jellema: Ik zit te denken. Ik kom uit Friesland. Als het vroeger heel hard regende, gingen we het land op met laarzen en regenpakken aan en om dammetjes en dijkjes en geultjes te graven. Dat is jouw werk in het groot. Michiel Reneerkens: Dat is mijn werk in het groot, over het hele systeem. Dat vind ik fantastisch. Hoe kunnen we het zo inrichten dat die rivier zelf weer goed gaat functioneren? Niet met kleine dingen, maar echt dat het een robuust systeem wordt, ook gezien wat er op ons afkomt met de klimaatverandering. Dat is hartstikke fascinerend. Botte Jellema: De oevergeul is een van de oplossingen die Rijkswaterstaat onderzoekt. Een andere kan een nieuwe geul zijn die door de uiterwaarden loopt. Michiel Reneerkens: In de eerste Ruimte voor de Rivier waren de doelen wat simpeler: hoogwaterveiligheid. Voor hoogwaterveiligheid krijg je ook letterlijk de handen makkelijker op elkaar. Botte Jellema: Dat snapt iedereen. Michiel Reneerkens: Dat snapt iedereen. Dat is goed uit te leggen. Dit is wat ingewikkelder. Er zijn meer functies. Juist ook al die functies brengen wel eens conflicten met elkaar mee. Je kan meer water naar de IJssel sturen, maar dan zegt de Waal: - die onze hoofdtransportroute voor de scheepvaart is - dat vind ik prima, maar dan wil ik wél kunnen blijven varen. Dat is heel logisch. Je moet met elkaar kijken hoe je dat doet. Technisch kan ook niet meer alles op een gegeven moment. We moeten ook met elkaar zeggen: hier zijn keuzes nodig. Hier moeten we misschien andere eisen stellen aan het functioneren van de scheepvaart, het functioneren van wat dan ook. Botte Jellema: Zoals bij Lent ook het geval is, zit er in de Waal - waar we het net ook over hadden - die bocht. Daar zijn heel rigoureuze keuzes gemaakt die mensen hun huis hebben gekost. Dat is allemaal geregeld. Michiel Reneerkens: Ja. Dat is soms een lastige boodschap, maar voor het nationaal belang en ook voor de waterveiligheid en het goed functioneren - ook ecologie moeten we hierin niet vergeten - is het soms nodig om daar goede overwegingen te maken. Botte Jellema: Je hebt een maatschappelijke morfoloog nodig. Michiel Reneerkens: Dat klopt. Dat is mooi gezegd. Absoluut. Botte Jellema: Je hoorde Michiel Reneerkens, Coördinerend Adviseur Rivieren bij Rijkswaterstaat. Dit was een aflevering van de podcastserie over het werk van Rijkswaterstaat. Vergeet niet om je te abonneren op deze serie in je podcastapp. We vinden het ook fijn als je deze aflevering deelt op je sociale media. Dan kunnen andere mensen ook erover horen. Bedankt voor het luisteren.

Botte Jellema: 'Iedereen kent wel iemand' was de titel van een studie naar verkeersveiligheid van Fred Wegman, 35 jaar geleden. Iedereen kent wel iemand die is omgekomen in het verkeer, bedoelde hij. Hij kent zelf ook zo iemand. Fred Wegman: Bij mij was het een jongetje dat verderop in de straat woonde. Die werd door een auto overreden en was dood. Botte Jellema: Eind negentiende eeuw bestaat het verkeer op de Nederlandse wegen uit voetgangers, paarden, handkarren en een enkele koets. Dat veranderde daarna in rap tempo. Er komen fietsen, motorfietsen en natuurlijk auto's. Daarmee komt er meer verkeer, verkeersveiligheid en verkeersongevallen. Met als dieptepunt het jaar 1972. Geluidsfragment: Het is een gruwelijke prognose, maar ik heb het idee dat er tijdens het lange kerstweekend zo'n 35 doden in het verkeer zullen vallen. Botte Jellema: De geschiedenis van de verkeersveiligheid is onderzocht en opgetekend in een nieuw boek dat in het najaar van 2025 verschijnt in opdracht van Rijkswaterstaat. In deze aflevering: anderhalve eeuw verkeersveiligheid, de opkomst, de crisis, de protesten en de moderne uitdagingen. Welkom bij de podcast van Rijkswaterstaat. Mijn naam is Botte Jellema. Ik heb met Fred Wegman afgesproken op het terrein van de Technische Universiteit Delft. Botte Jellema: We zien hier niet veel wegverkeer. Als u zo om u heen kijkt, ziet u dan dingen waar u zich in uw werkende leven mee heeft bemoeid? Fred Wegman: Ja, absoluut. Het wegverkeer op dit moment wordt nog steeds gedomineerd door auto's, maar vooral in Nederland hebben we ook heel veel fietsen. Ik zeg wel eens gekscherend: "Wij hebben ons verkeersbeleid ontworpen rondom de fiets." Botte Jellema: Dan moet je net op een universiteit zitten. Het stikt hier van de fietsen om ons heen. Fred Wegman: Er zijn hier heel veel fietsen, bijna alle studenten komen op de fiets. Botte Jellema: Wegman is emeritus hoogleraar verkeersveiligheid aan de Technische Universiteit Delft en voormalig directeur van de Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid, de SWOV. Hij was onderdeel van de wetenschappelijke begeleidingscommissie voor het onderzoek van het nieuwe boek. Het heeft de titel 'Veilig op weg. Geschiedenis van de verkeersveiligheid, 1875 tot 2010'. Het boek begint met een schets van onze straten en wegen van 150 jaar geleden en de komst van de auto. De allereerste verscheen in 1896 in Nederland. Waar belandde die in? Fred Wegman: In een wereld waar voetgangers en handkarren de straten domineerden. Koetsjes had je ook, maar het waren lege straten waar mensen liepen. Er waren wel trottoirs, maar de mensen liepen op de rijweg. Toen de auto kwam, werden de voetgangers naar het trottoir gestuurd. Het was toen al duidelijk dat het samengaan van die twee een probleem was. Botte Jellema: Kwam dat door het snelheidsverschil of door het aantal? Fred Wegman: Door het snelheidsverschil. Bij een botsing, als een auto tegen een voetganger rijdt, is er maar heel weinig snelheid nodig om een voetganger serieus te verwonden of nog erger. Dat was toen zo en is nu nog steeds zo. Dus er was reden om ze naar de stoep te krijgen. Hoe dat het beste kon gebeuren, moest nog allemaal uitgevonden worden. Er waren geen regels. Ik geloof niet dat er vanaf het allereerste begin een geschreven regel was dat auto's aan de rechterkant moesten rijden. Bij de introductie konden ze overal hun gang gaan. Toen er meer kwamen, kwamen er steeds meer regels, richtlijnen en wetten om het gedrag van automobilisten wat te reguleren. Botte Jellema: Was dat gedrag zo erg? Fred Wegman: Eigenlijk niet. Ze reden met een heel bescheiden snelheid. Niet veel harder dan 20 of 30 km, maar zelfs bij die lage snelheden kan je een voetganger dodelijk verwonden. Dus er gebeurde wel wat. Ik geloof dat zelfs in het laatste jaar, 1899, de eerste verkeersdode viel in Nederland. Overigens, dat was nog niet eens met een auto, maar met een koets en een fietser. Je zag de problemen langzamerhand aankomen. Botte Jellema: Voor zover we dat nog kunnen nagaan. Als het niet gedocumenteerd is en er geen statistieken zijn, is dat lastig. De eerste auto's werden vooral door de toplaag van de samenleving verwelkomd, zegt Wegman, mensen met geld en invloed. Zij hadden het liever niet over de negatieve gevolgen van de introductie van dit nieuwe vervoermiddel. Fred Wegman: Ze wilden ruim baan geven aan de auto, zowel in fysieke als in maatschappelijke zin. Ze wilden het echt graag. Toen ik dat las, dacht ik: dat doen we nu nog steeds. Denk aan al die nieuwe hippe voertuigen die je tegenwoordig hebt: e-scootertjes, de fatbike, segway en weet ik hoe ze allemaal heten. We hebben een soort positieve houding ten opzichte van dat soort vervoermiddelen. Botte Jellema: Ten opzichte van technologische vernieuwingen? Fred Wegman: Toen was dat zo, en mijn indruk is dat het nu nog steeds zo is. Botte Jellema: De fatbike is een heet onderwerp in Nederland. Het is zo'n fenomeen dat je op die manier daarmee kan vergelijken. Er zijn nog geen regels voor en mensen gaan ze wel gebruiken. Fred Wegman: Het overkomt ons en opeens zien we problemen. Die problemen heb je bijvoorbeeld bij de fatbike, met enorme snelheidsverschillen tussen de gewone fiets en de fatbike. Het feit dat er jonge kinderen op zitten, dat ze behoorlijk hard gaan en geen helm op hebben. Je ziet allerlei ontwikkelingen. Alweer moet je de problemen eerst netjes gedocumenteerd hebben voordat je zegt: zoiets willen we niet. Dat vind ik wel interessant. Niet in Nederland, maar elders in Europa zie je een elektrisch stepje. Het heet e-scooter in het Engels. Die zie je overal in Europa. Dat geeft veel problemen. Pas als die problemen zich manifesteren, nemen we actie. In Parijs was er een enorm gedoe omdat die stepjes overal op het trottoir neergekwakt werden en daar lagen. Botte Jellema: En in het water. Fred Wegman: Pas toen ze dat hadden, dachten ze: dat bepaald soort stepje willen we niet meer. Dus eerst moeten er problemen blijken en pas als ze gebleken zijn, nemen we actie. Botte Jellema: Toch is een van de tussenkopjes in dat boek 'Met de auto hebben we het paard van Troje binnengehaald'. Dat viel me op. Fred Wegman: Dat kon je toen volgens mij niet zeggen. Botte Jellema: Begin 20e eeuw? Fred Wegman: Toen het gebeurde. Bij het paard van Troje zag je het probleem onmiddellijk; er klommen soldaten uit. Dat was de andere dag, zal ik maar zeggen. Ik geloof niet dat het fair is om te zeggen dat ze toen beter hadden moeten weten. Dat suggereert een beetje dat ze hadden moeten doorhebben dat er zoiets aankwam. Ik vind dat moeilijk. Botte Jellema: Waarom? Fred Wegman: Omdat je niet helemaal weet hoe zo'n ontwikkeling zich zal gaan voltrekken. Je weet ook niet precies wat de maatschappelijke reactie is. Botte Jellema: De fiets is er nog niet eens zo gek veel eerder dan de auto. In het boek staat dat jonge, rijke Nederlanders na 1865 een rijwiel aanschaffen. Dat zijn van die hoge modellen met een groot voorwiel. In 1885 komt het model met een lager zadel en een ketting. De fiets wordt pas in de nieuwe eeuw een massavervoermiddel. Op de weg verandert in die tijd dus veel. De komst van fietsen, elektrische trams in de stad en stoomtrams op het platteland, motorfietsen en auto's. Daarmee stijgt ook het aantal verkeersongevallen. In 1914 komen tussen de 220 en 250 mensen om in het verkeer. Dat aantal loopt gestaag op. Na de Tweede Wereldoorlog gaat het snel, ruim 1.000 in 1950. Prinses Wilhelmina spreekt er schande van op de radio. Geluidsfragment: Velen zijn er helaas niet, die door hun roekeloosheid de wegen onveilig maken. Botte Jellema: Bijna 2.000 in 1960 en in de jaren 70... Geluidsfragment: De dichte mist en de hoge snelheid in de ochtendspits hebben op de weg Breda- Rotterdam tot nu toe de grootste verkeersramp in ons land veroorzaakt. Botte Jellema: We zijn in de jaren 70 aangekomen. U bent dan net afgestudeerd aan deze universiteit. U studeert in '74 af, vertelde u. Fred Wegman: In '72. Botte Jellema: Een interessant jaar. Het wordt in het boek vaak genoemd. Ook als je opzoekt hoe het is gegaan met de verkeersveiligheid in Nederland, komt dat jaar altijd naar boven. Waarom is dat? Fred Wegman: Dat is het jaar waarin de meeste verkeersdoden ooit zijn gemeten, 3.264. Ik weet het uit mijn hoofd. Dat had ermee te maken dat het aantal kilometers in het wegverkeer toenam, vooral autokilometers. We hadden toen ook heel veel bromfietsen. Het nam allemaal toe. Dat betekent dat de kans op botsingen groter wordt. We waren niet voldoende in staat om het risico, het aantal ongevallen of slachtoffers per afgelegde kilometer, voldoende te verlagen. Er was toen heel sterk het beeld: het is een individuele weggebruiker en die moet zich beter gedragen. Wij laten de weggebruiker zich beter gedragen door hem educatie te geven, door hem op te voeden. Als we dat doen, zal hij zich veiliger gaan gedragen. Botte Jellema: Dat gaat over de eisen aan het halen van een rijbewijs, fietsers informeren over hoe ze zich op de weg moeten gedragen, kinderen vertellen hoe ze naar school moeten lopen. Dat soort dingen? Fred Wegman: Ik herinner me nog een publicatie van een van mijn eerste bazen, professor Asmussen. Die schreef een boekje 'Van heer in het verkeer, naar beheerst verkeer'. Dat geeft aan dat het idee toen was: als je je als heer in het verkeer gedraagt, loop je minder risico op een ongeval. Dat is naïef. Botte Jellema: Ja? Fred Wegman: Dat is heel erg naïef, want zo werkt het niet. Botte Jellema: Was dat wat ze brokkenmakers noemden? Fred Wegman: Dat was ook de gedachte. Verkeersveiligheid is eigenlijk geen probleem, alleen maar voor een heel klein deel van de bevolking die een ongeval krijgt. Dat noemden ze toen een brokkenmaker. Het enige wat je hoefde te doen, was die brokkenmaker uit het verkeer lichten. Die gaf je straf of je nam zijn rijbewijs af. Als je die uit het verkeer haalde, zou je het probleem oplossen. Dat bleek onjuist. Botte Jellema: Het waren niet alleen maar de mensen die zich verschrikkelijk gedroegen in het verkeer? Fred Wegman: Helemaal niet. Het kon iedereen overkomen. Het was niet zo dat je kon voorkomen dat je een ongeval kreeg door je als heer in het verkeer te gedragen. Nee, het kon gewoon gebeuren. Daarbij waren er ook allerlei extra risico's in het verkeer. Het was toen heel gewoon om met alcohol op aan het verkeer deel te nemen. Er was ook helemaal geen wet voor. Je kon dat doen en werd niet bestraft. Echter, we weten, en toen wisten we dat ook al, dat het risico op een ongeval als je gedronken hebt een stuk hoger is dan als je niet gedronken hebt. Geluidsfragment: Ik ga niet echt dronken achter het stuur zitten, maar ik vind vijf, zes pilsjes wel normaal. Ik bedoel, als je er 12,15 op hebt... Met 4, 5, 6 pilsjes op, vind ik dat ik rustig kan rijden. Botte Jellema: Dit is een televisiefragment uit de jaren 60. Het is een interview met een man die achter het stuur zit. Hij rijdt na het gesprek keihard weg. Het ziet er anno 2025 uit als een karikatuur. Fred Wegman: We kwamen erachter dat er risico's waren die we moesten beheersen. Dat besef kwam in het begin van de 70'er jaren. Het voordeel was dat er toen een regering zat die daar ook werk van maakte. We hadden toen minister Westerterp, die overigens akelig genoeg een kind verloren was in het verkeer. Botte Jellema: Die had een sterke persoonlijke motivatie. Fred Wegman: Ja, dat kwam daar vandaan. In het begin van de 70'er jaren heeft hij zich heel druk gemaakt voor alles en nog wat aan wetgeving. Geluidsfragment: Vandaag is een belangrijke dag voor de verkeersveiligheid. Voor het eerst in Nederland is ingegaan de maximumsnelheid van 100 km op autosnelwegen en autowegen en 80 km op alle overige wegen. Botte Jellema: Dit is minister van Verkeer en Waterstaat Tjerk Westerterp, die in 1974 een maximumsnelheid op de autowegen invoert. Er komen meer maatregelen, zoals de verplichte helm op de brommer en de motor, verplichte autogordels en alcoholcontroles. Geluidsfragment: Glaasje op, laat je rijden. Glaasje op, laat je rijden. Botte Jellema: Ook in de samenleving ontstaat onrust. In 1973 wordt de Stichting Pressiegroep Stop de Kindermoord opgericht. De aanleiding is een artikel van journalist Vic Langenhoff, die bij een verkeersongeval zijn jongste dochter van zes verloor. Geluidsfragment: Als je dan zegt: hebben wij bewust gekozen voor 500 doodgereden kinderen per jaar en voor 10.000 verminkte kinderen, om van volwassenen maar te zwijgen. Ik geloof niet dat iemand die keuze bewust wil maken. Dan moet die ook niet onbewust gemaakt worden. Dat is wat wij als pressiegroep willen bereiken. Botte Jellema: Mensen gaan de straat op om te protesteren tegen roekeloos rijgedrag. Geluidsfragment: We willen afsluiting van de Ferdinand Bolstraat. Dat is duidelijk een levensgevaarlijke straat, vele slachtoffers per jaar. Het hoogste aantal slachtoffers is op dit punt. Botte Jellema: De maatregelen helpen. Het aantal verkeersdoden werd nooit meer zo hoog als in 1972. Fred Wegman: Ik heb ooit een keer een publicatie geschreven met de titel 'Iedereen kent wel iemand'. Botte Jellema: Kende u iemand? Fred Wegman: Ja, je kent mensen die slachtoffer zijn geworden. Met die titel heb ik geprobeerd uit te drukken dat verkeersonveiligheid niet een probleem is van die ander, maar ook van jezelf. Je kunt je er niet aan onttrekken. Er zijn altijd wel mensen die je kent in je buurt, in je familie, die daarmee te maken hebben. Mij overkomt dat niet, ik heb daar niet mee te maken, is een verkeerde suggestie. Botte Jellema: Wie was het in uw geval? Fred Wegman: Bij mij was het een jongetje dat verderop in de straat woonde. Die werd door een auto overreden en was dood. Dat is het akelige van zoiets. Je gaat welgemoed op pad, wij ook vandaag, in de vaste overtuiging dat we weer veilig thuiskomen vanavond. Heel eerlijk moet ik toegeven dat we nooit een sluitende verklaring hebben weten te vinden voor die piek. Botte Jellema: Voor die 3.264? Fred Wegman: We hebben wel behoorlijk wat inzicht. In die periode, '75-'85, is het risico in het verkeer enorm gedaald door allerlei factoren. We hebben er net een paar besproken. Dat is een hele positieve periode geweest voor verkeersveiligheid. Botte Jellema: Wetenschappers en bestuurders raken er dan ook van doordrongen dat je er met het opleiden van verkeersdeelnemers niet komt. Je moet ook iets doen aan de wegen en verkeerssituaties. De auto moet een minder prominente plaats in de dorpen en steden krijgen. Er komen verkeerscirculatieplannen en woonerven, maar ook rotondes waarvoor je moet afremmen. Als het daar dan toch misgaat, bots je in ieder geval niet frontaal. Fred Wegman: Dat kwam allemaal toen op en was in reactie op: we willen die dominantie van de auto minder hebben. Vanuit verkeersveiligheidsperspectief hebben wij nooit gezegd dat we willen dat er minder gereden wordt. We hebben wel steeds gezegd dat we willen dat er op een andere manier gereden wordt. Op sommige plaatsen willen we het niet. Wij willen niet dat er een doorgaande weg voor een school ligt. Daar moeten auto's wegblijven. Op andere wegen kun je auto's laten rijden, mits je ervoor zorgt dat voetgangers en fietsers een eigen plek hebben. Botte Jellema: Gescheiden rijbanen? Fred Wegman: Precies. Botte Jellema: In 1985 waren er 1.438 doden in het verkeer. Een forse daling. Begin jaren 90 wordt duidelijk dat de daling niet verder doorzet. De grote vraag is: hoe kan de verkeersveiligheid nog wel worden verbeterd? De wetenschap komt met een nieuwe aanpak in 1995, Duurzaam Veilig. Fred Wegman werkte hier bij de SWOV aan. Fred Wegman: Inmiddels is dat over de hele wereld aan de gang. Safe System heet dat in het Engels. Botte Jellema: Wat is het? Fred Wegman: Het is de gedachte dat je de omgeving van de mens moet aanpassen op een zodanige manier dat die mens minder fouten maakt in het verkeer. Dat die betere beslissingen neemt, beter kan voorspellen wat er gaat gebeuren en daar beter op kan reageren. Ook moet je je realiseren dat bij een botsing de mens een fysieke beperking heeft en dat bij bepaalde krachten, bij bepaalde versnellingen, verwondingen ontstaan. Die moet je beneden een bepaald tolerantieniveau brengen. Botte Jellema: We horen nu op de achtergrond een vrachtwagen achteruit gaan met zo'n piepgeluid. Is dat typisch een van die dingen dat mensen beperkingen hebben? Als vrachtwagenbestuurder kan je heel slecht zien wat er precies achter je gebeurt. Fred Wegman: Klopt. Dit is nu een piep, maar in bijna alle vrachtwagens zitten nu ook camera's. Dat betekent dat je achter je kunt kijken. Vroeger kon dat niet. Je probeerde maar en hopelijk reed je nergens tegenaan. De idee is dat je de omgeving van de mens aanpast waardoor die mens beter kan presteren en minder fouten maakt en waardoor de risico's omlaag gaan. We hebben dat uitgewerkt in Duurzaam Veilig. Vervolgens moest dat geïmplementeerd worden in het land. Een minister en de Kamer wisselen papier, maar doen verder niks. Dus je moet ervoor zorgen dat het werd uitgevoerd. Botte Jellema: Dat de schop in de grond gaat. Fred Wegman: Precies. Het ministerie heeft dat toen heel goed gedaan. Ze hebben de gemeenten erbij gelapt. Ze hebben de provincie erbij gelapt. Ze hebben de waterschappen erbij gelapt. Daar hadden ze allerlei manieren voor. Botte Jellema: Erbij betrokken, bedoelt u? Fred Wegman: Ze zorgden dat ze kennis kregen. Een gemeente kan niet op elk terrein even deskundig zijn. Dus je moet die kennis daarnaartoe brengen. Ze maakten het ook financieel aantrekkelijk voor gemeente en provincies om te investeren. Dat is nu nog aan de gang. In de jaren '95, 2005-2010 is dat op grote schaal gebeurt en zeer effectief gebleken. Er zijn ongeveer een derde minder doden als gevolg daarvan. Botte Jellema: Wat voor veranderingen waren dat? Waar ging dat over? Fred Wegman: Dat ging vooral over maatregelen als aanleg van fietspaden, veiliger kruispunten via rotondes, snelheidsverlaging, net name in woongebieden. Daarbij kwam ook een ontwikkeling dat auto's steeds veiliger worden. Daar hebben we het in Nederland niet zo veel over, maar dat is echt aan de gang. Veiliger niet alleen voor inzittenden, maar tegenwoordig ook voor degene waar ze tegenaan rijden. Ik heb het niet over die SUV's die tegenwoordig allemaal groter en hoger worden. Een hele tijd ging dat echt wel goed. Botte Jellema: Als je op de motorkap belandde, dat die motorkap een stukje omhoog ging zodat het een soort van zachte landing maakte? Fred Wegman: Een soepele beweging als je op de motorkap terechtkwam, want die kwam een beetje omhoog. Dat soort dingen doen we in Nederland niet. Dat halen we allemaal uit Europa. De auto's zijn veiliger geworden en de eisen die aan auto's worden gesteld, zijn een stuk beter. Botte Jellema: Ik herinner me dat uit de jaren 90. Hoe heette dat? Veiligheidssterren? Fred Wegman: Die hebben we nog steeds. Botte Jellema: Ik herinner me toen dat opkwam, was het echt nieuws als een auto geen vijf sterren haalde. Fred Wegman: Ja, dat klopt. Dat was het New Car Assessment Program. Het is grappig dat je erover begint. Dat was bedoeld om de consument te informeren. Vijf sterren kopen, want anders rijd je niet veilig. Het leidde ertoe dat autofabrikanten auto's gingen ontwerpen die vijf sterren haalden Botte Jellema: Ze wilden geen vier sterren auto's verkopen. Fred Wegman: Precies. In de concurrentie werkte dat heel effectief. Het goede van NCAP is dat ze zich voortdurend vernieuwen. Ze zijn nu heel erg bezig met automatische auto's. Botte Jellema: Zelfrijdende auto's? Fred Wegman: Ja, zelfrijdende auto's en welke eisen je dan moet hebben. Je denkt: zelfrijdend, morgen invoeren. Zo zit het niet. Er zitten altijd mensen tussen en het kan een keer kapot gaan. Wat gebeurt er dan? Hoe snel kan je dan ingrijpen? Daar moet je echt nog wat aan doen. Europa is nog steeds bezig om verbeteringen aan te brengen in dat NCAP-programma. Botte Jellema: Tot slot vraag ik Fred Wegman om nog even vooruit te blikken. Fred Wegman: Hoe we met de auto zijn omgegaan om de omgeving van de auto veiliger te maken, moeten we ook voor de fiets gaan doen. We hebben veilige bermen voor auto's. We weten precies hoe we dat moeten maken. We weten hoe je voorkomt dat iemand tegen een paal rijdt, maar we zijn nog amper bezig om het veiliger te maken. Stoepranden en paaltjes moet weg, je moet niet in de berm kunnen raken en dan in de prut terechtkomen en vallen. Al die dingen moeten we veel systematischer gaan aanpakken. Hopelijk gaan we dat probleem dan oplossen. We moeten goed nadenken over al die nieuwe vervoermiddelen waar we nu mee geconfronteerd worden. Willen we dat wel? Waarom willen we dat? In welke behoefte voorziet dat? Botte Jellema: Welk paard van Troje hebben we nu weer binnengehaald? Fred Wegman: Dat is wel zo. In het begin dat die nieuwe vervoermiddelen kwamen en wij als SWOV de toetsing moesten doen of ze toegelaten konden worden, werd tegen ons gezegd: een beetje mild zijn. Er is helemaal geen reden om mild te zijn. Botte Jellema: Nee? Fred Wegman: Daar is helemaal geen reden voor. Botte Jellema: In mijn jeugd reed iedereen op die vreselijk vervuilende scootertjes en brommertjes en die reden zichzelf ook kapot. Een fatbike, het is nog niet af, dat snap ik, maar ik heb liever een fatbike dan een brommertje. Fred Wegman: Ik zou niet weten waarom. Ik heb ook op een bromfiets gezeten en mijn portie ellende gehad van die bromfiets. De vraag is: waarom moet je dat willen? Kunnen wij niet toe met wat we nu hebben: lopen, gewoon fietsen, elektrisch fietsen. Botte Jellema: Heeft u wel eens geprobeerd om tegen een 14-jarige te zeggen: ga maar lopen? Fred Wegman: Nee, die loopt niet, maar die kan toch fietsen? Dat werd tegen ons ook gezegd. Botte Jellema: Ja, dat is waar. Fred Wegman: Er werd niet tegen mij gezegd: tegen de tijd dat je niet meer wil fietsen, breng ik je wel. Dat was helemaal geen optie. Ik begrijp best dat het niet zo een-twee-drie voor elkaar komt. Ik vind wel dat je als samenleving de vraag mag stellen: willen we dat wel? Botte Jellema: De jaren 70 en 80 zijn interessante jaren geweest om je met verkeersveiligheid bezig te houden, zoals u heeft gedaan. We hebben toen veel geleerd. De dingen die we toen hebben geleerd, kunnen we die nu weer inzetten voor de dingen die nog op ons afkomen, die we misschien helemaal nog niet eens weten? Fred Wegman: Een van de dingen die we geleerd hebben, is dat we de omgeving moeten aanpassen aan de mens. Wat kan de mens aan, wat kan hij niet aan? Waar is die goed in en wat kan die niet goed? Dat besef hebben we allang in de industrie toegepast. In het wegverkeer hadden we nog altijd het idee dat de mens het zelf maar moest kunnen. Hoe ingewikkeld de situatie ook is, we moeten die mens leren daarmee om te gaan. We hebben nu wel door dat we die aanpak niet kunnen volgen. Je kunt niet de mens verbeteren, maar je moet het systeem aanpassen aan de mens. Dat is een paradigma dat we een jaar of 30 geleden hebben ontwikkeld in Duurzaam Veilig. Ik zie nog niet dat we dat de komende decennia gaan verlaten. Misschien ben ik een beetje te veel vervlochten met dit gedachtegoed, maar ik geloof niet dat we dat gaan verlaten. Fred Wegman: Je wil de mens beter laten presteren door een omgeving aan te bieden waarin dat ook kan. Je moet dat overigens wel leren, maar dat is toch wel de gedachte. Waar je allemaal aan kunt denken bij de haalbaarheid en de betaalbaarheid, laat zich niet voorspellen. We krijgen verkiezingen. Ik hoop dat verkeersveiligheid daar ergens aan de orde is. Ik ben er niet heel hoopvol op. Er zijn heel veel problemen in de samenleving. Ik troost me wel met de gedachte dat verkeersveiligheid nooit een beleidstopprioriteit is geweest in dit land en het is ons wel gelukt om van 3.264 naar 600 te komen. Dat is 80% minder. Ik zie niet in waarom dat ook niet voor de komende decennia zou kunnen. Botte Jellema: We kunnen naar de nul? Fred Wegman: In de buurt van de nul. Helemaal nul denk ik niet, maar 100, 200 verkeersdoden moet toch kunnen. Botte Jellema: Dat klinkt als een heel mooie doelstelling. Veilige reis naar huis. Fred Wegman: Dank je wel. Botte Jellema: Je hoorde Fred Wegman, emeritus hoogleraar verkeersveiligheid aan de Technische Universiteit Delft en voormalig directeur van de Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid. Hij is een van de adviseurs voor het boek 'Veilig op Weg. Geschiedenis van de verkeersveiligheid, 1875 tot 2010'. Het is geschreven door Ruud Filarski en Gijs Mom in opdracht van Rijkswaterstaat. Botte Jellema: Dit was een aflevering van de podcastserie over het werk van Rijkswaterstaat. Als je dit een leuke aflevering vindt, laat dan een review en een sterrenbeoordeling achter in je podcast-app. We vinden het ook fijn als je hem deelt op sociale media. Dan kunnen andere mensen het ook horen. Bedankt voor het luisteren.

00:00:03 Botte Jellema: Je luistert naar de podcast van Rijkswaterstaat. Deze aflevering gaat over vuurtorens. Wie kent ze niet? Onze vuurtorens. Iconische bouwwerken aan de zee, die nog altijd aangaan zodra het donker wordt. Mijn naam is Botte Jellema, en ik ga langs bij René Vas. Hij is een museum begonnen in de oude vuurtoren van Hoek van Holland. Hij is misschien wel de grootste vuurtorenkenner van Nederland. Al 36 jaar beheert René deze toren. Als vrijwilliger, want deze vuurtoren is buiten gebruik. Waar komt die fascinatie vandaan? 00:00:38 René Vas: Toen ik heel klein was, ging ik met mijn ouders kamperen op Terschelling. Ik zeg altijd heel mooi: "Ik heb het licht gezien op de Brandaris." Echt letterlijk. Ik ben gefascineerd geraakt door alles wat met vuurtorens te maken heeft. Dat is een beetje uit de hand gelopen, ben ik bang. Ik vind het nog steeds een enorm hoog kippenvelgehalte hebben; als ik op de duinen achter de Brandaris sta, en het licht ontsteekt. Dat is het ultieme vuurtorengevoel. Dat ving mij op hele jonge leeftijd. Ik begon dingen te verzamelen van vuurtorens. Ik heb me nooit toegelegd op souvenirtjes, beeldjes en dingetjes, maar op de originele spullen. Ik wilde al snel zo'n echte lamp. Ik heb mensen echt de kop gek gezeurd. Op een gegeven moment kwam er zo'n lamp, en dan wil je ook een ander type. 00:01:26 René Vas: Zo ontstond een kleine verzameling. Op een zeker moment hoorde ik van sloopplannen van de oude Hoekse vuurtoren. Die vuurtoren waar je nu in rondloopt. Toen dacht ik: slopen? Inmiddels was de automatisering toegeslagen, dus bijna alle vuurtorens waren dicht voor publiek. Je kon nergens meer kijken. Dat ultieme vuurtorengevoel, of het licht zien op de Brandaris, was er niet meer bij. Toen dacht ik: waarom slopen? Waarom stel je die vuurtoren niet open voor publiek? Toen ben ik in mijn enthousiasme brieven gaan schrijven, want zo ging dat nog. Allereerst naar de Rijkskustverlichting op Scheveningen. Ik heb die mensen echt de kop gek gezeurd. Later naar de deelgemeente Hoek van Holland, gemeente Rotterdam. 00:02:07 René Vas: Ik heb twee jaar lang dezelfde tijd brieven geschreven en belletjes gepleegd. Toen was ik zestien, en belde de voorzitter van de deelgemeente mij op, met letterlijk de mededeling: "We worden nu doodziek van je, kom maar eens praten." Toen mocht ik mijn verhaal doen voor de voltallige gemeenteraad. Ik heb me nooit gerealiseerd dat ze misschien ook wel eens "nee" zouden kunnen zeggen, want ik was vastbesloten: dit gaat lukken. 00:02:32 Botte Jellema: Wat gaat dan lukken? Wat was jouw idee? 00:02:34 René Vas: Mijn idee was om mijn kleine verzameling neer te zetten in de vuurtoren, en die open te stellen voor publiek. 00:02:41 Botte Jellema: Kende je deze trouwens? 00:02:41 René Vas: Ik kende de toren wel, omdat wij hier altijd bramen gingen plukken in de duinen. Ik ging dan met mijn ouders mee. We gingen eens kijken. 00:02:51 Botte Jellema: Je kende de buitenkant, niet de binnenkant? 00:02:52 René Vas: Nee, niet de binnenkant. Uiteindelijk ben ik met het zeuren op een gegeven moment ook binnen terechtgekomen. Toen bleek dat de toren 23 jaar achterstallig onderhoud had, en de verf als lappen papier aan de wanden hing. 00:03:07 Botte Jellema: Wat dacht je toen je dat zag? 00:03:09 René Vas: Ik wil die toren gebruiken. Ik heb me nooit gerealiseerd hoe ernstig het was. In het lichthuis zelf lag een dikke laag - misschien wel 20 centimeter - vogelpoep. De deuren van de uitbouw waren eruit gevallen, waardoor vogels hier af en aan konden vliegen. Ze hebben zich hier lekker genesteld, en de boel vol gescheten. Het heeft me niets geïnteresseerd. Ik heb het allemaal opgeruimd. Ik kreeg van de gemeente, schrik niet, 200 euro subsidie. Ze zeiden: "Laat maar eens wat zien." Richt maar een tentoonstelling in. Die 200 euro deerde me niks. Nu zeggen mensen: "Dat is een schijnbedrag." Dat maakt me niks uit. Ik heb mijn vader zo gek gekregen om samen, in drie maanden tijd, de hele binnenkant van de vuurtoren te schilderen. Met 200 euro. 00:03:56 René Vas: Toen heb ik de Rijkskustverlichting gevraagd om hulp. Dat ging niet zo makkelijk als ik dacht. Ook daar dachten ze: daar heb je die zeikerd weer. Uiteindelijk heb ik een brief geschreven naar de toenmalige minister van Verkeer en Waterstaat, Smit-Kroes. Daar werd ik uitgenodigd. 00:04:13 Botte Jellema: Rijkswaterstaat hebben we het dan inmiddels over. 00:04:14 René Vas: Uiteindelijk heeft de directeur-generaal gezegd: "Wij maken een pakket, dat gaat op transport naar Hoek van Holland, en jij gaat je tentoonstelling inrichten." Ik kon dus de deur openzetten. Dat deed ik in mijn schoolvakantie, ik was immers slechts zeventien. Het trok in één week tijd tussen de 5000 en 6000 mensen. Toen zei de gemeente: "Dat moesten we maar eens permanent doen." Dat is inmiddels 36 jaar geleden, en volledig uit de hand gelopen. 00:04:42 Botte Jellema: Sindsdien ben jij vuurtorenbeheerder. 00:04:45 René Vas: Ja, faroloog noemen ze het ook wel heel mooi. 00:04:47 Botte Jellema: Mooi. 00:04:51 René Vas: Vuurtorenbeheerder, ja. 00:04:52 Botte Jellema: Kunnen we boven kijken? 00:04:53 René Vas: Natuurlijk kunnen we boven kijken. 00:04:56 Botte Jellema: Ik ben toch wel heel nieuwsgierig geworden. We gaan nu 30 meter omhoog, langs een wenteltrap. 00:05:11 René Vas: Je ziet door de hele vuurtoren een enorme collectie van historisch vuurtorenmateriaal. Wij gebruiken deze vuurtoren nu om mensen te laten zien hoe het in de loop der jaren allemaal gebeurd en gedaan is. Wat er allemaal bij bedacht is. Inmiddels staan we op de tweede etage. Dan zie je ook meteen dat mensen hier ook geslapen hebben. 00:05:35 Botte Jellema: Bedstedenachtige... 00:05:37 René Vas: Ja, er staan twee besteden in. Ik vind dat altijd mooi als ik hier met een groep rondloop. We hebben het tegenwoordig over Arbo en over arbeidsomstandigheden. Die mensen sliepen in een ijzeren vuurtoren, die in de wintermaanden ijskoud, en in de zomermaanden een oven is, zo warm. 00:05:57 Botte Jellema: Stoken of koelen heeft niet zoveel zin? 00:06:00 René Vas: Nee. Dat gietijzer neemt zo de buitentemperatuur aan. 00:06:04 Botte Jellema: Als het vriest, heb je echt ijspegels... 00:06:06 René Vas: Dan heb je ijs aan de wanden. Die mensen hebben hier de hele dag en nacht gewerkt. Ze wisselden elkaar af. Daarom is die bestede er. Boven zat een man op wacht. Die bleef vier uur op wacht zitten. Na vier uur werd hij afgelost door zijn collega. Dan ging de man van wacht weer slapen. Zo losten ze elkaar af. Dan hadden ze het onderhoud van het licht. Ze noemden dat mooi: het aansteken en in stand houden van het kustlicht. En 's ochtends: het blussen van het kustlicht. Daarop volgde het onderhoud. 00:06:40 Botte Jellema: Blussen suggereert dat er open vuur was? 00:06:42 René Vas: Ja. We noemen het in Nederland niet voor niets vuurtoren. Die oude naam zit er nog steeds in. Dat kun je mooi op de Brandaris zien. Daar zitten gedenkstenen in. Op de Brandaris staat dat hij in 1835 is omgebouwd tot kustlamplichttoren. Dat is het officiële woord. Ik zie dit niet ingeburgerd raken. We houden het op vuurtoren. Dat is uit de oudheid afkomstig. Eeuwenlang was het open vuur de enige vorm van licht en waarschuwing voor de scheepvaart. Ik zeg eeuwenlang... Wij liepen in Nederland natuurlijk een beetje achter de feiten aan. Pas in 1851 hebben wij het open vuur vaarwel gezegd. Het laatste open vuur brandde op Schiermonnikoog. Engeland en Frankrijk waren bij uitstek de vuurtorenlanden, waar heel veel ontwikkelingen vandaan kwamen. 00:07:33 René Vas: Daar hebben wij in Nederland wel gebruik van gemaakt. Uiteindelijk kregen wij ook de lenzen van Fresnel, en de moderne olielampen, et cetera. Zoveel jaar later. Wij hadden in een rap tempo een achterstand in te halen. De toenmalige koning had bedacht dat dit binnen 50 jaar moest gebeuren. Dat is de reden dat wij in Nederland veertien gietijzeren vuurtorens erbij kregen. 00:07:57 Botte Jellema: Waarvan dit er één is. 00:07:58 René Vas: Waarvan dit er één is. Het bijzondere daaraan is: het merendeel staat er nog. De meeste functioneren ook nog. We hebben er daarnaast, overigens, nog achttien voor Nederlands-Indië gebouwd. Het bijzondere aan al die vuurtorens, is dat ze allemaal verschillend zijn. Het gekke is dat eigenlijk vrijwel alle torens ontworpen zijn door één man, Quirinus Harder. Deze toevallig niet, omdat Quirinus Harder in die tijd al overleden was. Zijn opvolger en naaste medewerker, meneer A.C. van Loo, heeft deze toren ontworpen. Ze zijn allemaal anders. Zelfs IJmuiden, dat in hetzelfde jaar twee vuurtorens kreeg, kreeg twee verschillende torens. Die leken in uiterlijk op elkaar, maar waren toch qua diameter en hoogte verschillend. Dat is heel bijzonder. 00:08:41 René Vas: Je ziet het hier aan de binnenkant: gietijzeren platen die allemaal verschillend zijn, omdat de toren taps toeloopt. Alles zit met 20 duizend bouten en moeren aan elkaar geschroefd. Dat is best knap. 00:08:54 Botte Jellema: Je ziet die bouten inderdaad zitten. Je zou hem bij wijze van spreken morgen weer uit elkaar kunnen schroeven. 00:08:58 René Vas: Dat is ook gebeurd. Ik noemde net beneden al even de vuurtoren van Vlieland; die bestaat uit het oorspronkelijke bovenstuk van de buitentoren van IJmuiden. De havenmond van IJmuiden werd rond 1909 aangepast. In diezelfde periode hadden ze op Vlieland een nieuwe vuurtoren nodig. Men vond dat het lage licht van IJmuiden nog lager moest worden. Ze hebben de drie bovenste verdiepingen, inclusief het lichthuis, eraf geschroefd, naar Vlieland getransporteerd, en daar als vuurtoren in gebruik genomen. Zo zijn er meer voorbeelden. Er zijn torens verplaatst. Dat was, overigens, ook het idee achter zo'n ijzeren toren. Het is een Engels idee. Engeland liep natuurlijk voorop met de industriële revolutie. Daar komt dat gietijzer ook vandaan. 00:09:43 René Vas: In 1840 kreeg een ingenieur de opdracht om een verplaatsbare vuurtoren te maken voor Jamaica. Dat is gebeurd. Die vuurtoren staat er nog steeds. Dat is de toren van Amédée. Die is zes keer verplaatst. 00:10:00 Botte Jellema: Dat is het prototype? 00:10:02 René Vas: Die stond aan de basis van de gietijzeren vuurtorens. Waarom gietijzer? 00:10:09 Botte Jellema: Ja, dat vraag ik me ook af. Ze staan bij zee. Het is altijd nat, en het waait altijd. Als er iets gaat roesten... 00:10:17 René Vas: Daar heeft men natuurlijk wel over nagedacht. Het is niet zomaar gietijzer. Dit is gietijzer met een heel hoog koolstofgehalte. Dat vormt, als het ware, een bescherming voor het ijzer. Je hoort hoe solide dat klinkt. 00:10:32 Botte Jellema: Hoe dik zijn de wanden? 00:10:33 René Vas: Drie centimeter dik. Voordat dit doorgeroest is... Je ziet dat de verf afbladdert. Dat gebeurt door de zeer agressieve zeelucht, en tegenwoordig zelfs chemicaliën.... 00:10:45 Botte Jellema: Hitte en kou. Het krimpt, en het zet uit. 00:10:47 René Vas: Absoluut. Dat betekent dat er wel eens verf kan afbladderen. Dan krijg je een kale plek. Je krijgt dan een soort oppervlakteroest, maar dat dringt er niet echt in. 00:10:59 Botte Jellema: Een beetje zoals dat ook met aluminium zo is? 00:11:00 René Vas: Ja, zelfs de roest. Dat is wel heel grappig; als je nu tussen de platen kijkt, zie je een naad zitten. Die moet wel waterdicht afgedicht worden. Als je die platen uit elkaar zou kunnen halen, zie je aan de binnenkant een soort gootje lopen. Als je op zo'n flens kijkt, zit er een gootje in. Wanneer die platen op elkaar gezet werden, werd daar ijzercement tussen gedaan. Dat was gewone cement, maar met ijzervijlsel erdoorheen. De bedoeling was dat dit ging roesten. Die vuurtoren werd in tien maanden tijd gebouwd. Dat was heel knap. Hij werd eigenlijk twee keer gebouwd. Die hele verdieping waar je nu in staat, werd in de fabriekshal opgebouwd. Daar werd hij weer helemaal uit elkaar gehaald. Er kwam een inspecteur van het loodswezen kijken of alles volgens bestek was, en netjes aansloot. 00:11:48 René Vas: Was het goed, dan werd de hele boel weer uit elkaar gehaald. Dan ging hij naar de plaats van bestemming, en werd hij weer in elkaar gezet. Twee weken lang werd hij zo, kaal, neergezet. Dan gingen de naden roesten. Die roestten dicht. Dat zette uit, en je kreeg een waterdichte afdichting. Hij werd vervolgens twee keer gemenied, en twee keer geschilderd. En dan kon hij in bedrijf gesteld worden. In tien maanden tijd. Dat is best knap. Iemand heeft mij ooit gevraagd: "Heb je wel eens foto's gezien van een gietijzeren vuurtoren in aanbouw?" Dat heb ik nog nooit gezien. Je ziet: er is altijd nog wat te leren. Ik heb dat nog nooit gezien. Ik zou ook niet weten hoe ze dit gedaan hebben. Dat fascineert wel. Hoe zijn ze toch in staat geweest om zulke zware elementen door duinzand te vervoeren, en met de hulpmiddelen van toen in elkaar te zetten? 00:12:36 Botte Jellema: Misschien met een stoommachine, maar veel verder waren we toen ook niet. 00:12:41 René Vas: Zeg het maar. Ik heb geen idee, maar dat is best interessant, natuurlijk. 00:12:44 Botte Jellema: Zeker. We staan slechts halverwege, of misschien nog niet eens. 00:12:48 René Vas: Nee. 00:12:48 Botte Jellema: Kunnen we nog een stukje naar boven? 00:12:50 René Vas: We kunnen nog naar boven. Zal ik voorgaan? 00:12:51 Botte Jellema: Graag. Ga me voor. 00:13:06 René Vas: Hier sta je echt halverwege. Als je beneden aan de toren staat, lijkt het een heel klein torentje. Hoe meer je naar boven gaat, hoe kleiner de wereld ineens wordt. Als je eenmaal boven staat, valt het toch wel tegen. 00:13:18 Botte Jellema: Dertig meter. 00:13:19 René Vas: De toren is 30 meter. Je ziet op deze verdieping een stukje geschiedenis van deze vuurtoren. Hij heeft een nogal bewogen geschiedenis. Hij markeerde oorspronkelijk de monding van wat uiteindelijk de grootste haven ter wereld ging worden. In de jaren '70 is dit licht gedoofd, omdat voor de vuurtoren vier kilometer land, en uiteindelijk de Maasvlakte, werd aangelegd. 00:13:48 Botte Jellema: Je hebt hier een kaart van deze omgeving. Misschien kun je me even laten zien waar we nu staan? 00:13:53 René Vas: Dit dorp, waar de toren staat, noemen we Hoek van Holland. Het was heel vroeger letterlijk De Hoek van Holland. Je kunt hier een kaart zien uit 1673. Dan zie je hier dat puntje. Dat is De Hoek van Holland. Dat was niks anders dan een woest duinlandschap. Meer niet. De zeevarenden bereikten Rotterdam via de oude Maas. Dat ligt hier onder. Die oude Maas verzandde op een gegeven moment, waardoor de doorvaart naar Rotterdam steeds moeilijker werd. Al vroeg in de negentiende eeuw bestond het idee van een doorgraving, om De Hoek van Holland af te steken. Uiteindelijk is dat doorgegaan, en hebben ze een doorgraving gemaakt. Je ziet het op dit plaatje. Dat is ongeveer in 1860, 1870. Je kreeg een doorgraving, die uiteindelijk de nieuwe Rotterdamse Waterweg werd. 00:14:49 René Vas: Wat we nu de Nieuwe Waterweg noemen. De naam Hoek van Holland bleef voortbestaan. Het dorp wat uiteindelijk ontstond, is in de eerste plaats ontstaan door mensen van Rijkswaterstaat. Die kwamen hier wonen omdat ze belast waren met die doorgraving. Mensen die ook echt gingen graven, gingen hier wonen. Op een gegeven moment werd er een spoorlijntje aangelegd. De spoorwegen kwamen hier, dus er kwamen mensen van de spoorwegen. Zo ontstond uiteindelijk het dorp Hoek van Holland. Zoals ik zei: deze vuurtoren is buiten dienst gesteld in 1974, omdat de Maasvlakte werd aangelegd. 00:15:34 Botte Jellema: Kunnen we nog verder naar boven? 00:15:35 René Vas: Ja, zeker. 00:15:36 Botte Jellema: Het wordt al wat krapper. 00:15:49 René Vas: Je kunt je best indenken hoe mensen hier gewerkt hebben. Elke etage had ook een functie. We stonden eerst bij de bedsteden. De verdieping waar we net vandaan kwamen, was het magazijn. Hier staat een werkbank, dus dit was de werkplaats. Er staan hier nog een aantal meubelstukken, die echt uit die tijd komen. Ik ben heel blij dat ze er nog staan. In veel vuurtorens zijn ze inmiddels gesloopt, omwille van, bijvoorbeeld, de mobiele telefonie. Om plaats te maken voor apparatuur. Dat vind ik heel jammer, omdat dit meubelstukken zijn die ter plaatse door een meubelmaker gemaakt zijn. Daar zijn geen tekeningen van. Er werd gewoon gezegd: ik heb een werkbank, kast, of bureau nodig. Regel dat. 00:16:30 Botte Jellema: Dat ging helemaal met hout, zaag, schroeven en bouten. Of lijm. 00:16:35 René Vas: Ja. Het is er ook niet uit te tillen. Het is hier ter plaatse gebouwd. Bij die kast waar we net vandaan kwamen, in het magazijn, zag je dat de kast de vorm van de toren heeft. Hij loopt schuin naar boven toe, en de achterwand is rond. Die past precies in de ronding van de toren. Hij past ook op geen enkele andere verdieping. Dat past precies bij de toren. Op deze verdieping staat de werkbank gelukkig nog. Hier is het misschien leuk om iets over de vuurtorenwachter te vertellen. De vuurtorenwachter was natuurlijk niet een onbelangrijk persoon. In de tijd dat deze vuurtoren gebouwd werd, was er nog steeds permanent toezicht nodig bij het licht. Het licht moest altijd paraat zijn. Dat was zo belangrijk, omdat er mensenlevens vanaf hingen. 00:17:23 René Vas: Dat realiseer jij je als je straks boven bij de optiek staat. Het moest in topconditie zijn, want mensen navigeerden erop. Er was niks anders. Communicatie was heel moeizaam. Dat ging met vlaggen of seinlampen. Later kregen ze hier een slingertelefoon, waarmee je het postkantoor kon opbellen. Dat was het wel een beetje. De vuurtorenwachter had dus oorspronkelijk alleen toezicht over het licht. Het in stand houden van het licht, het onderhoud, et cetera. Zijn tweede taak, die hij er stilletjes aan bij kreeg, werd steeds belangrijker. Dat was het uitkijk houden naar zee, en eventueel actie ondernemen als er wat gebeurde. De Nederlandse kustwacht is opgericht in 1885. Dat was als gevolg van een scheepsramp, op 5 juli 1882. 00:18:15 René Vas: Drie jaar daarvoor was een marineschip uit Amsterdam vertrokken. Dat was Zijner Majesteit Rammonitor de Adder, een schip van een type dat eigenlijk niet zeewaardig was, omdat het een heel laag vrijboord had. Er stak slechts een heel klein stukje boven water uit. Met een zware bepantsering, en een grote geschutstoren, was het een vrij zwaar, log schip. Dat schip was eigenlijk niet zeewaardig. 5 juli 1882 was een mooie zomerdag. Men moest de verlofgangers in Hellevoetsluis aflossen, dus ze dachten: we kunnen wel even buitenom. Via de Noordzee naar Hellevoetsluis. Dat ging goed, tot aan Katwijk, toen de wind steeds meer ging aantrekken. Het schip nam steeds meer water over, en kwam uiteindelijk bij Scheveningen, laat in de avond, in de problemen. 00:19:03 René Vas: Iedereen zag het vanaf de kust. In-de-buurt-vissende Scheveningse vissers wilden hun netten niet in de steek laten. Iedereen zag dat het schip steeds meer in de moeilijkheden kwam. Uiteindelijk werden er noodsignalen gegeven. Niemand ondernam iets. Het schip is omgeslagen en gezonken, waarbij 66 man zijn omgekomen. De complete bemanning, inclusief de loods. Dat heeft zo ontzettend veel indruk gemaakt, dat - al heeft het nog drie jaar geduurd - de Nederlandse kustwacht in het leven werd geroepen. Omdat dit niet meer mocht gebeuren, stelde men een permanente uitkijk aan de Nederlandse kust in. Dat werd opgedragen aan de vuurtorenwachters, want die zaten toch al boven. 00:19:48 René Vas: Zij moesten die taak steeds meer uitvoeren. Het werd een steeds belangrijkere taak. Het licht vergde toch nog heel veel onderhoud en toezicht, zodat van uitkijk soms niet zo veel terechtkwam. Er gebeurde nog wel eens iets. Vergelijk je dat met nu, dan zijn we zoveel verder. De techniek is zo ontzettend verbeterd, dat de vuurtorenwachters - we noemen ze in de volksmond nog steeds zo - in aantal wat zijn teruggebracht. Officieel moeten we spreken van zeeverkeersdienstmedewerker. Zij zitten er puur alleen nog voor de uitkijk, en voor de communicatie met de schepen. De uitkijk gaat niet meer zozeer zoals je op die foto daar ziet - met een grote verrekijker en een mooie strooien hoed op - maar met radars, moderne communicatieapparatuur, et cetera. 00:20:40 René Vas: Daar is wel wat veranderd. We noemen ze nog vuurtorenwachters, maar ze hebben eigenlijk niet zo veel meer met het licht te maken. Dan vraag jij je misschien af: waarom het licht dan nog brandt? Dan kun je het net zo goed uitdoen. Je moet een vuurtoren heden ten dage eigenlijk zien als een back-up. We zijn volledig afhankelijk van techniek, elektronica, satellieten. Stel je voor dat er iets gebeurt, of dat er een storing op een schip is, dan kun je altijd nog terugvallen op de oude markering en bebakening. Dat is de reden dat de vuurtorens er nog steeds zijn, en dat we toch die betonning, en dergelijke, nog nodig hebben. Helemaal onbelangrijk is het niet, maar het wordt wel steeds ouderwetser. 00:21:26 Botte Jellema: Zullen we nog een stukje naar boven? 00:21:38 René Vas: Hier krijg je een aardige indruk van waar de vuurtorenwachter vier uur per nacht zat. Dit is de uitkijk. Die heeft, bijna rondom, kleine patrijspoorten. Deze kunnen ook open, en waren bedoeld om de verrekijker naar buiten te kunnen steken. Ze zijn met opzet klein, omdat het hier niet te veel mocht afkoelen. Van oudsher was dit bekleed met vurenhout. De luiken zaten over de trap heen. Er stond een klein houtkacheltje. 00:22:06 Botte Jellema: Het is echt een werkplaats? 00:22:09 René Vas: Ja. Hier hield hij uitkijk. Je zit hier vlak onder het licht. Hij keek naar zee. Ik zei net al: heel veel ontwikkelingen kwamen voor ons uit het buitenland. Het gietijzer uit Engeland, de lenzen uit Frankrijk, olielampen kwamen uit Zwitserland, enzovoort. Wij hebben ook ons steentje bijgedragen. Eén van de belangrijkste bijdragen was de komst van de elektrische gloeilamp. Wij waren het allereerste land ter wereld dat gloeilampen ging gebruiken op vuurtorens. Ik heb hier een hele grote collectie. Vanaf het allereerste begin - een prototype uit 1917 - tot aan het allerlaatste type. 00:22:47 Botte Jellema: Gigantische glazen bollen. 00:22:49 René Vas: Ja, enorm. De meest bekende is die met een diameter van 30 centimeter, en een verbruik van 70 volt, 60 ampère, en 4200 watt. 00:23:01 Botte Jellema: Tweeënveertighonderd watt; dat zijn tegenwoordig drie, vier stofzuigers? 00:23:04 René Vas: Ja. Misschien wel twee wasmachines. In de eerste plaats is de technische dienst van 's Rijks Kustverlichting op Scheveningen - wie anders, zou ik haast zeggen - begonnen met gloeilampen. En wie anders dan Philips in Eindhoven ging daaraan meewerken. Samen zijn ze gekomen tot een gloeilamp die naar vorm en vermogen geschikt was voor het gebruik in de optische toestellen van vuurtorens. Welke vuurtoren, anders dan de Brandaris op Terschelling, kreeg vanaf 1920 als eerste ter wereld gloeilampen? Daarom kreeg die lamp de bijnaam Brandarislamp. Nu zijn we weer zover dat ook die vermogens terug moeten. Over lichtsterktes wordt al gediscussieerd. Is dat nog nodig? 00:23:55 René Vas: Vuurtorenlicht is gemiddeld op 29 zeemijl te zien. Dat is om en nabij 50 kilometer ver. Is dat nog nodig in deze tijd? Nee, eigenlijk niet. Het kan minder, en het kan ook met LED. 00:24:10 Botte Jellema (voice over): We gaan verder omhoog, en René brengt me naar de belangrijkste plek in de vuurtoren. 00:24:16 René Vas: Dit heet officieel de kuip van het lichthuis. We staan hier onder het licht, en je kijkt in de optiek. Je ziet de olielamp. Dit is de installatie hij in 1893 opgezet is. Dit ziet er heel indrukwekkend uit. 00:24:35 Botte Jellema: Het is moeilijk te beschrijven. Ik denk dat jij je een olielamp moet voorstellen zoals je die tegenwoordig misschien kent van tuincentra, en dan keer 20. 00:24:49 René Vas: Ja, hij is wat groter. 00:24:51 Botte Jellema: Hij is wat groter. 00:24:51 René Vas: Dit is het hart van de toren. Hier gaat het allemaal om. 00:24:56 Botte Jellema: Alles wat we tot nu toe op al die verdiepingen hebben gezien, draait uiteindelijk hierom. 00:25:02 René Vas: Ja. Daar word je - althans dat heb ik - stil van. Omdat ik me realiseer dat het hele gebouw waarin we nu rondlopen - een 30 meter hoge toren - gebouwd is om een lampje te laten branden. Meer niet. Daar komen bouwkundigen, technici, wetenschappers bij kijken. Alleen om een lichtje te laten branden. Waar uiteindelijk mensenlevens vanaf hangen. Daar word je stil van. Hoeveel mensen zullen er behouden aangekomen zijn? 00:25:33 Botte Jellema: Blij zijn geweest dat... 00:25:34 René Vas: Dan kom je misschien wel een beetje op dat romantische gevoel, wat je bij een vuurtoren hebt. Zo'n eenzame vuurtorenwachter, met een grijs baardje - ik ga daar steeds meer op lijken - en een pijp, die koper poetst. En een beetje met een verrekijker naar zee kijkt. In de verte schepen voorbij ziet gaan, en anoniem hulp biedt. Daar word je een beetje nostalgisch van. Een romantisch gevoel geeft dat. Zo kijk ik ook naar de vuurtoren. Aan de andere kant: je kunt het heel mooi zeggen... Jo van Wallenburg, de oud-commissaris van het loodswezen op Terschelling zei altijd heel mooi: "Het is het versteend vertrouwen." Het is een punt van vertrek, maar ook van thuiskomst. Dat geldt niet alleen voor zeevarenden, maar ook voor de mensen die hier rondom de vuurtoren wonen. 00:26:24 René Vas: Je realiseert je soms niet hoe de vuurtoren bekeken wordt. Toen ik hier weer op de toren kwam, heb ik de vlaggenmast erop laten zetten. De vlag was er afgehaald, omdat de mast waar hij aan vast zat, nogal bouwvallig was geworden. Er kwam een mooie mast op te staan, en ik heb voor het eerst de Nederlandse vlag uitgehangen. Op een zeker moment hing er een briefje aan het hek geprikt met een punaise, van een mevrouw die er ontroerd door was. Omdat dit haar allereerste beeld was, toen ze na de oorlog teruggekomen was in Hoek van Holland. Dat realiseer jij je niet. Ik heb er alleen een mast op laten zetten, en een vlag opgehangen. Meer niet. Dat mensen daar ontroerd van raken, vind ik leuk. Dat de vuurtoren zo leeft. 00:27:06 René Vas: Dan bekijk je het op een hele andere manier. Daarom zeg ik ook: je moet er toch niet aan denken dat de Brandaris verdwijnt? Dat kan helemaal niet. Dat kan niet. 00:27:17 Botte Jellema: Je hoorde een aflevering uit de podcastserie over het werk van Rijkswaterstaat. Bedankt voor het luisteren. Als je deze aflevering leuk of interessant vond, deel hem dan met vrienden, familie en collega's. Of schrijf een recensie in iTunes, zodat anderen deze serie ook kunnen ontdekken. Alvast bedankt.

00:00:00 Rein Koolen: We hebben die knal van die explosie ook gehoord. Eigenlijk is het een klap en verder niks. 00:00:06 Botte Jellema: Boem? 00:00:07 Rein Koolen: Dan hoor je het aan je ouders en dan weet je: o, dat zal de dijk zijn. 00:00:16 Botte Jellema: Je luistert naar de podcast van Rijkswaterstaat en mijn naam is Botte Jellema. Deze keer ontmoet ik Rein Koolen, inwoner van de Wieringermeerpolder. Nu, in het voorjaar van 2020, is het 75 jaar geleden dat deze polder onder water werd gezet door het dan bijna verslagen nazi-Duitsland. 00:00:34 Rein Koolen: Op die staander kun je precies zien de snelheid waarmee het water hier ook steeg. Dus dat is van min 1.80, ik denk dat je hier op min twee NAP zit, tot min 30 NAP, en dat is in een vrij korte tijd gegroeid. 00:00:55 Botte Jellema: Min 30 centimeter. 00:00:58 Botte Jellema: Aan de noordwestkant van het IJsselmeer, tussen Medemblik en Den Oever, waar de Afsluitdijk begint, ligt de Wieringermeerpolder. We zijn op de IJsselmeerdijk, bij De Wielen. 00:01:08 Rein Koolen: 21 augustus, dit jaar bestaat deze polder 90 jaar. Behoorlijk oud. Hier gaan we erin. 00:01:17 Botte Jellema: Rein Koolen heeft vrijwel zijn hele leven in de Wieringermeerpolder gewoond en gewerkt. Hij kwam er als baby van een paar weken in 1941. Hij had er een akkerbouwbedrijf en is nu met pensioen. Hij is ook de voorzitter geweest van het historisch genootschap Wieringermeer. We ontmoeten Rein op deze bijzondere plek op de dijk. 00:01:40 Rein Koolen: Hier kun je zien dat de buitendijk, die wijkt de zee in, want er is later een nieuwe dijk omheen gelegd en die begint hier en dan gaat die die kant op. Dan lopen we nu naar de oude stomp van de dijk. 00:01:57 Botte Jellema: De dijkweg maakt een kronkel om de twee binnendijkse plassen met water. De dijk zelf gaat er aan de buitenkant omheen. Hier gebeurde het, op zeventien april 1945. 00:02:08 Rein Koolen: Voor die tijd liep de dijk gewoon rechtdoor, er stonden ook op deze plek twee boerderijen, zoals langs die hele dijk staat, want iedereen die nu van Medemblik naar Den Oever rijdt, kan dat heel goed zien. De dijkweg kende een groot aantal boerderijen en er zijn er hier toen twee gesneuveld. Van een is de fundering nog teruggevonden en die andere, die hebben ze gewoon gesloopt. 00:02:45 Rein Koolen: Mijn vader werd bedrijfsleider op een staatslandbouwbedrijf. Daar hebben we ons gesetteld tot '45 en toen moesten we weg. 00:02:54 Botte Jellema: Dat was akkerbouw? 00:02:55 Rein Koolen: Dat was nog akkerbouw, dat was een gemengd bedrijfje, wat vee, koeien en zoals een akkerbouwbedrijf indertijd in elkaar stak, aardappelen, bieten, granen en vee. 00:03:07 Botte Jellema: Heeft u er herinneringen aan? U was hartstikke jong natuurlijk, maar heeft u herinneringen aan die oorlogsjaren hier, in deze polder? 00:03:14 Rein Koolen: Een paar dingen. Ik weet dat er bijvoorbeeld een vliegtuig was neergeschoten en toen vielen er wat brokken. Een oude tank of zo'n houten kist. Die viel op ons land. Dan weet je dat je pa erheen vliegt om te kijken en die probeert hem dan ook te verbergen en zo, dat zijn de herinneringen die je weet. De meeste herinneringen die ik nog heb, is eigenlijk toch de hongerwinter, van '44, '45. Dan ben je toch een jaar of vier en zie je die rij mensen voor die deur staan, dag na dag. 00:03:57 Botte Jellema: Waar kwamen die vandaan? 00:03:58 Rein Koolen: De Randstad, zeggen wij altijd maar, gewoon stedelingen van het Gooi tot nog wat dieper weg, maar toch wel de meeste mensen uit Amsterdam en noordelijker. 00:04:13 Botte Jellema: Hoe kwamen die hier? 00:04:15 Rein Koolen: Met fietsen, te voet, met bootjes, het Noord-Hollands kanaal is bijvoorbeeld ook bevaren geweest. Ze kwamen met hand karretjes, met alles wat bewegen kon en waar ze dan iets mee naar huis konden brengen. 00:04:35 Botte Jellema: Wat herinnert u zich daarvan? 00:04:37 Rein Koolen: Ik vond het een heel treurig en triest gezicht, want dan werd het bijvoorbeeld ook avond en dan stonden die mensen er nog. Het huis zat al vol met slapers en op een gegeven moment: hebben we niet een plek? Ja, in de stal, voor die koeien langs en achter die koeien langs, daar kon je ook wel liggen. 00:05:03 Botte Jellema: Dat herinnert u zich dat er plek gemaakt werd? 00:05:04 Rein Koolen: Ja, want ik weet nog van één man. Er was een open plek tussen die koeien, daar had hij zijn spulletjes neergelegd en toen had die koe naast hem, ik weet niet welke, links of rechts. Die had zijn jas kapot gevreten, die nacht. 00:05:17 Botte Jellema: Dat doen koeien, ja. 00:05:19 Rein Koolen: Ja, dus die was razend omdat zijn jas stuk was. 00:05:23 Botte Jellema: Maar dat is natuurlijk ook eigenlijk wel heel erg, in de winter. 00:05:25 Rein Koolen: Ja, ik neem aan dat hij hem toch wel aangetrokken heeft, nog, het restant. 00:05:30 Botte Jellema: Maar dat zijn van die dingen die je je dan herinnert, als jochie van vier, vijf. 00:05:34 Rein Koolen: Ja, dat is dat is heel bijzonder. We hebben de knal ook gehoord, van de explosie. We hadden ook geen voorbereidingen, we hoorden bij de groep van de treuzelaars. Je had mensen die al drie dagen van tevoren spullen wegbrachten, je had mensen die dus iets ertussenin deden en mensen die niks deden. En ik denk dat wij een beetje bij die laatste groep hoorden van nou, dat gaat toch niet gebeuren, maar dan is het ineens wel paniek. Vlug, vlug, vlug. 00:06:04 Botte Jellema: Wat gebeurde er met die klap? Wat weet je er nog van? 00:06:06 Rein Koolen: We hebben die knal ook gehoord, van de explosie. Eigenlijk is het een klap en verder niks. 00:06:12 Botte Jellema: Boem? 00:06:13 Rein Koolen: Dan hoor je het en vertel je het aan je ouders en dan weet je: o, dat zal de dijk zijn. 00:06:17 Botte Jellema: Dus dat wisten ze wel? 00:06:19 Rein Koolen: Ja, ze waren ook gewaarschuwd. 's morgens om zes uur zijn dus alle wijkhoofden de polder ingegaan en boodschappers uitgestuurd: om twaalf uur wordt die dijk opgeblazen of om kort over twaalf, en dat is ook gebeurd. Toen geloofden ze het ook pas en eigenlijk geloofden ze het na die klap nog niet. Dat heb ik ook later wel gehoord van mensen die hier dicht bij woonden, het water wilde eigenlijk helemaal niet stromen. 00:06:48 Botte Jellema: Het moest zijn weg nog een beetje vinden? 00:06:49 Rein Koolen: Water is wat dat betreft eigenhandig en eigenzinnig genoeg, dus die maken wel plek, dus dat is toen wel gebeurd en de meesten zijn pas gegaan toen je in kanalen en sloten waar je allemaal bij woonde, dat je denkt van: het gaat stromen. en dat maakte het... 00:07:05 Botte Jellema: Dat zag u ook? 00:07:06 Rein Koolen: Ja, dan zie je dus: dan is er iets fout en toen is iedereen eigenlijk pas echt in gaan pakken, ook de laatsten die zijn vertrokken, toen. 00:07:16 Botte Jellema: Jullie, dus? 00:07:17 Rein Koolen: Nee, dat waren er meer. Ik denk dat wij het eigenlijk reuze interessant vonden, want dan moest al dat spul, wat voor jou gewoon je leven was, op een wagen geladen en gestapeld worden op een manier dat er zoveel mogelijk op kon en dat al dat kroost er ook nog bij moest. Die koeien en die varkens, die hoorden ook mee, die kon je ook moeilijk laten verdrinken. Die werden er aan touwtjes achter gebonden. En ik weet van de kippen, er stond een tafel op, hadden ze om de poten gaas gemaakt en daar hadden ze dan de kippen onder gestopt, dus een soort kippenren van gemaakt. Dan ga je. Een soort helletocht, want het was toch wel bijna tien kilometer naar Medemblik, zijn wij gevlucht. 00:08:17 Rein Koolen: Op een gegeven moment zijn er koeien die zeggen: bekijk het maar, ik ben niet gemaakt om te lopen. Dan moest er iemand weer af om die koe een klap te geven, ik weet niet hoe je dat moest doen. Om hem weer aan de praat te krijgen, dat duurde heel lang voordat je dan ergens aankomt. Toen we aankwamen, stond het water al tot aan de weg, bij Medemblik, diezelfde dag nog, omdat het daar ook zo diep is. Toen mochten we naar een kamp, in een barak. Dan heb je weer een dak boven je hoofd, maar die herinneringen, die zijn er. Verder, ik heb me natuurlijk nooit zorgen hoeven maken over of er voedsel zou zijn of dat er onderdak zou zijn, want dat werd wel geregeld. 00:09:09 Botte Jellema: Het is dan nog maar zo'n tien jaar geleden dat de karavaan de bewoners de andere kant opreden, de polder in. In 1930 viel de Wieringermeerpolder droog en vanaf 1934 kwamen er dieren en gewassen op het land, en dat was de bedoeling. De polder was aangelegd om te zorgen voor meer landbouwgrond. De voedselproductie moest worden vergroot om tekorten te voorkomen en die waren er recent nog geweest, zoals tijdens de Eerste Wereldoorlog. 00:09:39 Botte Jellema: De drooglegging van de Wieringermeerpolder is onderdeel van de Zuiderzeewerken ofwel: het plan Lely. Ingenieur Cornelis Lely was de eerste die een technisch uitvoerbaar plan presenteerde, dat ervoor zorgde dat de IJssel kon afwateren en de kustlijn werd verkort. Het ging alleen wel veel geld kosten, maar het lukte Lely als minister van waterstaat om de plannen voor de gedeeltelijke inpoldering van de Zuiderzee erdoor te krijgen, juist omdat het een oplossing kon bieden voor de voedseltekorten in Nederland. 00:10:15 Rein Koolen: Een bepaalde rust zit erin. Ik weet van iemand, die woonde verder richting Medemblik ook, die waren al onderweg en toen kwamen ze op een wat hoger gebied. Toen dachten ze: allemaal hazen, man. 00:10:35 Botte Jellema: Waar kwamen die hazen vandaan? 00:10:36 Rein Koolen: Die vluchtten ook allemaal naar de hoogste plek, natuurlijk. Die beesten zijn ook niet achterlijk en op een gegeven moment, toen ze al wat verder waren, hebben ze gezegd, we gaan terug. We gaan kijken of we er niet een paar kunnen vangen. Zo werkt het. Dus paniek was er niet, want iedereen had ook wel door dat het stijgen van het water, dat kon je niet keren, maar het zou wel even duren voordat je er dus niet meer door kon waden. Op die manier is het gegaan. Dus die mensen gingen eerst nog wat hazen vangen en zo zijn er ook omgekeerd, omdat ze wat vergeten waren. Zulke dingen, zo werkt het. 00:11:15 Botte Jellema: Gingen jullie over de dijk, naar Medemblik? 00:11:18 Rein Koolen: Nee, wij zijn over de Kwelweg gegaan, de Robbenoordweg ligt iets verder van de dijk af. De Kwelweg was toen een klinkerweg ook. 00:11:29 Botte Jellema: Maar met koeien en varkens, dat gaat ook niet snel? 00:11:32 Rein Koolen: Nee, dat schiet helemaal niet op. Dan heb je uren werk voordat je dus een kilometer of tien verder bent, en dat is ook een beetje een probleem, want op een gegeven moment, dan beginnen die kinderen te jengelen, dat vee krijgt dorst en honger. Maar je moet verder en dat gebeurt dan ook wel, want dat water in het kanaal zie je toch wat sneller gaan stromen. En denk je: opschieten, dan zien we wel als we aangekomen zijn, hoe we dat verder oplossen. 00:12:03 Botte Jellema: Toen jullie aankwamen, zat het water jullie toen ook echt op de hielen? 00:12:07 Rein Koolen: Het wegdek, de Medemblikkersluisweg was dat, het wegdek, daar kwam het water al naartoe gekabbeld. De bermen zaten onder, die sloten zaten eronder en het land zat er ook onder en dat is iets, dat zal ik nooit vergeten. Aan de linkerkant van de Medemblikkersluisweg stond een perceel koolzaad en die bloemetjes stonden nog zo'n stukje boven het water uit. 00:12:37 Botte Jellema: Een centimetertje of vijf. 00:12:38 Rein Koolen: Ja, en dan weet je dus dat er daaronder al een hele bak water staat. 00:12:44 Botte Jellema: Die plant is al snel 60, 70 centimeter hoog. 00:12:45 Rein Koolen: Dat zag je gebeuren, maar dat is een beeld, dat vergeet ik niet. Wij hebben op zolder het één en ander achtergelaten en twee dagen later, toen we een bootje hadden, bleek dus dat alles gestolen was. Op veel plaatsen. Er is veel geroofd. 00:13:06 Botte Jellema: Door wie? 00:13:06 Rein Koolen: Nou, laat dat maar in het midden. 00:13:09 Botte Jellema: U geeft niet direct de Duitsers de schuld. 00:13:11 Rein Koolen: Nee. Heel Noord-Holland lag eigenlijk een beetje op apegapen, er zullen ook Duitsers bij geweest zijn, maar ik neem aan dat er ook anderen bij waren, want de meeste Duitsers hadden geen bootjes. 00:13:31 Botte Jellema: Je had een bootje nodig om bij jullie boerderij te komen, natuurlijk. 00:13:34 Rein Koolen: Daar werden de ramen ingeslagen en dan alles wat je naar boven gebracht had, werd dan meegenomen. Ja, dat is uitgebreid gebeurd en je had natuurlijk ook geen politiemacht, op dat moment, die zegt: we grendelen de boel af, we zorgen dat dat niet kan gebeuren. Alles was in de war. Dat was jammer. 00:13:57 Botte Jellema: Weet u nog hoe uw ouders daarop hebben gereageerd? U was zelf natuurlijk een kind, dus dan overkomt het je misschien wat meer. 00:14:06 Rein Koolen: Ik heb ze heel vaak later horen zeggen: ik begrijp niet dat ik dat toen niet meegenomen heb. Mijn moeder had het dan het over haar bruidsspullen, die brengen naar boven, die kunnen we later wel ophalen. Weg. Maar dat gold ook voor een aantal boeken, mijn moeder was een grote lezer. Neem die dan mee. Nee, eerst de kippen en de kinderen, de hond en de kat. De rest komt later. Daar hoorden we ze vaak over. 00:14:49 Rein Koolen: Toen wij aankwamen in Medemblik, was het vee de staatslandbouwbedrijven, dat werd verzameld in Medemblik. Maar wat dan? En toen is mijn vader, als één van de mensen die er ook werkten, met dat vee, over het IJsselmeer naar de Noordoostpolder gegaan, want daar was voer voor die koeien. Die is daar ook een aantal maanden gebleven, om voor het vee te zorgen. Toen is mijn moeder - die afspraak hebben ze denk ik gewoon gemaakt - naar Brabant teruggegaan naar de grootouders. Dus na een aantal maanden was ik weer Brabander. Niks mis mee. 00:15:30 Botte Jellema: Daar kwamen jullie oorspronkelijk vandaan, of in ieder geval uw moeder? 00:15:33 Rein Koolen: Ja, mijn vader ook kwam uit hetzelfde dorp. Nieuw-Vossemeer, dat is tegen Tholen aan. Dat is ook allemaal land onder water, want dat hebben ze in '53 weer meegemaakt. Toen kwam dat volk bij ons weer bivakkeren. 00:15:50 Botte Jellema: Dat was eigenlijk nog maar een paar jaar later. 00:15:52 Rein Koolen: Dat was wel kort erop. Dat is iets wat hoort bij het leven. 00:16:01 Botte Jellema: Meent u dat nou? Zegt u nou, die overstromingen...? 00:16:04 Rein Koolen: Die mogelijkheid. Als jij natuurlijk in zo'n polder gaat wonen... We hebben wel eens buitenlandse gasten gehad en die vinden het dan doodeng dat je, als die dijk weg is, dan vijf meter water hebt staan, dan kom je om. Heb je niet een bootje liggen, ergens? Nee. Ik denk dat die Nederlanders wat dat betreft wel wat gewend zijn. 00:16:33 Botte Jellema: Waarom deden de Duitsers dit? Dat is een vraag die eigenlijk nooit helemaal is beantwoord. Feit is dat aan het eind van de Tweede Wereldoorlog meerdere polders in Nederland onder water zijn gezet. Misschien zetten ze de Wieringermeer onder water omdat de bezetter vreesde voor luchtlandingen van geallieerden in de polder. Want je was op die manier zo bij de Afsluitdijk. Of ze hebben het gebruikt als drukmiddel om de Duitse troepen een vrije aftocht te kunnen geven naar Duitsland, na de bevrijding. Die aftocht kwam er. 00:17:03 Botte Jellema: Misschien is dat dus afgesproken, maar er is niets over op papier gezet. Hoe het ook zij, het opblazen van de dijk van de Wieringermeer wordt algemeen gezien als een zinloze, grote vernieling. Al een week later gaven de Amerikanen en de Russen elkaar een hand, toen het oostfront en het westfront elkaar ontmoetten, in Duitsland. Op vijf mei gaven de troepen in Nederland zich over. Binnen twee dagen staat hele polder onder water. De materiële schade is enorm. Ook gaat er 20.000 hectare aan gewassen verloren, voedsel dat men goed kon gebruiken in die tijd. Voor zover bekend is er bij de onder waterzetting zelf niemand om het leven gekomen. Ook het aantal boerderijdieren dat het niet heeft overleefd, valt mee. 00:17:50 Rein Koolen: Ik geloof maar een twintigtal runderen en een paar varkens. Nee, wat dat betreft zijn boeren wel zuinig op hun spullen. Want je neemt je neemt het waardevolle niet mee. 00:18:05 Botte Jellema: Nee. Om hoeveel koeien ging het bij jullie, bijvoorbeeld? 00:18:08 Rein Koolen: Ik denk een stuk of acht. Dat is te overzien. Op de dijk werden heel veel strohutten gebouwd, want die boeren hadden dan stro in de schuur en die wachten allemaal nog langer dan de rest. Die gingen pas toen ze natte voeten kregen. Maar ze hadden het stro al op de dijk gebracht en die koeien kon je gewoon ook op de dijk jagen. Dan hadden ze nog wat te eten. Bij de Oude Zeug was het ook druk. Dat is die haven, halverwege hier, de dijk, tot de knik. Die zaten daar en daar stonden ook nog wat bouwwerken, dus daar kon je ook wel overnachten. 00:18:47 Rein Koolen: Maar in strohutten ging het heel goed. Dat vee is wel goed terechtgekomen, gelukkig wel. Alleen het wild is natuurlijk omgekomen allemaal. Ik denk ook wel dat er wat huisdieren verongelukt zijn, omdat je de kat dan weer net niet kunt vinden. Maar het juiste aantal mensen, dat is gewoon niet bekend, want dat wordt wel vaker gevraagd. Hoeveel mensen waren er verborgen in zo'n polder? 00:19:15 Botte Jellema: Ondergedoken zaten. 00:19:18 Rein Koolen: Maar er waren Joodse mensen, er waren onderduikers die dus naar Duitsland uitgezonden werden en die stonden niet op een lijst. 00:19:29 Botte Jellema: Verzetsstrijder Adri de Graaf moest uit zijn onderduik komen om de evacuatie van zijn gezin uit de polder te regelen. Daarbij werd hij door de bezetter opgepakt en doodgeschoten. Of er andere onderduikers zijn verdronken, is niet bekend. Er is natuurlijk geen registratie geweest en zelfs al hadden de Duitsers iedereen die op de wegen, de polder uitkwam, tegengehouden, je kunt natuurlijk op meer plekken de polder uitkomen, naar het oude land. 00:19:58 Rein Koolen: Je kunt overal over die dijk klauteren, je hoeft niet naar die doorgang te gaan waar de weg ligt, waar je weet dat ze staan. Er zijn dus door die onderduikers ook veel, die eerste twee nachten al. Ik weet dat bij mijn schoonouders zaten ze dus in de schuur, in zo'n berg met hooi en dergelijke. Toen moesten ze in huis, want daar hadden ze spullen gelegd. Maar dat water stond zo hoog. Dus toen hebben ze de brandmuur dus opengebroken. Die hebben staan bikken met, ik weet niet, met hun blote handen, denk ik, bijna. Maar zo konden ze ook het huis weer in, daar de spullen halen die ze nodig hadden. 00:20:37 Rein Koolen: Op die manier hebben mensen zich een aantal dagen weten te redden, maar er voeren al heel snel zoveel bootjes rond en niemand die er meer op lette. De Duitsers hadden helemaal niks meer in de pap te brokkelen op gegeven moment, maar dan is het echt eind april. Daar had je geen last meer van. Toen verdwenen ook de NSB-mensen, want die waren ook al aan het vertrekken. Dus dat gevaar nam snel af en dan kun je dus ook makkelijker tevoorschijn komen. 00:21:10 Botte Jellema: Er staan bij het monument wat informatieborden met foto's. We zien een boerderij met een hoog dak, intact, maar zonder de muren onderin. Je kijkt er dwars doorheen. 00:21:21 Rein Koolen: Zo stond het erbij. 00:21:23 Botte Jellema: Stond jullie boerderij er ook zo bij, want dat beeld ken ik een beetje van...? 00:21:27 Rein Koolen: Zoiets zag het eruit. 00:21:29 Botte Jellema: De hele, zeg maar de onderste twee meter... 00:21:32 Rein Koolen: De stenen, de muren waren weg, het gebouw wat er voor stond was weg en delen van het dak waren ook weg. Maar de top was blijven staan en de spanten stonden bijna allemaal nog goed. De meesten zijn ook om dezelfde spanten herbouwd. Dat kun je bij de boerderij waar mijn zoon nu woont heel goed zien, want daar zitten op de hoogte waar het water geweest is, nogal wat beschadiging op die spanten. Waar dus blokken hout en rommel tegenaan heeft gebotst, tijdens die storm. Dat kun je goed zien. 00:22:10 Botte Jellema: Je kunt dat dus nog steeds in deze polder goed zien? 00:22:12 Rein Koolen: Ja, en verder is het gewoon weer keurig herbouwd. De schuren zijn het eerst herbouwd omdat daar de producten in opgeslagen moesten worden. Later zijn de woningen allemaal weer teruggezet. Ik weet nog dat de gemeente Wieringermeer bij de provincie Friesland heeft moeten smeken om die twee schepen met hout, want door die gaten spoelde er ook veel het IJsselmeer op. Veel westenwind dus dat kwam dan aan in Friesland. Die hebben dat verzameld, maar we wilden het eigenlijk wel terug hebben, dat is, geloof ik een uiteindelijk ook wel gelukt, merendeels. 00:23:00 Rein Koolen: Maar bij Medemblik ook, eindeloze grote bulten met rommel. Als je ziet wat er dus weg is van zo'n huis, houten delen blijven drijven. Ruiterstokken, ik weet niet of dat begrip je nog iets zegt? Vroeger had je zo'n vier of driepoot, zo dik, een meter of twee en een half lang. Die zaten aan elkaar. Boven stapelde je er hooi overheen of graan. Dat noemden wij ruiterstokken en bij iedere boerderij lag een bult van die stokken, die ze ieder jaar weer gebruikten. Alleen toen het onder water werd gezet, gingen die bulten drijven, dus die overal lagen ze. En kistjes, noem maar op. Niet te filmen. 00:23:49 Botte Jellema: Reins vader bleef bij de dieren in de Noordoostpolder. Rein zelf woonde een jaar met zijn moeder in Brabant. Er werd een nieuw stuk dijk om De Wielen heen aangelegd, twee plassen die inmiddels 30 meter diep waren geworden. De polder werd opnieuw leeggepompt. Op elf december 1945 viel de polder opnieuw droog. Toen konden ze terug. Rein als jochie van vier, eerst in een woonwagen op het erf, terwijl de boerderij opnieuw werd opgebouwd. Daar groeide Rein op. Hij kreeg verkering met een buurmeisje, hij nam de boerderij van zijn schoonvader daarover, ging samenwerken met zijn broers en bouwde een champignonbedrijf op, waar inmiddels 75 mensen werken. Nu is hij met pensioen. Maar hij woont nog altijd in de polder waar zijn vader in 1941 als pionier naartoe verhuisde: de Wieringermeer. 00:24:37 Rein Koolen: Toen wij terugkwamen hebben wij een jaar lang - tenminste, dat is mijn herinnering, dat is onvergetelijk - prachtig en heerlijk gespeeld tussen al die puinblokken, stenen en planken en alles wat je vinden kon, en dat mocht ook. Je bouwde kastelen van puin, zoals kinderen nu ook bouwen van LEGO blokken. Maar wij met puin blokken. Dat heb ik al zo vaak verteld: dat jaar groeiden de bomen bij ons niet. Er kwamen geen bladeren aan, die waren dus allemaal verdronken. Dat beeld en dat puin en de vrijheid, daar word je dus niet door gestrest, maar daar geniet je van. 00:25:29 Botte Jellema: Dat is inderdaad zo'n beeld wat je nooit vergeet, ook omdat je het verder natuurlijk nooit meer ziet. 00:25:34 Rein Koolen: Nee, dus je angst voor overstromingen is eigenlijk dan al weg. 00:25:38 Botte Jellema: Ja? 00:25:39 Rein Koolen: Ja, jawel. Hoe ik in werkelijkheid zou reageren als morgen die dijk plotsklaps zou verdwijnen, dat weet ik niet, maar ik heb een auto die behoorlijk snel is. 00:26:10 Botte Jellema: Je hoorde een aflevering uit de podcastserie over het werk van Rijkswaterstaat en deze keer hadden we een ontmoeting met Rein Koolen. Hij is inwoner van de Wieringermeerpolder en getuige van de onder waterzetting van 75 jaar geleden. Bedankt voor het luisteren.

1. Watersnoodramp met recensie oproepje erbij.mp3 00:00:05 Ria Geluk: Als je weet dat het heel zwaar stormt... We hebben dit jaar, begin januari, een hele zware storm had. Voordat ik ga slapen luister ik naar het laatste nieuws, om twee uur 's nachts, om te weten of er iets bijzonders aan de hand is. 00:00:20 Voice-over: Je luistert naar de podcast van Rijkswaterstaat en deze aflevering gaat over de watersnoodramp. Mijn naam is Botte Jellema en ik ben in Zeeland op bezoek bij Ria Geluk. Zij maakte de watersnoodramp in 1953 mee als jong meisje. Tot op de dag van vandaag is ze nog bezig met de ramp. Ze is één van de oprichters van het Watersnoodmuseum bij Ouderkerk en werkt daar nog steeds als vrijwilliger. Ik ben bij haar thuis op bezoek, dezelfde plek waar ze de ramp meemaakte. Daar vertelt ze haar verhaal. Waar zullen we naartoe? Buiten. 00:00:56 Ria Geluk: Waarom ik naar buiten loop, is omdat dit de ouderlijke boerderij is waar ik de ramp heb meegemaakt. Ze zeiden: "Waar doe je het?" Ik zei: "We kunnen het in het museum doen. Hier is niks over van de ramp, maar het is wel de plek." 00:01:11 Presentator: Ja. Want waar zijn we? 00:01:14 Ria Geluk: We zijn op boerderij De Viersprong en dat ligt bij het gehucht Capelle, met een C. Dat ligt tussen Zierikzee, Nieuwerkerk en Ouderkerk. In die driehoek op de Duivelandse kant van Schouwen-Duiveland. 00:01:30 Presentator: Precies. En Ria Geluk, jij hebt hier altijd gewoond? 00:01:33 Ria Geluk: Nee. Ik ben tijdenlang weggeweest, maar het is wel de boerderij waar ik geboren ben, waar ik de ramp heb meegemaakt, waar ik na mijn achttiende wegging om wat te studeren en te werken. Maar ik ben weer teruggekomen, heb later de boerderij van mijn vader overgenomen en daarom woon ik hier nog. 00:01:55 Presentator: De ramp is intussen ruim 65 jaar geleden, maar Ria Geluk heeft er nog flink wat herinneringen aan. 00:02:01 Ria Geluk: De hele boerderij is in die nacht en dag, de zaterdag op zondag en de zondag, kapot gegaan. Dat wil zeggen de schuur is ingestort, het wagenhuis is ingestort, al het vee, de paarden, koeien, varkens, kippen, is verdronken. Alleen het huis is blijven staan. Daarin zaten wij, met negen mensen, ook buren, kinderen, die waren zaterdagavond te logeren bij ons. Twee mannen die mijn vader kwamen helpen om nog te melken, 's morgens vroeg, toen ze de boodschap kregen dat de dijk was doorgebroken. Die konden niet meer terug naar huis. Wij waren met zijn vieren thuis: vader, moeder, zusje en ik. 00:02:41 Presentator: Hoe oud was je? 00:02:41 Ria Geluk: Ik was zesenhalf. Wij hebben het met zijn negenen overleefd in dat huis. Wij waren erg blij met de dakkapellen, dus wij konden het dak op. Het heeft tot 80 centimeter op de eerste verdieping van het huis gestaan. Wij hadden wel een vlierinkje, maar mijn vader zag bij de buren dat huizen instortten. Als je onder het dak zit, ben je verloren. Zit je op het dak, heb je een kans. Wij zijn toen zondagmiddag de tweede vloed kwam en het weer heel hoog kwam, met zijn allen, met alle jassen en dekens aan, daar gaan zitten. En daar hebben wij de hele nacht doorgebracht. 00:03:27 Presentator: Jeetje. Waar stond dat huis? 00:03:27 Ria Geluk: Dat stond aan de voorkant van de schuur. De stuur staat in het midden. Het huis is blijven staan. Wij zijn maandagmiddag opgehaald door de mosselvissers uit Zierikzee. Deze polder heeft negen maanden blank gestaan, want op zes november 1953 is het laatste gat gesloten bij Ouderkerk met de vier [onhoorbaar 00:03:53-00:03:54], wat nu het museum is. Dus onze polder heeft negen maanden onder gestaan, eb en vloed. Dan moet je nog vier maanden pompen om hem droog te krijgen. En wat vind je dan terug? in ons geval een compleet kapot huis. Voordat dat herbouwd en weer ingericht was, waren we weer bijna twee jaar verder. Dus ik vertel ook altijd maar mijn eigen verhaal. Wij hebben hier drie jaar niet gewoond. Toen woonden wij eerst op evacuatieadressen en later in een barakje, in een echte noodwoning. 00:04:29 Presentator: Dat was ook hier op het erf? 00:04:30 Ria Geluk: Nee, want die stond nog onder water. 00:04:30 Presentator: Ja, natuurlijk. Elders. 00:04:35 Ria Geluk: Elders, net buiten deze polder. Daar hadden ze 100 van deze barakjes neergezet waar de mensen uit deze polder, vooral, tijdelijk konden wonen. De schuur is dus van 1958, dus die is na de ramp herbouwd. Toen ik hier in '85 ging wonen, was het huis aan de voorkant, aan de drukke snelweg die steeds drukker werd, niet meer leuk om in te wonen. Ten eerste was het huis wat aan het verzakken, ten tweede stond de weg er zo dicht op dat je er met goed fatsoen niet buiten kon zitten. Dus ik heb uiteindelijk een nieuw huis gebouwd aan de achterkant, een beetje weg van het lawaai. Dat was een makkelijker huis voor mezelf. Het oude huis heb ik moeten afbreken. Ik durf wel te zeggen dat dat tranen met tuiten was, want ik ben in dat huis gered. 00:05:37 Presentator: Mag ik je vragen om te vertellen wat je nog weet van die 31 januari 1953? Het was dus een zaterdag. Jullie waren met zijn allen in dat huis, het stormde. 00:05:50 Ria Geluk: Ja, wat ik me van die zaterdag herinner was die zaterdag niks bijzonders. Ik bedoel, het stormde hard, dat zal iedereen beamen, maar dat was toch niet om ongerust over te worden. Een aantal mensen aan de waterkant zagen wel dat het heel bijzonder is, maar hier in het land kijk je daar verder niet naar. Die avond bleven drie buurtkinderen bij ons slapen. Wij zijn midden in de nacht wakker geklopt door de huisdokter die in de polder moest zijn voor een bevalling. Die heeft op de deur geklopt: "Word wakker, het water komt, de dijk is gebroken, het water komt!" Toen zijn die twee mannen gekomen, die hadden blijkbaar ook die boodschap gehoord. Het zal een uur of vier, vijf in de ochtend zijn geweest. Die mannen zijn naar de schuur gegaan en mijn moeder heeft ons gewekt. Wij moesten ons aan aankleden, wij sliepen allemaal op de bovenverdiepingen, zoals dat toen was. Zo zijn wij die zondagmorgen ingegaan, niet wetende wat er ging gebeuren. 00:06:47 Presentator: Want het water was hier nog niet? 00:06:47 Ria Geluk: Dat water kwam toen. Dat water was aan het komen. Want de mannen die aan het melken waren, konden dat ook niet klaarmaken. Die zijn met halfvolle emmers naar boven gegaan. Ik herinner me nog goed dat daar een paar halfvolle emmers met melk stonden omdat ze de beesten niet meer konden helpen en niks meer konden doen. Bovendien, die beesten stonden in een warme stal en wilden niet eens naar buiten. Die zijn allemaal omgekomen in die instortende schuur. En wij hebben dat water met verbazing zien komen op die zondagmorgen. 00:07:10 Presentator: Hoe zag dat eruit? 00:07:10 Ria Geluk: Dat weet ik niet zo goed. Op een gegeven moment zie je alleen maar water om je heen en alles gaat drijven. Dat was enorm. Alles wat los en vast zit gaat drijven. Pakken stro, houtwerk, brokstukken. Je weet niet eens waar het vandaan komt. Eén van de emotionele momenten, was dat onze hond, die buiten was, weggedreven is op een pak stro. Dat zijn van die beelden die ik nog wel in mijn hoofd heb. Mijn vader zat vooral te seinen. Die kon naar de buren, want wij zitten hier op een alleenstaande boerderij. Wij kijken op Capelle, dat ligt toch een drie, 400 meter van ons vandaan. Daar woonden zijn ouders, die zijn ook verdronken. Dat huis is ingestort en een broer en een zuster waren daar nog thuis. De zuster is ook verdronken en de broer heeft zich op een vlot weten te redden. Maar hij zag dat huizen in de buurt al ingestort waren. Dat kon hij zondag met daglicht allemaal zien. Wij konden geen kant op. Je bent omringd door water. Dat is zo bijzonder. Je kan helemaal niks. 00:08:34 Presentator: Nee. Je vertelde al dat je grootmoeder het niet heeft overleefd. Hoe is het in je familie gegaan? 00:08:41 Ria Geluk: Allebei mijn grootouders en een tante zijn dus verdronken. Hoe moet je dat zeggen? Natuurlijk was dat triest. Hoe dat bekend werd in die tijd, die hele communicatie was bijzonder. Mijn oom zag aankomen dat dat huis zou instorten. Dat kon hij zien. Dat hoor je van meer mensen. Dat huis gaat bewegen en hij kon zien dat er al een gat in zat. Dat heeft mijn vader vanuit zijn positie op het dak ook kunnen zien, die zondagmiddag, dat dat niet goed ging. Die oom was jonger, die was 20 of 25 of zo. Hij heeft een vlot gemaakt, waarschijnlijk van een stuk deur en is daarop gaan zitten. Hij zei: "Het stort in." Maar mijn grootouders waren al 73 en 79. Dan moet jij eens voorstellen dat je op één februari, koud, nat... 00:09:43 Presentator: Storm. 00:09:43 Ria Geluk: Storm. Dat je op die leeftijd over moet stappen op een stuk deur wat daar in het kolkend water ligt, met golven. Die hebben dat niet gedaan. Die zuster, de dochter, wilde haar ouders niet alleen laten. Mijn oom is weggedreven op dat vlot en een half uur daarna is het huis ingestort. Er zijn mensen drijvend kopje onder gegaan, gekapseisd, en nooit meer boven gekomen, maar een aantal hebben dat op die manier gered. Ook mijn oom. Die is aangespoeld, ergens bij een huis. En daar is hij later weer met een bootje naar Yerseke gebracht, geloof ik. Toen heeft hij een brief geschreven. Ook daar word ik emotioneel over, als ik die brief zou lezen. Dat ga ik niet doen. Maar hij heeft op twee of drie februari, op maandag of op dinsdag, een brief geschreven aan de familie, aan zijn broer en zusters. Althans, hij heeft het naar één gestuurd, want er was amper telefoon. Daar heeft hij in verteld dat hij wel met zekerheid kon zeggen dat de ouders omgekomen waren. 00:11:12 Presentator: Bij het Watersnoodmuseum probeert Ria Geluk de mensen bij te brengen wat voor invloed het water heeft op ons land, maar dat is niet altijd makkelijk. 00:11:21 Ria Geluk: Ik denk dat Nederlanders zo zijn opgegroeid - ondertussen - met het idee van die deltawerken, maar ook dat wij veilig zijn, dat we achter die dijken zitten, dat de communicatie goed geregeld is, enzovoort. Dat kan een hele grote vergissing zijn als het ooit nog eens dichterbij komt. Wij zijn overigens één van de veiligste delta's van de hele wereld. Dat is een gegeven. Maar daardoor is het waterbewustzijn misschien juist heel laag. En dat is ook wel gebleken, want in feite was '53 ook een complete verrassing. Nederland heeft een geschiedenis van 1.000 jaar dijkenbouw en ook 1.000 jaar overstromingen. 00:12:01 Presentator: Ik was net binnen in je huis en ik zag een foto van je staan terwijl je een helmhout in je hand hebt, een roer van een schip. Je was aan het sturen op een... 00:12:12 Ria Geluk: Op een platbodem, in dit geval. Ik ben veel op het water. Ik houd van het water. Dat is het gekke. Als het nu weer stormt, dan ben je er wel altijd mee bezig. Maar niet bezig als angstig. Ik ga ook wel op de dijk kijken. Het is een prachtig gezicht, overigens. Maar ik trek altijd naar het water, waar ik ook reis. Ik heb over de hele wereld best veel gereisd, langzamerhand. Ik heb veel op schepen gezeten, ook gevaren, weken met een schip mee, gezeild, ook hier in de buurt, en ik ken geen angst voor water. Maar ik besef aan alle kanten dat het water sterker is dan wij. Het is zoveel krachtiger. En je ziet dat ook aan het strand. Ik zwem niet veel, bijvoorbeeld. Ik kan ook niet goed zwemmen. Maar ik ben doodsbang om te zwemmen als er een golf aankomt, dat ik meegezogen word. Dat heb ik dan weer wel. Dus het is heel verschillend. 00:13:19 Presentator: In 1985 heb je dit huis gebouwd. Heb je er toen ook voor gezorgd dat er een dakkapel op zit? Hoe kan je er komen? 00:13:29 Ria Geluk: Ik vertel altijd iedereen dat ze moeten zorgen dat ze een raam in hun dak hebben. Ik heb me zeer gerealiseerd dat ik een plat huis bouwde zonder verdieping. Zonder meer weet ik: als er wat is, ben ik als een haas weg. Dan pak ik mijn auto en rijd ik weg naar een hoger deel. Met dit huis doe ik niks. Het is niet anders. Ik had toen niet meer geld om een groter huis te bouwen. En voor mezelf vond ik dat helemaal niet nodig. Dus dat is het verhaal. 00:13:59 Presentator: Heb je je koffertje weleens klaar gehad? 00:14:02 Ria Geluk: Nee. 00:14:02 Presentator: Dank je wel. 00:14:02 Ria Geluk: Graag gedaan. 00:14:12 Voice-over: Je hoorde een aflevering uit de podcastserie over het werk van Rijkswaterstaat. Bedankt voor het luisteren. Als je deze aflevering leuk of interessant vond, deel hem dan met vrienden, familie en collega's of schrijf een recensie in iTunes, zodat anderen deze serie ook kunnen ontdekken. Alvast bedankt.

Regina Bruins: Ik word heel blij van de mensen daar. Weet je waarom? Hier gebeurt iets wat ik in het dagelijks leven niet vaak zie. Mensen raken enorm ontroerd als ze daar zijn. Botte Jellema: In de Waddenzee liggen een aantal onbewoonde eilanden die van levensbelang zijn voor de dieren die in de zee leven en er passeren. Eén van de eilanden is Richel, vlak bij Vlieland. In het watersportseizoen zitten daar Wadwachters in een unieke toren. Dit zijn natuurbeschermers en ontvangers van gasten. De Waddenzee is het grootste getijdengebied ter wereld en is een belangrijke plek voor veel waterleven en vogels. Het staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst en het is een Natura 2000-gebied. Er wordt gewoond, gewerkt en gerecreëerd. Dat is een spannende combinatie. Er zijn dus veel belangen in dit unieke gebied. Botte Jellema: Welkom bij de podcast van Rijkswaterstaat. Mijn naam is Botte Jellema. In deze aflevering gaat het over de onbewoonde eilanden in de Waddenzee en de vrijwilligers die Rijkswaterstaat helpen bij het beheren van dit wereldwijd unieke natuurgebied. Arianne Lokker: Een Wadwachter op Richel is heel bijzonder, want je hebt maar één Richel en dat ligt vlak onder Vlieland. Botte Jellema: In de haven van Harlingen ontmoet ik de vriendinnen Arianne Lokker en Regina Bruins, die als vrijwilligers bij Rijkswaterstaat op het punt staan om naar Richel te gaan. Arianne Lokker: Daar staat een toren en daar zijn we Wadwachter. Daar komen vooral veel vogels om te broeden, maar ook om rust te zoeken bij hoogwater. Er komen ook droogvallers, dus er komen ook mensen met een platbodem. Botte Jellema: Precies, want droogvallen is dat je daar gaat liggen en wacht tot het eb wordt. Hoe ziet de toren die je net benoemde eruit? Arianne Lokker: Als je met de boot naar Vlieland gaat, zie je een witte toren die afgezonken is. De toren heeft twee verdiepingen. Op de eerste verdieping heb je twee slaapkamers en een wc. De bovenste verdieping heeft een woonkamer en een keukentje. Wij koken op gas en hebben zonnepanelen. Botte Jellema: Voor de stroom. Heb je daar bereik? Dat vroeg ik me ineens af. Arianne Lokker: Wij liften mee op de paal van Vlieland. We hebben geen wifi. Vlieland is heel dichtbij, maar daar kan je niet naartoe, want er zit een enorm diepe vaargeul. Je kan er niet lopend of zwemmend naartoe, dat is veel te gevaarlijk. Botte Jellema: Dat is waar de geul waarover de veerboot die vanaf de haven van Harlingen naar Oost-Vlieland vaart. Arianne Lokker: Ja, die slingert door het Waddengebied om alle platen heen. Eén van die platen is Richel. Botte Jellema: Wat zijn jullie taken als Wadwachters, Regina? Regina Bruins: Op Richel werken wij in opdracht van Rijkswaterstaat als Wadwachters. We hebben het voor mijn gevoel dan het meest over een educatieve bewustwordingstaak. Botte Jellema: Een educatieve bewustwordingstaak? Regina Bruins: Het is educatief en het is bewustwording. In die geul aan de zuidkant van Richel komen schepen droogvallen, dat zei Arianne al. Dat zijn soms particuliere jachten of kleine bootjes, mensen die het wad goed kennen of graag zeilen. Er zijn echter ook schepen van de bruine vloot. Die zijn groot en hebben vaak veel bezoekers en gasten aan boord. Sommige van hen zijn voor het eerst op de eilanden en voor het eerst op een plaat en vallen voor het eerst droog. Er zijn een paar dingen die je daar niet mag. Dat lijkt misschien een beetje overdreven, want waarom niet? Het is hier zo vrij en zo open, waarom zou je het niet mogen? Botte Jellema: Het is een gigantisch gebied. Regina Bruins: Het is ook een gigantisch gebied. Het is ook heel wonderlijk dat als het drooggevallen is, vier of vijf keer zo groot is dan als het vloed is. Het is altijd heel magisch om dat te zien gebeuren. Die zandplaat wordt trouwens steeds meer een eiland, want hij is bijna nooit meer helemaal overstroomd. Het is inmiddels bijna het zesde Waddeneiland. Dan moeten we toch eens gaan denken over een afkorting. Botte Jellema: TVR-TAS, of zo. Regina Bruins: Er moet iets bij. RTV-TAS. Hoe dan ook, in het midden is het inmiddels vijf of zes meter hoog. Jaren geleden hebben we daar op het eiland de eerste zeekraal zien verschijnen, net als de eerste tarwe bies en daarna kleine struikjes. Het middengebied is verboden gebied, want daar broeden duizenden wadvogels zoals de mantelmeeuw, visdiefjes en enkele scholeksters. Vooral de mantelmeeuw broedt daar. Onze taak is in ieder geval om te zorgen dat mensen niet naar het middelste deel gaan. Dat kan je ook heel duidelijk zien: iedereen die wel eens de veerboot naar Terschelling of Vlieland heeft genomen ziet in het water staken staan daar op die hoogte. Je mag niet achter de staken het gebied in. Botte Jellema: Samen met overheden, gebiedsbeheerders, hulpdiensten en maatschappelijke organisaties beheert Rijkswaterstaat de Waddenzee en dus ook de onbewoonde eilanden van de Wadden, zoals Rottumerplaat, Griend en Richel. Dat beheer nam Rijkswaterstaat over van Natuurmonumenten en daar was al een paar jaar een vrijwilligersclub die ook de Waddentoren bemenst. Langs die weg zijn Arianne en Regina bij Rijkswaterstaat terechtgekomen. Botte Jellema: Mag ik hem vast aanzetten? Annemarie Benbom: Ja, dat mag. Het zijn een beetje mijn wadwachter moeders. Zo ervaar ik het. Botte Jellema: De begeleider van vrijwilligers is Annemarie Benbom, Coördinator Operationeel Natuurbeheer. Botte Jellema: Voordat ik bij Rijkswaterstaat kwam werken, wist ik al wel dat ik een contract zou krijgen, maar ik was nog niet gestart. Toen zei mijn collega dat we misschien iets konden organiseren zodat ik een kijkje kon nemen op de Wadtoren, want dan wist ik precies wat ik zou gaan doen. We hadden toen geregeld dat ik een dag of vier bij Regina en Arianne op bezoek mocht. Dat was logistiek toevallig allemaal haalbaar. Ik heb vier dagen met ze op een onbewoond eiland gezeten en dat schept een band. Botte Jellema: Hoe was dat? Annemarie Benbom: Het is heel bijzonder. Het is sowieso goed om hetgeen wat je coördineert en aanstuurt zelf te ervaren. Vanaf mijn bureau kan ik van alles verzinnen, maar als dat in de praktijk heel anders loopt, werkt dat helemaal niet. Dat is sowieso goed in mijn werk. Botte Jellema: Dat je weet hoe het er daar aan toe gaat? Annemarie Benbom: Dat je weet hoe het werkt. Botte Jellema: Voordat we begonnen te praten, kreeg je de vraag of je volgende week een putemmer mee wil nemen. Met dat soort dingen weet je waar het over gaat en waar het voor is. Annemarie Benbom: Het hoort ook wel bij het werk dat er veel praktische zaken bij komen kijken. Je kan een aannemer vragen om een putemmer te brengen, maar als we zelf ook die kant op varen, kunnen we het zelf ook meenemen. Botte Jellema: Richel is de afgelopen jaren gegroeid in oppervlakte en hoogte. Het is inmiddels een hoogwater vluchtplaats. Annemarie Benbom: Het is een belangrijke tussenstop voor trekvogels als zij onderweg zijn. Er is hier ontzettend veel eten voor de vogels te vinden in de bodem. Een hoogwater vluchtplaats zegt het al, het blijft droog op het moment dat het hoogwater is. De vogels moeten wel ergens droge voetjes houden. Dat zijn belangrijke plekken in het hele waddengebied. Richel is niet de enige hoogwater vluchtplaats, dat strekt zich over het hele waddengebied, ook stukken van de bewoonde eilanden. Regina Bruins: De Boschplaat bij Terschelling is heel bekend. Dat is ongeveer de helft van het eiland. Annemarie Benbom: Het zijn belangrijke plekken voor vogels om te rusten. Botte Jellema: Voor zeehondjes is het ook belangrijk, begrijp ik, want die worden daar voor een belangrijk deel geboren. Annemarie Benbom: Dat klopt. Op Richel worden voornamelijk grijze zeehonden geboren. Het grootste deel van de Nederlandse populatie wordt geboren op Richel, dus dat is wel een bijzondere aangelegenheid. Dat gebeurt altijd in december. Botte Jellema: Er is nog iets op Richel, want je mag er komen als burger, in ieder geval als je een boot hebt. Annemarie Benbom: Je kan er komen. Er gaat geen veerboot naartoe. Hij komt er wel langs als je naar Terschelling of Vlieland gaat, maar hij stopt er niet. Als je een boot hebt die droog kan vallen, zou je kunnen droogvallen op Richel. Botte Jellema: We zitten in de haven van Harlingen. Je hebt hier de bruine vloot. Die maakt daar gebruik van. Annemarie Benbom: Die maakt daar zeker gebruik van. De zandplaat is zo verdeeld dat een deel is afgesloten voor publiek of recreanten, dat is echt een gesloten gebied om de vogels zo goed mogelijk te kunnen beschermen. Op het moment dat het laagwater wordt, ontstaat er meer ruimte en kunnen schepen droogvallen en een stukje rondlopen op de zandplaat. Botte Jellema: Dat vind ik een interessant spanningsveld, want het is van Rijkswaterstaat. Dat zeg ik tussen aanhalingstekens, want het is van ons allemaal, maar Rijkswaterstaat beheert het Waddengebied. De watersporters komen daar terwijl er ook een deel beschermd moet worden. Het is een gigantisch gebied. Richel is op zich niet heel groot, maar het is veel meer dan Richel alleen. Daar hebben jullie de Wadwachters voor? Annemarie Benbom: Precies. De Wadwachters zijn er om de recreanten die daar droogvallen in de gaten te houden en te kijken of zij zich aan de regels houden. Omdat het een gesloten gebied is, mogen er geen mensen in komen en doordat we daar Wadwachten hebben zitten, heeft het al een preventieve werking zodat mensen dat niet doen. Bovendien is het zo dat de Wadwachten in een Wadtoren verblijven wat een opmerkelijk bouwwerk is wat ineens te vinden is op het wad, dus dat trekt de aandacht. Als mensen daar droogvallen, zijn ze geneigd om naar de Wadtoren te lopen om te kijken wat het is en wat daar gebeurt. In die zin is het een mooie afleidingsmanoeuvre zodat ze het gesloten gebied niet inlopen. Botte Jellema: Wadwachters verblijven in koppeltjes van twee een week op de toren, van vrijdag tot vrijdag. De toren is bezet van april tot in september en tijdens het watersportseizoen. Dat valt in belangrijke mate samen met het broedseizoen. Arianne en Regina zitten één keer per jaar een week op de Wadtoren en zijn nu in Harlingen vlak voor hun vertrek naar Richel. Botte Jellema: Ik zal niet zeggen dat alle watertoeristen zo zijn, maar er staat wel eens een kratje bier aan boord van een schip. Er wordt wel eens wat gedronken en dan worden mensen misschien baldadig en luisteren ze niet heel snel. Wat maken jullie allemaal mee met mensen die niet willen? Regina Bruins: Dat is hier niet aan de orde voor mijn gevoel. De echte feestgangers willen volgens mij überhaupt niet op Richel zijn, want die willen direct door naar Terschelling. Botte Jellema: Of de Appelhof. Regina Bruins: De Appelhof om bierkratten te stapelen. Dat is niet aan de orde. Arianne Lokker: Vorig jaar hadden we het incident dat het water opkwam. Een goede schipper brieft zijn bezoekers en doen een briefing: waar zijn jullie, waar moet je op letten en wat mag je niet doen? Je mag niet met een drone vliegen, je mag niet met een bal spelen, je mag niet vliegeren, maar je mag wel genieten, schelpen zoeken en je ogen uitkijken en de weidsheid ervaren. Er was toen een schip wat er al een poosje lag. De kinderen waren bij dat schip. Op een gegeven moment kwamen ze allemaal het zand op. Wij waren al binnen. Regina Bruins: Het werd al vloed. Botte Jellema: Jullie waren binnen omdat jullie toren ook onder stroomt. Regina Bruins: Wij zagen al dat je dan naar binnen moet, maar de schipper liet de kinderen gaan. We hebben vanaf de toren toen echt moeten roepen dat ze terug moesten. Leg dat maar eens uit aan zestienjarigen. Uiteindelijk moesten ze, terwijl het water tot hun middel stond, door het water weer terug naar de boot. Ik vind het jammer dat die schipper ze daar niet op heeft gewezen. Botte Jellema: Je zou toch iets anders verwachten van een schipper. Regina Bruins: Onze ervaringen zijn wel heel gunstig voor de schippers. Botte Jellema: Dit was één incident. Regina Bruins: Dit was een incident. Arianne Lokker: Wat ik ook heel gunstig vind als het gaat om effecten... Soms is de effectmeting moeilijk. We praten altijd met mensen die we tegenkomen en met name ook met de bemanning van het schip wat ons brengt, genaamd Asterias. Ik vind het persoonlijk heel erg leuk om te horen dat er minder overtredingen zijn sinds wij er zijn, sinds twaalf jaar. Botte Jellema: Wie bedoel je met wij? Arianne Lokker: Daarmee bedoel ik de Wadwachters, de vrijwilligers. Dat gaat ook om het feit dat Rijkswaterstaat de keuze heeft gemaakt om dat zo te doen. Dat hadden ze ook niet kunnen doen. Wij horen echt wel respect. Botte Jellema: Jullie zitten met zijn tweeën een week lang in die toren. Het klinkt groot, maar dat is het volgens mij niet. Arianne Lokker: Het is volgens mij flink wat groter dan een tiny house. Je hebt een omloop eromheen waardoor je met hoogwater, als je min of meer gevangen zit op de toren, die ruimte nog wel hebt. Soms zijn die gevangen uurtjes ons nog wel het meest dierbaar, want dan ben je aan het zitten en kijken. Je kijkt je suf. Je hebt 360 graden vrij uitzicht. Waar heb je dat in Nederland? Je hebt ook het geluid. Je moet echt naar de toren komen, dan heb je het geluid. Op het moment dat het wad vol loopt... Het duurde twee jaar voordat ik het ging herkennen, maar ik kan nu met mijn ogen dicht als ik slaap weten hoe ver het water is. Met opkomend water hoor je 'klonk, klonk, klonk'. Bij het teruggaand tij klinkt het alsof je een stop uit de gootsteen haalt. Het is fascinerend. Je moet in de toren komen en het opnemen. Botte Jellema: De Wadwachters op de toren op Richel zijn er dus altijd in het watersportseizoen. Er zijn dus altijd ogen. Je wordt daar altijd gezien als je er met een boot naartoe gaat. Een praatje met wat uitleg over wat er wel en niet kan en waarom maakt vaak al het verschil. Bovendien hebben ze op de toren een kort lijntje met handhaving als dat nodig is. Dat werkt, zegt Annemarie Benbom. Annemarie Benbom: Ik weet niet of het de beste manier is om alleen boetes uit te schrijven. Als je niet weet wat belangrijk is en waarom we de natuur zo goed mogelijk moeten beschermen, kan je daar ook niet naar handelen. Als je daar meer kennis over hebt, denk ik dat je ook beter je best zal doen om daar je eigen steentje aan bij te dragen. Botte Jellema: Dat hoorde ik uit de verhalen van Arianne en Regina ook terug, namelijk dat er veel kennisoverdracht plaatsvindt. Je gaat daar niet liggen als je een zuipvakantie op Terschelling wil. Annemarie Benbom: Dat is dan niet helemaal de juiste plek. Botte Jellema: Het is een selectie van mensen en dat zie jij ook aan je wachtlijst voor hoeveel mensen Wadwachter willen worden. Annemarie Benbom: Het is een erg populaire taak. Botte Jellema: Wat als ik me nu zou inschrijven? Regina Bruins: Dat kan niet meer. We hebben zoveel animo dat de wachtlijst overvol is. Als we daar nu nog mensen bij opzetten, zou ik mensen valse hoop geven, dus die hebben we gesloten. Botte Jellema: Er is ook een achterliggende reden voor Rijkswaterstaat om hier wel een extra inspanning op te doen. Dat heeft te maken met Natura 2000. Kan je dat uitleggen? Annemarie Benbom: Er is een Natura 2000-beheerplan voor de Waddenzee en daar staat in wat voor natuurdoelen we moeten behalen. Denk aan verschillende broedvogels en niet-broedvogels die we in het Waddengebied willen hebben. Er is een aantal genoemd wat mooi is om te halen, maar het liefst hebben we daar nog meer van. Dat gaat vooral om verschillende vogelsoorten en andere zeezoogdieren. Voor Richel zijn de vogels het belangrijkste. Door de Wadwachten in te zetten voorkomen we verstoring. Dat is goed voor de vogels, want als ze het lekker rustig hebben, verstoren we hun broedproces niet. In het trekseizoen verstoren we alle rustende en foeragerende vogels ook niet, dus dat is de reden dat we daar Wadwachten hebben. Botte Jellema: Hoe kwetsbaar is dit gebied? Annemarie Benbom: Dit gebied is heel kwetsbaar. Het gaat niet goed met de Waddenzee. We moeten er alles aan doen om de doelstellingen die geformuleerd staan te halen. Dat halen we niet of amper. We zouden met zijn allen nog beter ons best moeten doen om te kijken of we het tij kunnen keren en ervoor kunnen zorgen dat het wel beter gaat met de Waddenzee. We doen wat we kunnen en ik denk dat dit wel een heel mooi middel is om in ieder geval de gesloten en kwetsbare gebieden en hoogwater vluchtplaatsen zo goed mogelijk te beschermen en daar zorg voor te dragen. Botte Jellema: Richel bij Vlieland is niet het enige onbewoonde eiland in de Waddenzee en ook niet het enige waar vrijwilligers van Rijkswaterstaat zitten als Wadwachters. Ze zitten ook op Rottumeroog en Rottumerplaat. Of de Rottums, zoals Annemarie ze noemt. Botte Jellema: De Rottums. Er is een prachtig verhaal dat Godfried Bomans er heeft gezeten, net als Jan Wolkers. Dat was begin jaren tachtig, ik weet het niet precies. Ik ga het opzoeken. Botte Jellema: Dat was dus in 1971. Godfried Bomans stierf eind 1971 en er wordt gezegd dat zijn verblijf van een week op Rottumerplaat niet heeft geholpen bij zijn gezondheid. Botte Jellema: Die hebben in datzelfde huis gezeten als waar jouw vrijwilligers op die eilanden zitten. Annemarie Benbom: Dat klopt. Botte Jellema: Daardoor zijn die eilanden wel legendarisch geworden. Jan Wolkers is opgebloeid en Godfried Bomans is daar half dood gegaan. Annemarie Benbom: Precies, dat is lekker tegenstrijdig. You hate it or you love it, denk ik. Gelukkig vinden de vrijwilligers die daar zitten het allemaal heel fijn en fantastisch om daar te mogen komen. Botte Jellema: De faciliteiten zijn daar anders. Dat heeft een geschiedenis. Annemarie Benbom: Dat klopt. De Rottums is een verzamelnaam voor Rottumerplaat, Rottumeroog en het Zuiderduin. Rottumerplaat is het grootste eiland van deze drie eilanden, daar staat het grootste huis op. Botte Jellema: Daar zit je heel dicht tegen Borkum in Duitsland aan. Annemarie Benbom: Het ligt tussen Schiermonnikoog en Borkum in. Daar is in de jaren vijftig een huis gebouwd zodat arbeiders daar helmgrassen konden planten omdat ze de Waddenzee wilden inpolderen. Dat is een flinke basis geweest voor de groei van het eiland. Zodra je die grassen plant, blijft er meer zand en slib in hangen en groeit het eiland aan en wordt het groter. Dat huis staat er nog steeds. Als je daar binnenkomt, stap je terug in de tijd. Dat is een bijzondere ervaring. De faciliteiten zijn best wel goed op Rottumerplaat omdat je een heel huis hebt waar je gebruik van kan maken. Er staat ook een toren zodat je goed overzicht hebt op de vogels die daar broeden en het goed in de gaten kan houden. Botte Jellema: Is dat de foto op je homescreen van je telefoon, zag ik dat goed? Regina Bruins: Dat was Rottumeroog. Daar staat een baken, maar we hebben er ook een kleine hut staan. Dat is dat is wel een stuk primitiever. Dat is een kleine hut waar maximaal twee mensen in kunnen verblijven. Op alle eilanden koken we op gas. Op Rottumeroog hebben we een paar zonnepanelen waar je stroom vandaan kan halen. Het is primitief, maar het past wel bij de omgeving. Botte Jellema: Daar mag je nu helemaal niet meer komen. Annemarie Benbom: Nee, het ligt in een afgesloten gebied wat tevens ook referentiegebied is, dus daar wordt gekeken naar wat er met de natuur gebeurt als er helemaal geen mensen meer komen. De mensen die wij daar naartoe sturen doen monitoring voor ons, ze brengen vooral vogels in kaart. Wat zit er, wat broed er en hoeveel? Ook in de winter worden er tellingen gedaan, dan zijn het hoogwater vluchtplaats tellingen om de trekvogels in kaart te brengen. Het is een belangrijke taak die we daar vervullen om te weten hoe het gaat en wat er zit. Botte Jellema: Dit is ook een mooie illustratie van hoe anders we nu naar dit gebied kijken dan zestig of zeventig jaar geleden toen het werd aangelegd. Het werd aangelegd met het idee om er land van te maken. Annemarie Benbom: Dat kunnen we ons nu niet meer voorstellen. Dat is uiteindelijk gelukkig niet doorgegaan. Het is een uniek natuurgebied met unieke waarden wat goed is om te beschermen, dat is goed voor de vogels. Alles wat we daaraan kunnen doen, moeten we doen, ook al is het niet leuk om te horen dat niet je op zulke mooie plekken mag komen. Botte Jellema: Daar is een goede reden voor. Annemarie Benbom: Er is een goede reden voor. Botte Jellema: Is het meer een vakantie of een werkweek voor jullie? Regina Bruins: Het is zeker geen vakantie en ook geen werkweek. Het zit er een beetje tussenin. Het voelt veel meer als een bezinning of bijdrage. Ik kom zelf al dertig jaar op Vlieland, dus ik vaar dit stuk sowieso zes of zeven keer per jaar. Het wad zit een beetje in ons, toch? Arianne Lokker: Het natte zand, niet het strand waar je op ligt. Het natte zand. Regina Bruins: Het zand is altijd nat, dus je hebt altijd schoenen of laarzen aan. Het is geen strand, het is nat zand en daar gebeurt altijd iets. Je ziet kleine zeesterretjes en kleine mosseltjes omdat er een mosselbank gaat ontstaan wat een jaar later weer weggespoeld is. We leren er ook nog steeds veel over die kant, het begin van de voedselketen. Botte Jellema: Wat leren jullie daar over mensen? Regina Bruins: Wat ik er zelf leer over mensen... Leuk, over vijf minuten gaat hij weer. Ik word heel blij van de mensen daar. Weet je waarom? Hier gebeurt iets wat ik in het dagelijks leven niet vaak zie. Mensen raken enorm ontroerd als ze daar zijn. Stel je voor dat je voor het eerst in de woestijn of een regenwoud bent. Dat doet zintuiglijk iets met je. Een van mijn meest bijzondere ervaringen was jaren geleden met een schoolklas met die mooie kwetsbare leeftijd van 14 of 15 jaar. Er kwam ineens een jongetje op me af rennen die vroeg wanneer de zee zou komen. Dat jongetje dacht echt dat de zee zou verschijnen als een tsunami. Het is nu laag, maar ineens is het daar. Regina Bruins: Ik ging het toen met een stokje en een balletje uitleggen. Het balletje was de maan, een schelp was de zon en een ander ding was de aarde. Ik legde daar een blauw touwtje omheen en vertelde: dit is de zee, dit is de zon en dit is de maan en dit trekt met een magnetisch veld. Dat jongetje besefte zich toen dat je weet wanneer het eb of vloed wordt. Bij een kind zie je dan een lichtje aangaan waarvan je weet dat hij dat op de kwetsbare leeftijd van 14 of 15 jaar nooit meer gaat vergeten. Ik denk dat ik daar leer van mensen dat er, ondanks deze ingewikkelde tijden, in ieder mens een nieuwsgierig jongetje zit wat de wereld ontdekt. Dat vind ik heel erg mooi aan ons werk. Botte Jellema: Dat is een prachtig verhaal. Regina Bruins: Ik word er een beetje emotioneel van. Dat is wat mij het meeste raakt. Niet het aantal vogels, maar de verhouding tussen mens en natuur. Als we dat uit het oog verliezen... Botte Jellema: Moet jij binnen Rijkswaterstaat vaak uitleggen wat je doet? Annemarie Benbom: Ja. Botte Jellema: Met je vrijwilligers? Annemarie Benbom: Ja, want het is iets nieuws binnen Rijkswaterstaat. Het is niet zo dat er in iedere regio met vrijwilligers gewerkt wordt. Ik moet vaak uitleggen wat ik doe. Ik vind het zelf de mooiste baan die er bestaat. Ik weet niet of ik de mooiste baan heb van Rijkswaterstaat, maar ik denk van wel. Ik kom op superunieke plekken en heb contact met veel mensen die zich allemaal onwijs hard inzetten om dat gebied te behouden en daarover mee te denken. We werken samen met veel verschillende partijen zoals de Waddenunit en NIOZ. Het is heel bijzonder. Botte Jellema: Dat kan ik me goed voorstellen. Botte Jellema: Je hoorde Annemarie Benbom, Coördinator Operationeel Natuurbeheer bij Rijkswaterstaat. Het onbewoonde eiland Richel en de Wadtoren kan je ook zien zonder er zelf naar toe te varen. De veerboten voor Vlieland en Terschelling varen er vlak langs. Dank ook aan vrijwilligers Arianne Lokker en Regina Bruins die elk jaar een week naar Richel gaan als Wadwachters. Dit was een aflevering van de podcastserie over het werk van Rijkswaterstaat. Als je dit een leuke aflevering vindt, laat dan een review en een sterrenbeoordeling achter in je podcast-app. We vinden het ook leuk als je hem deelt op je sociale media zodat andere mensen er ook over horen. Bedankt voor het luisteren.

31 RWS 225 jaar V4 (1).mp3 00:00:02 Botte Jellema: Begrijp ik het dan goed dat wij Rijkswaterstaat - ons watermanagement, waar we zo over de hele wereld beroemd om zijn geworden ook - te danken hebben aan enerzijds de Fransen en anderzijds een Duitser, die dat dan vervolgens ging organiseren? 00:00:17 Toon Bosch: Ja, arbeidsimmigranten zijn familie. 00:00:28 Botte Jellema: Welkom bij de podcast van Rijkswaterstaat. Mijn naam is Botte Jellema. Rijkswaterstaat bestaat in het voorjaar 225 jaar. Dat is reden om diep de historie in te duiken en terug te gaan naar het jaar 1798. Toen begon in Nederland een nationaal instituut te ontstaan dat zich met ingenieurs bezighield met water. In deze aflevering maken we kennis met Christiaan Brunings, - de grondlegger van Rijkswaterstaat - horen we wat de aanleiding was voor het oprichten van een nationale organisatie en ontdekken we wat de Fransen en een Duitser hier precies mee te maken hebben. 00:01:10 Toon Bosch: Een beetje ijzig. 00:01:11 Botte Jellema: Het is koud. 00:01:13 Toon Bosch: Waar je naar kijkt, is de hangbrug bij het Duitse Emmerich, ze zeggen inmiddels ook Emmerik. Daar stroomt de Rijn nog behoorlijk breed onder die brug door. 00:01:24 Botte Jellema: Dit is Toon Bosch, gepensioneerd universitair hoofddocent en historicus. We zijn bij Pannerden, ten oosten van Nijmegen, waar de Rijn ons land binnenstroomt. We zijn precies op het punt waar het water van de Rijn zich splitst in de Waal en in het Pannerdensch Kanaal bij Ford Pannerden. Dat Pannerdensch Kanaal heeft alles te maken met het begin van Rijkswaterstaat en staat ook bijna symbool voor Nederlands watermanagement. Toon Bosch schreef een proefschrift over de eerste jaren van Rijkswaterstaat en weet er alles van. De splitsing bij Fort Pannerden was en is nog steeds van groot belang voor de waterhuishouding van het rivierengebied. Dat was ruim 225 jaar geleden nog niet zo goed georganiseerd. Van al het water dat vanuit de Rijn ons land binnenstroomde, ging er toen een veel te groot deel naar de Waal, vertelt Toon. 00:02:18 Toon Bosch: De Waal kreeg 90% van het water af te voeren. Dat was voor een aantal handelssteden tot en met Dordrecht toe fantastisch, want voor de scheepvaart was genoeg water natuurlijk een belangrijke voorwaarde, maar in de winter bracht dat ook soms hele ernstige overstromingsrampen met zich mee. De 18de eeuw kende echt seriële watersnoden, grote catastrofes, de 19de eeuw ook, maar op het einde van die 18de eeuw wordt hier in waterbouwkundig opzicht verschrikkelijk gesleuteld aan dit gebied - het splitsingsgebied - en dan zijn er - in ieder geval bij open water - geen dijkdoorbraken meer. 00:02:58 Botte Jellema: De splitsing is een charmante gebogen punt in het water met een grote betekenis voor de rest van het stroomgebied. 00:03:05 Toon Bosch: Met kribben- leikribben - stuurt dat die waterstroom naar rechts en naar links. Als je er met een drone zou boven vliegen, lijkt het wel een horenachtig, een beetje naar links buigend en echt spits in een punt toelopend stuk land. 00:03:23 Botte Jellema: Dat hebben wij zelf zo gemaakt: een betere verdeling tussen de afvoer van water via de Waal, de Nederrijn en de IJssel, met als voordeel dat er minder overstromingen waren langs de Waal - wat voor veiligheid zorgde - en dat de IJssel minder verzandde, wat een economisch voordeel had. Het had ook een militair voordeel. Fort Pannerden is niet voor niets gebouwd waar het nu staat. Eenvoudig was het niet, want in de 18de eeuw moest dat in overleg met drie eigenwijze provincies, die nog weinig sturing vanuit een centrale overheid hadden. Een spilfiguur bij het overleg wat er op deze plek moest gebeuren, was Christiaan Brunings. Dat samenwerkingsverband is de aanloop naar de vorming van Rijkswaterstaat. Dit punt hier is best wel een bijzondere plek. 00:04:11 Toon Bosch: Dit is een hele bijzondere plek. Je ziet hier de wijsheid van het land. Het is geografisch apart. 00:04:20 Botte Jellema: Het is trouwens ook prachtig. 00:04:20 Toon Bosch: Hier komt de cultuur echt heel dicht bij de natuur. Door mensenhand is deze punt gemaakt. 00:04:28 Botte Jellema: Zou je kunnen zeggen dat die punt het begin van Rijkswaterstaat markeert? 00:04:36 Toon Bosch: Ja. Het is in the eye of the beholder. Het is wie je het vraagt. Ik ben toch nog wel geneigd om te zeggen: als die politieke revolutie - de Bataafse Revolutie - er niet was geweest, dan hadden we het nog maar moeten zien hoe het was afgelopen. 00:04:52 Botte Jellema: Maar de politiek kwam pas in actie nadat duidelijk werd dat er een probleem was en dat probleem begon hier. 00:04:57 Toon Bosch: Men kwam erachter dat hier de cruciale kranen zitten voor de veiligheid, de welvaart - ook de economische welvaart - en de militaire veiligheid, zeker aan de oostgrenzen van het land, dat daar een groot causaal verband tussen bestond. Die waterverdeling moest op orde worden gebracht. 00:05:24 Botte Jellema: Het is prachtig daar bij Ford Pannerden, maar ook ijskoud. Toon Bosch en ik gaan in de luwte zitten om verder te praten over die Christiaan Brunings. We zitten nog maar net als Toon een boek voor ons zet met de afbeelding van Christiaan erop. Dat is hem. 1736-1805: waterstaat in opkomst. 00:05:50 Toon Bosch: De enige meest recente biografie die we hebben. Wat is het? Het boekje is - geloof ik - in 1986 of zo gedrukt. 00:06:00 Botte Jellema: Het valt helemaal uit elkaar. 00:06:02 Toon Bosch: Ja, ik heb het veel gebruikt. 00:06:05 Botte Jellema: Christiaan Brunings werd in 1798 benoemd tot president ter beheringe van de waterstaat van de Bataafse Republiek, de voorloper van Rijkswaterstaat. Hij ziet eruit zoals je verwacht dat iemand in 1798 eruitziet. Wacht: laat me dat plaatje wat beter schetsen. Dat is 225 jaar geleden. Ik moest voor mezelf even helder krijgen hoelang dat geleden is. Toen kwam ik erachter dat dat ook het jaartal is waarin Beethoven als 27-jarige componist de Pathétique schreef. Dat was een van zijn eerste werken. Zo lang geleden is het: 1798. 00:06:49 Toon Bosch: Brunings had ook een groot muzikaal talent. Hij kon vioolspelen, pianospelen enzovoort. Hij was een omnitalent. Hij is de zoon van een Duitse hervormde predikant in Amsterdam. Hij wordt in 1736 geboren. 00:07:09 Botte Jellema: In Mannheim, als ik het goed heb. 00:07:11 Toon Bosch: In Neckarau of zo, dacht ik. 00:07:13 Botte Jellema: In Duitsland in ieder geval. 00:07:14 Toon Bosch: In Duitsland. Zijn familie was - wat verder terug in de tijd - afkomstig uit Noord-Duitsland, Bremen. Het waren kooplieden, maar ook behoorlijk veel intellectuelen en geleerde predikanten. Toendertijd - in de 18de eeuw - spreken we over een gereformeerde Republiek van de Zeven Verenigde Provinciën. 00:07:34 Botte Jellema: Protestants in ieder geval. 00:07:35 Toon Bosch: Dat was de protestantse godsdienst. Daar was ook een grote behoefte aan geschoolde predikanten en ook aan predikanten met bepaalde visies op bepaalde theologische problemen, want niet iedere predikant mocht in iedere kerk. Zo komt die vader - David Brunings - ook in Amsterdam, in de Noorderkerk, geloof ik. 00:07:58 Botte Jellema: In de Noorderkerk. Dat kan. 00:07:58 Botte Jellema: Christiaan is een slimme jongen, gaat naar het gymnasium en studeert een tijdje aan de universiteit van Heidelberg, maar door geldproblemen thuis gaat hij terug naar Amsterdam en neemt hij verschillende baantjes aan, onder andere bij de azijnmakerij van zijn zwager. Daar ontmoet hij Jan Noppen, die opzichter is bij het Hoogheemraadschap van Rijnland in Leiden. 00:08:20 Toon Bosch: Die brengt Brunings in contact met de waterstaat. Daar had hij vermoedelijk al eerder belangstelling voor. Er zijn een soort mythen in die familie, dat hij ooit met een kano de Rijn zou zijn afgevaren, dat soort verhalen. Dat is allemaal niet meer na te gaan, maar in ieder geval heeft hij heel veel belangstelling voor waterstaat en voor de waterstaatsproblemen. Op gezag van die Noppen wordt hij ook in dienst genomen bij Rijnland. Dat is het begin van zijn carrière. Hij zit dan al - ook weer door die zwager - in erudiete gezelschappen. Die Noppen neemt hem mee in zijn netwerk naar toenmalige geleerde genootschappen: het Haarlemse Genootschap van Wetenschappen, de Hollandse Maatschappij van Wetenschappen. Dat waren 18de-eeuwse groepen, meestal mannen, alleen maar mannen in die tijd, die geïnspireerd waren door het verlichte denken. Het verlichte denken breekt met een wijsheid dat de wereld alleen maar met door God gegeven wetten functioneert en dat de mensen daar weinig aan kunnen doen, om het zomaar eens heel even breed te zeggen. 00:09:28 Botte Jellema: Dat overstromingen dan ook altijd een straf van God waren, maar daar kun je wel degelijk iets aan doen. 00:09:35 Toon Bosch: Deze verlichte denkers organiseren zich in geleerde genootschappen, waarin ze met onderzoek en experiment op rationele wijze ook de problemen van hun tijd proberen aan te pakken. Die kunnen uiteenlopen van hoe werkt een stoommachine tot hoe kunnen we die rivieren beter laten afstromen? Ze hebben het ook over betere manieren van begraven. Kortom, op alle maatschappelijke terreinen waar er echt problemen waren, dachten ze mee. Ze schreven prijsvragen uit. Mensen konden hun antwoorden, hun oplossingen insturen. Dat is een zeer dynamische wereld. Die speelt ook een rol, omdat daarin ook een aantal lieden elkaar tegenkomen die later ook weer in het waterstaatsbestuur, maar ook bij de nationale waterstaatsdienst vanaf 1798 een prominente rol zullen gaan spelen. 00:10:23 Botte Jellema: In die tijd werd ervaring belangrijker gevonden dan theoretische kennis. 00:10:28 Toon Bosch: Dat is een zienswijze die nog lang geduurd heeft, ook als er technische scholen komen, als er ingenieurs worden opgeleid aan polytechnische scholen en wat dan ook. In het begin zijn er nog steeds stemmen die zeggen: je moet ze niet met het zoet der wetenschappen in contact brengen, want je bederft ze voor het waterstaatsvak. Dat heeft heel lang geduurd voordat de formele kennisverwerving met onderzoek en gebaseerd op wiskunde - dat kennismodel - echt aan kracht won. 00:10:59 Botte Jellema: Maar in de 18de eeuw komen er meer technische scholen. Christiaan Brunings zit daar middenin. Hij komt in dienst bij het Hoogheemraadschap van Rijnland en gaat zowel werken als studeren. Hij maakt snel carrière en richt zich zijn hele leven op het rivierbeheer. 00:11:15 Toon Bosch: Hier is een van zijn eerste grote klussen. Hij was die besprekingen met de afgevaardigden van het gewest Utrecht. Die worden in Arnhem gehouden. 00:11:25 Botte Jellema: Arnhem ligt ongeveer aan de andere kant van het Pannerdensch Kanaal. 00:11:29 Toon Bosch: Als we het Kanaal oversteken, zouden we er snel zijn. Vanuit Arnhem worden de beraadslagingen gevoerd. Dat heeft tijden geduurd, want de besluitvorming was traag. We klagen nu wel eens over trage besluitvorming, maar in de 18de eeuw was dat traag door het systeem van ruggespraak. De mensen kwamen met een mandaat, de afgevaardigden van de provincie kwamen met een mandaat en die moesten, wanneer daar weer verandering in kwam, weer terug naar huis om het mandaat te herzien of nieuwe instructies te krijgen. Bovendien was men al decennialang - tientallen jaren lang - aan het overleggen en kwam men er maar niet uit. Dat had te maken met geld, want hoe gaan we dat betalen? Holland was natuurlijk wel de rijkste provincie, Gelderland een stuk minder. Overijssel deed soms mee, maar die zijn al een keer afgevallen. Utrecht deed mee. Er is een financieel probleem. Er was ook oppositie van riviersteden. Bijvoorbeeld langs de Waal, waar water wél goed doorstroomde, wilden die hun handelspositie niet verliezen. Nijmegen en Arnhem bijvoorbeeld, toen twee concurrerende steden. 00:12:40 Botte Jellema: Nu nog steeds, denk ik. 00:12:41 Toon Bosch: Dat is een heel oud verhaal, dat af en toe opvlamt, zeker twee keer per jaar in verband met de Eredivisie voetbal. 00:12:51 Botte Jellema: Oké, oh ja, die was ik nog even vergeten. 00:12:53 Toon Bosch: Er waren ongelooflijk veel belangen die in elkaar moesten vallen. Uiteindelijk is het gelukt om die knoop door te hakken om hier in dit splitsingsgebied grote werken te gaan uitvoeren in de jaren vanaf 1770 en daarna. 00:13:09 Botte Jellema: In hoeverre heeft Christiaan Brunings nu zelf boven een tekentafel gehangen? We hadden het er al over: misschien heeft hij hier wel gelopen waar wij net liepen. In hoeverre heeft hij zelf die metingen hier gedaan? 00:13:27 Toon Bosch: Er was natuurlijk personeel. Er was waterstaatspersoneel. Er waren landmeters bij. Ik denk dat er ook overleg met Duitse waterbouwkundigen is geweest, al heb ik daar niet hard de vinger op kunnen leggen. Ook de biografen suggereren zoiets. In ieder geval was Brunings zeer goed op de hoogte van de Duitse waterbouwkunde en ook van de gezaghebbende figuren daarin, al waren die toen nog een beetje in opkomst. Veel kennis werd toen ook wel vanuit Nederland - vanuit de Republiek - naar Duitsland geëxporteerd, maar in de laatste 30 jaren van de 18de eeuw is Pruisen in opkomst, is Frederik II de vorst die grootschalige openbare werken aandurfde, drooglegging van grote moerassen. Dan wordt er ook al gewerkt aan het verbeteren van de Elbe bijvoorbeeld. 00:14:20 Toon Bosch: Dat is ook een belangrijk voorbeeld later van: hoe pakken ze dat aan? Welke middelen gebruiken Duitse ingenieurs? Brunings is hier nog met zijn kennis en met waarnemingen - veel waarnemingen, veel overleg - het hele gebied gaan inspecteren. Dat moet. Hij moet hier ook geweest zijn, met de bestuurders en met waterbouwkundigen. Dat heeft ertoe geleid dat ze hier een complexe serie maatregelen hebben uitgevoerd, waaronder een stukje doorsnijden van een meander, van een stukje van de Rijn, om daar een kanaal aan te leggen. 00:15:00 Botte Jellema: Dat is zo'n sikkel die dan gevormd wordt. 00:15:00 Toon Bosch: Dat is het Bijlandsch Kanaal geworden. Al die maatregelen hebben ertoe bijgedragen dat er een betere verdeling van het water over de rivieren kwam, in die formule waar we het zojuist over hadden: 69 in de Waal, 29 in Nederrijn en iets verderop 19 naar de IJssel toe. 00:15:25 Botte Jellema: Het voert te ver om de hele Nederlandse geschiedenis in deze aflevering te behandelen, maar Christiaan Brunings en de eerste vorming van Rijkswaterstaat hebben er natuurlijk wel mee te maken. In 1795 vielen de Fransen Nederland binnen en werd de Bataafse Republiek gevestigd. Een centraal bestuurde eenheidsstaat, noemt Toon Bosch het. 00:15:46 Toon Bosch: Het moest een burgerlijke samenleving worden, met één regering, één grondwet en met regels en vrijheden die voor iedereen gelijk waren. 00:15:56 Botte Jellema: Gelijkheid, vrijheid en broederschap. 00:15:58 Toon Bosch: Juist. Ook de Rechten van de Mens werden afgekondigd enzovoort. Het is een hele progressieve periode, maar die liep toch weer vast in de eindeloze debatten: welke bevoegdheden krijgt die staat dan? Dat ging ook op het gebied van de waterstaat zo, want er waren zeker meer dan 3.000 waterschappen. Waterschappen waren ook belangenorganisaties van degenen die veel grond hadden. Die lieten zich zomaar niet de kaas van het brood eten en zich vanuit één punt vanuit Den Haag of Amsterdam of waar dan ook vertellen wat ze moesten doen. Dat heeft een hele tijd geduurd. Dan komt er in 1798 toch vrij plotseling een doorbraak. Dat is ook weer een soort klein staatsgreepje. In het parlement moest gestemd worden over de grondwet. 00:16:44 Toon Bosch: De Fransen hebben tijdelijk de tegenstanders - de erkende tegenstanders - opgehouden, even gearresteerd of anderszins even. Toen hebben ze voor gestemd en die wet is aangenomen. Dat is ook de wet waarmee het centraal waterstaatsbeheer wordt geparachuteerd of gekatapulteerd, kun je zeggen. Dat is ook het moment waarop Christiaan Brunings natuurlijk als zeer gezaghebbende waterbouwkundige in heel veel commissies en nota's en weet ik wat heel veel geraadpleegd is over: hoe moet dat er dan uitzien? Hoe gaan we dat dan doen? Hoe gaan we dat territoriaal regelen in het land? Wat voor districten moeten we maken? Wie komt waar te zitten? Wie nemen we überhaupt als collega's op in die nieuw te vormen waterstaatsdienst. In al die overleggen is hij vrijwel alomaanwezig. Hij drukt zijn stempel aan alle kanten op die centrale waterstaatszorg. 00:17:47 Botte Jellema: Begrijp ik het dan goed dat wij Rijkswaterstaat - ons watermanagement, waar we zo over de hele wereld beroemd om zijn geworden ook - te danken hebben aan enerzijds de Fransen, die het democratisch - zeg ik even met aanhalingstekens - voor elkaar hebben gekregen dat er überhaupt zoiets kon ontstaan als een nationaal instituut dat het waterbeheer ging doen, en anderzijds iemand van Duitse komaf, - een Duitser - die dat dan vervolgens ging organiseren? 00:18:17 Toon Bosch: Ja, arbeidsimmigranten zijn familie. Daar hebben we er nu ook heel veel van. Het leuke is: wat we zien, - en dat is niet alleen Brunings geweest - is dat arbeidsmigranten vaak heel veel bijzetten aan die kwaliteit en verbetering van hun nieuwe vaderland of zo. Het is een ironie. 00:18:45 Botte Jellema: Maar het is niet in steen gehouwen. Er blijft een machtsstrijd, ook over het waterschapsbeheer. Christiaan Brunings maakt dat maar deels mee. Hij overlijdt in 1805 op 68-jarige leeftijd, maar zijn centrale waterschapsbeheer overleeft, eerst nog onder de Fransen en vanaf 1813 in het Koninkrijk der Nederlanden. Christiaan Brunings formuleerde duidelijk dat er in een delta als Nederland een centrale waterstaatsdienst moet zijn. 00:19:14 Toon Bosch: Brunings zegt dat ergens heel mooi. Het gaat om eenvoud, eenheid en eenvormigheid of zo. Dat is een soort slogan. Je moet al die rijksdiensten - of het nu ook over de fiscus gaat of over iets anders - stroomlijnen, je moet een regering hebben, je moet een departement of ministeries hebben en die sturen we dan weer de beleidsterreinen aan. Waterstaat maakt - met een paar uitzonderingen - ook altijd deel uit van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Er zijn maar een paar jaren geweest dat het een zelfstandig ministerie heeft. 00:19:47 Botte Jellema: Brunings is tot zijn dood directeur van 's Lands Rivier- en Zeewerken. Hij wordt begraven in de Grote of Sint-Bavokerk in Haarlem. Op zijn grafsteen daar staat: "Nederlands Raad en Beschermer tegen de Woede der Zee en der Stormen." 00:20:02 Toon Bosch: Hij is in het harnas gesneuveld, zou je bijna kunnen zeggen. De man die zowel in praktische zin, in theoretische zin als in politiek-bestuurlijke zin zoveel heeft betekend, ook voor de talloze onderhandelingen. We hebben dan centraal waterstaatsbestuur, maar hoe gaan we nu de taken van het Rijk, van de staat, van de provincies, van de waterschappen afbakenen? Hoe ligt de verhouding? Deze man heeft 1.001 problemen moeten oplossen. 00:20:34 Botte Jellema: Brunings publiceerde over vervening, droogmakerijen, kustverdediging en zeker ook over de rivieren. Op basis van zijn werk en natuurlijk nieuw verworven kennis is in de loop van de 19de eeuw flink gewerkt aan de rivieren. 00:20:50 Toon Bosch: Toen hebben de rivieren de vorm gekregen zoals we ze nu op de kaart zien, zoals we uit de lucht kunnen zien en zoals we hier uit eigen waarneming kunnen zien: genormaliseerde rivieren. Dat betekent dat de rivieren over lange afstand trechtervormig uitlopen naar zee, - zodat de grote hoeveelheden ijs en water afgehandeld kunnen worden - dat de stroomdraad in het midden van de rivier ligt, dat er kribben komen. Ook de ligging van die kribben is allemaal tot op de millimeter uitgerekend. De bedoeling was ook dat het vaarbed zichzelf daardoor wat zou kunnen in stand houden, uitslijpen. Dat is dan weer tegengevallen. Er moest ook op goed Hollandse wijze verschrikkelijk veel gebaggerd worden. Er was de opkomst van de baggerindustrie, zeker vanaf de jaren 50 van de 19de eeuw krijgen. Ze kregen van het Rijk gegarandeerd werk en voorschotten en opdrachten. Die baggerindustrie is ook op die rivierverbeteringen en op de havenverbeteringen natuurlijk mee in een enorme vlucht gekomen tot de globale speler die ze nu op dit gebied mondiaal nog steeds is. 00:22:13 Botte Jellema: Christiaan Brunings, de grondlegger van Rijkswaterstaat, die met Duits bloed en Franse organisatiemethode Nederland voor een belangrijk deel heeft vormgegeven, in ons land minder bekend dan ingenieurs als Cornelis Lely en Johan van Veen. 00:22:29 Toon Bosch: Ja, het is ongelooflijk. Waar vinden we zijn naam nog? Een stoomijsbreker die vanaf 1900 gevaren heeft, ligt nu nog te dobberen bij het Maritiem Museum in Amsterdam. 00:22:45 Botte Jellema: Het Scheepvaartmuseum. 00:22:45 Toon Bosch: Het Scheepvaartmuseum. Hij komt voor in publicaties van Rijkswaterstaat, in de werken waar ik zelf met Willem van der Ham en met het hele team van TU Delft en TU Eindhoven destijds aan gewerkt heb. Kortom, ik zou bijna zeggen: als Rijkswaterstaat op 24 mei 2023 een feestje geeft, ook hier vlakbij, in Fort Lent of zo, heb ik begrepen... 00:23:10 Botte Jellema: Dat zou best kunnen. 00:23:10 Toon Bosch: Dan hangt daar de geest van Brunings volop boven. Het kan niet anders. 00:23:16 Botte Jellema: Ik denk dat u dan die avond wel een lekker wijntje drinkt. 00:23:18 Toon Bosch: Dan ga ik thuis een goed glas drinken. 00:23:20 Botte Jellema: Proost! 00:23:20 Toon Bosch: Ik heb hier de afbeelding van Brunings. Zonder nu een heiligenverering te doen: hij verdient wel een goede toost. 00:23:41 Botte Jellema: Een toost op Christiaan Brunings, die Rijkswaterstaat oprichtte vanuit zijn ideeën over samenwerken, omdat hij wist dat je meer kan bereiken wanneer je problemen samen aanpakt, en die van Nederland meer maakte dan de som der delen, een gedachte die nog altijd de grondslag is van Rijkswaterstaat - nu 225 jaar later - en een gedachte die ook voor toekomstige waterstaatkundige vraagstukken waardevol zal zijn. Je hoorde Toon Bosch, gepensioneerd universitair hoofddocent en historicus, die een proefschrift schreef over de eerste jaren van Rijkswaterstaat, dat dit jaar 225 jaar bestaat. Dit was een aflevering van de podcastserie over het werk van Rijkswaterstaat. Bedankt voor het luisteren.

22 Files (2).mp3 00:00:00 Nieuwslezer Polygoonjournaal: Niet één automobilist mopperde op het wachten. Iedereen reed geduldig mee in de langzaam voortkruipende, telkens weer stilstaande file. 00:00:07 Dame: Hoeveel kilometer heb je in totaal? 00:00:10 Respondent: Op dit moment 2175. Dat zijn alle files op alle A- en N-wegen. Dat is een absoluut record. 00:00:19 Botte Jellema: Van de zonnige pinksterdag in 1955, toen de eerste file in Nederland stond, tot de besneeuwde januaridag in 2019, toen er meer dan 2.000 kilometer file in ons land stond. Welkom bij de podcast van Rijkswaterstaat. Mijn naam is Botte Jellema. Deze aflevering gaat over de geschiedenis van de file. Afgelopen jaar waren ze er nauwelijks door de coronacrisis, maar de files lijken elk jaar nog te groeien. We zijn er niet blij mee, maar dat sentiment is wel eens anders geweest. Was die eerste file echt op die pinksterdag in 1955? De ANWB heeft de eerste file voor een commercial een keer nagemaakt in 2008. 00:01:03 Commercial maker: Een stuk of 30 auto's. We hebben 100 figuranten, en moeten allemaal in de kleding gezet worden uit 1955. 00:01:09 Botte Jellema: Het is historicus van de ANWB, Hans Buiter, die zegt dat hij geen direct bewijs heeft gevonden voor deze mythische eerste file van Nederland die zou hebben gestaan bij knooppunt Oudenrijn, toen nog een rotonde aan de zuidwestkant van Utrecht. Hans weet nog hoe deze plek eruitzag in zijn jeugd. 00:01:26 Hans Buiter: Ik zat op de achterbank bij mijn ouders. Als we naar het zuiden reden- we gingen altijd op vakantie in Frankrijk - was er een grasveld met een paar koeien erop. Dat kan ik me nog goed herinneren. 00:01:40 Botte Jellema: In het midden? 00:01:41 Hans Buiter: In het midden, ja. Koeien graasden op Oudenrijn. Dat was een vast markeringspunt. 00:01:47 Voice-over (Botte Jellema): Oudenrijn was het eerste knooppunt van autosnelwegen in Nederland en oorspronkelijk was het een rotonde. Hans neemt ons mee terug in de tijd naar de jaren '50, toen de eerste snelwegen werden aangelegd en het daar al snel ook druk werd. 00:02:07 Hans Buiter: Aan de ene kant kwam dat omdat het aantal personen- en vrachtauto's toenamen. In 1950 ongeveer waren er pakweg 150.000 auto's. Al snel waren dat 200.000 auto's en in 1960 een half miljoen personenauto's. Je kreeg een grote toename van het verkeer. Je kreeg vooral ook dat automobilisten bij voorkeur - als ze de gelegenheid hadden voor hun route - over de autosnelweg reden. Dat was sneller, maar vooral ook veiliger. 00:02:26 Botte Jellema: Personenauto's werden in de jaren '50 vooral gebruikt in het weekend en tijdens vakanties. 00:02:31 Hans Buiter: Daar danken we nog steeds de term 'zondagsrijder' aan. 00:02:42 Botte Jellema: Een ochtend- en avondspits bestond nog niet, maar behalve de andere momenten waarin ze voorkwamen, werden files toen ook anders beleefd. In de jaren '50 waren auto's en snelwegen het toonbeeld van moderniteit. Als je meer wil weten over die eerste snelwegen en hoe die ontstonden, luister dan even naar aflevering drie van deze podcastserie. Probeer het je voor te stellen: voor 1954 moest je van Amsterdam naar Utrecht rijden over smalle wegen door kleine dorpen. 00:03:09 Nieuwslezer Polygoonjournaal: Wie van Amsterdam naar Utrecht wilde, moest tot voor kort gebruik maken van de beruchte weg langs de Vecht. Over een afstand van maar 38 kilometer telt die weg liefst 126 gevaarlijke bochten, waarvan zelfs tien zeer gevaarlijke zoals onder andere in het dorp Abcoude. 00:03:24 Botte Jellema: Het Polygoonjournaal laat beelden zien van een grote vrachtwagen die langs kinderen op fietsen manoeuvreert door smalle dorpsstraten. 00:03:31 Nieuwslezer Polygoonjournaal: Voor Amsterdam en Utrecht en voor het hele land, was het van vitaal belang dat hierin verandering kwam. Die verandering is thans gekomen met de ingebruikneming van de vijf kilometer kortere Rijksweg nummer 2 en de nieuwe brug over de Amstel in Amsterdam. 00:03:45 Botte Jellema: In 1954 is de A2 geopend. Die sloot aan op de toen al bestaande A12, met die rotonde bij Oudenrijn. Dat was één jaar voordat die legendarische eerste file daar zou hebben gestaan. 00:03:58 Nieuwslezer Polygoonjournaal: Tweemaal zo snel als voorheen. Dat wil zeggen in een half uur kan men nu van Amsterdam naar de Domstad rijden over een veilige, kaarsrechte weg die niet meer gekruist wordt door wegen op gelijk niveau. 00:04:08 Botte Jellema: Toen in '55 had je voor het eerst een echte kruising hier. 00:04:14 Hans Buiter: Ja, en had je voor het eerst omvangrijke noord-zuid stromingen die oost-west stromen sneden. De eerste mogelijkheid tot de congestie was in mondjesmaat ook al in '39 al gebeurd. Daarna vanaf '54 kon het pas echt losgaan hier. Dat komt aan de ene kant doordat die weg er lag, die trok verkeer naar zich toe, dat is altijd met wegen. Ten tweede komt het door de toenemende welvaart in Nederland, dus door 200.000 personenauto's. Ook heel opmerkelijk, voor het eerst ook weer de stromen Duitsers die naar Nederland trokken. Wanneer trokken de Duitsers naar Nederland? In de zomervakantie, maar daarnaast ook vooral tijdens mooie weekenden in het voorjaar: Pasen, Hemelvaart en bij uitstek Pinksteren. Waarom Pinksteren? Tijdens Pinksteren hadden mensen min of meer drie dagen vrij. Of op z'n minst tweeënhalve dag. De vrije zaterdag bestond nog niet, maar wel de vrije zaterdagmiddag, dus dan had je tweeënhalve dag om ergens naartoe te gaan. 00:05:16 Botte Jellema: Alles was dus aanwezig voor een eerste opstopping op de snelweg. Als in 1957 de Velsertunnel wordt geopend, meldt het Polygoonjournaal het volgende: 00:05:28 Nieuwslezer Polygoonjournaal: Een twintigtal bezitters van oude auto's was op het idee gekomen om op de eerste zondag na de opening een ritje te maken door de Velsertunnel. Ze waren daartoe al vrij vroeg op stap gegaan en konden ongehinderd passeren. In de namiddag zouden ze onherroepelijk zijn vastgelopen, omdat bijna 40.000 bezitters van nieuwe auto's op hetzelfde idee waren gekomen. Het resultaat was een complete chaos. Op de aanvoerwegen die op zo'n drukte niet berekend zijn, liep het verkeer volkomen vast. Niet één automobilist mopperde op het wachten. Iedereen reed geduldig mee in de langzaam voortkruipende, telkens weer stilstaande file. 00:06:03 Botte Jellema: Maar hoe zit dat nu met die beruchte eerste file bij Oudenrijn in 1955? Hans heeft in diverse archieven gezocht naar een melding ervan. 00:06:11 Hans Buiter: Artikelen over de eerste omleidingen op Oudenrijn vind ik in 1955, bij een voetbalwedstrijd Nederland-Zwitserland. Volgens mij was Zwitserland op dat moment regerend wereldkampioen. Niet meer. 00:06:25 Botte Jellema: Ik heb dat niet paraat. 00:06:27 Hans Buiter: Ik heb het ook niet paraat. Laat ik niet speculeren. 00:06:30 Botte Jellema: Het maakt ook niet uit. Het was druk vanwege voetbalwedstrijden. 00:06:33 Hans Buiter: Het was druk vanwege voetbalwedstrijden. De eerste omleiding vanwege pinksterdrukte kom ik tegen in '57. In het voorjaar van '57, begin mei, zeiden ze dat vanwege de drukte van de voorgaande jaren op Oudenrijn het nodig was om allerlei maatregelen te nemen. Dus in '56 was het hier al vastgelopen. Het lijkt logisch dat het in '55 ook al gebeurd is, want op dat moment was Oudenrijn al een jaar in bedrijf als kruising. Het is allemaal een beetje indirect. Er is geen persbericht de wereld ingegaan. Nu hebben we de eerste file op Oudenrijn. 00:07:14 Botte Jellema: Er is dus een beetje een debat over of het toen is geweest. 00:07:17 Hans Buiter: Ja. In ieder geval, wat ik zeg als mensen mij vragen of dit de eerste files waren: dit waren per definitie niet de eerste files. Alleen, dit zouden goed de eerste files op een autosnelweg geweest kunnen zijn. 00:07:39 Botte Jellema: Zo gingen we de jaren '60 in met een modern fenomeen: files op de snelwegen. Die eerste files waren een bezienswaardigheid. 00:07:47 Hans Buiter: Mensen gingen massaal naar die files kijken. Er zijn heel mooie foto's van viaducten - viaduct Welgelegen bijvoorbeeld - over de A2, waar mensen massaal naar het vastlopend verkeer keken. Het was sowieso al een feest om mensen massaal te zien rijden, maar blijkbaar nog feestelijker om ze te zien stilstaan. 00:08:17 Botte Jellema: In de jaren '60 ontstond het eerste woon-werkverkeer op de snelwegen en daarmee dus de avond- en ochtendspits. Dat bracht nieuw werk met zich mee. Om automobilisten te waarschuwen voor filevorming schafte de rijkspolitie open sportwagens aan: Porsche cabrio's. Deze Porsche-groep heeft bestaan vanaf begin jaren '60 tot in de jaren '90. De eerste agenten die erin mochten rijden, moesten een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben. Als teken daarvan moesten ze minstens 25 jaar getrouwd zijn en bij voorkeur kinderen hebben. Rob van Rees is oud-agent van de Porsche-groep en vertelt in het tv-programma 'Andere Tijden' over deze open sportwagens. 00:08:58 Rob van Rees: Ze waren fantastisch, alleen al vanwege het feit dat die heel goed achteruit kon rijden. Normaal gesproken ga je alleen maar vooruit, maar wij moesten achteruit om bij de start van de file te kunnen blijven. Je had het voordeel dat jouw collega aan het stuur zat en rustig achteruit reed, terwijl jij aan de andere kant in de auto ging staan om het aankomende verkeer af te zwaaien. 00:09:18 Interviewer 2: Hoe ging dat? 00:09:19 Rob van Rees: Dat ging heel simpel. Je ging in de auto staan en dan kon je twee dingen doen: je kon zo op de stoel gaan staan en dan zwaaide je het verkeer af. Als het goed ging, remde men heel rustig af, maar soms had je ook mensen die terug zwaaiden omdat ze dat een sympathiek gebaar vonden. Vervolgens knalden ze achterin op die file. Dat was niet de bedoeling. Je moest rustig je snelheid minderen. Je correspondeerde met het verkeer door middel van je handen. 00:09:58 Botte Jellema: Het past bij mijn beeld van de jaren '60: auto's in wulpse vormen, nieuwe kaarsrechte wegen waar je tot voor kort onvoorstelbare snelheden kon rijden, en een Rijkspolitie in Porsche cabrio's. Dan is het niet erg om af en toe stil te staan, maar de lol gaat er in de loop van de tijd een beetje vanaf. In de jaren '70 hebben we die avond- en ochtendspitsen en begint de file onderdeel te worden van de dagelijkse sleur. 00:10:24 Hans Buiter: In de jaren '70 werd die file massaal en ook min of meer een maatschappelijk item. Ik kan me het nummer 'File' van André van Duin nog herinneren: zoveel 1000 wielen in de file. Dat is, denk ik, een sentiment uit de jaren '70. 00:10:49 Voice-over (Botte Jellema): Het feest was er af. Files zijn een probleem. Er wordt aldoor meer asfalt aangelegd, maar elke nieuwe rijstrook zorgt automatisch voor meer verkeer en binnen de kortste keren staat er weer evenveel file als voorheen. Het aantal auto's in Nederland neemt in de jaren '80 toe tot ruim vijf miljoen. Er was niet tegenop te asfalteren. 00:11:09 Hans Buiter: Pas in de jaren '80 werd het een politiek item. Naar aanleiding van het McKinsey rapport 'Afrekenen met Files' werd er een heel offensief ingezet om de congestie tegen te gaan. 00:11:28 Botte Jellema: In de jaren '90 komen er nieuwe plannen ter bestrijding van de files. 00:11:31 Minister Maij-Weggen: We gaan wat doen op de wege op het gebied van carpoolstroken en speciale stroken voor het vrachtverkeer. 00:11:38 Botte Jellema: Minister Maij-Weggen van Verkeer opent in 1993 de eerste carpoolstrook. 00:11:43 Nieuwslezer 2: Minister Maij die over het verkeer gaat, moest vanochtend vroeg uit bed om de carpoolstrook te openen. 00:11:50 Botte Jellema: Al na een week zijn er twijfels over of het werkt. De strook wordt nauwelijks gebruikt en de files tussen Muiden en Diemen zijn alleen maar langer geworden. Er gaan verhalen dat mensen het saboteren door te doen alsof ze aan het carpoolen zijn met een pop op de bijrijdersstoel. Een jaar later verandert de carpoolstrook in een wisselstrook voor al het verkeer. Het experiment mislukt, mede door weerwerk van de autolobby. Daarna wordt er ook in de jaren '90 al gepleit voor rekeningrijden ter bestrijding van de files. De lobby is daar fel op tegen en het is er niet gekomen. Elk jaar staat er meer file in Nederland. Dan lijkt het soms alsof we ons erbij hebben neergelegd. 00:12:29 Hans Buiter: In de jaren '90 vond een deel van de beleidsmakers de files heel problematisch. Ik heb een heel mooi essay Tracy Metz gelezen in de jaren '90. Ze haalt aan dat een deel van mensen het best fijn vonden om in de file te staan. Voor forenzen met name was dat een vast moment: ze luisterden de krant, aten hun boterhammen, en sommige scheerden zich zelfs in de file. 00:13:01 Botte Jellema: De A2 die in 1954 openging tussen Amsterdam en knooppunt Oudenrijn, is tien jaar geleden verbreed tot twee keer vijf rijstroken. 00:13:11 Hans Buiter: Inmiddels is het concept: je moet kunnen doorrijden. In 2021 lukt dat heel aardig, zelfs in de spits. Waar ik eerder bijvoorbeeld de spits op de A12 meed, kan ik nu - met dank aan corona - doorrijden. 00:13:30 Botte Jellema: In 2020 - het jaar van de coronacrisis - stond er in Nederland bijna 70 procent minder file. Maar de kantoren beginnen nu - aan het begin van de zomer van 2021 - langzaam weer vol te stromen. Zo ontstaat er langzaamaan weer een ochtend- en een avondspits met weer files voor knooppunt Oudenrijn. 00:14:06 Botte Jellema: Je hoorde Hans Buiter, historicus bij de ANWB. Ik ontmoette hem op een plek waar we uitzicht hadden op knooppunt Oudenrijn, waar waarschijnlijk met Pinksteren in 1955 de eerste file van Nederland heeft gestaan, maar waar de laatste waarschijnlijk nog niet heeft gestaan. Dit was een aflevering van de podcastserie over het werk van Rijkswaterstaat, met dank aan Andere Tijden van de NTR en de VPRO voor archieffragmenten. Bedankt voor het luisteren.

00:00:00 Joost van de Beek: Er wordt altijd gezegd dat er twee door mensenhanden gemaakte bouwwerken zijn die je vanaf de ruimte kan zien. Dat is de Chinese Muur en dat is de Afsluitdijk. Wubbo Ockels heeft mij weleens gezegd dat eigenlijk alleen de Afsluitdijk vanuit de ruimte goed te zien is. 00:00:18 Botte Jellema: Je luistert naar de podcast van Rijkswaterstaat en mijn naam is Botte Jellema. Deze aflevering gaat over de Afsluitdijk en wordt een beetje technisch. Van 2019 tot 2023 werkt Rijkswaterstaat aan deze dijk en nu hoor je het verhaal daarachter. De Afsluitdijk is in de eerste plaats een zeewaterkering, 32 kilometer van de kop van Noord-Holland naar het westen van Friesland. Maar het is ook een snelweg en een monumentaal bouwwerk dat bewonderaars van over de hele wereld trekt. Rijkswaterstaat versterkt de Afsluitdijk. De dijk wordt verhoogd, er komt een fietspad aan de Waddenzijde, de sluizen worden versterkt en er komen grote pompen, zodat ook bij hoge waterstanden in de zee het water in het IJsselmeer kan worden afgevoerd. 00:01:04 Joost van de Beek: Want hier gaan twee nieuwe gemalen gebouwd worden en twee nieuwe Spuisluiscomplexen en hier gaat ook nog een stormvloedkering gebouwd worden. Daarnaast gaat de dijk verhoogd worden, zowel aan de buitenkant wordt die verhoogd en versterkt en de binnenkant ook nog onderhoud. En dit wordt de komende vier jaar misschien wel één van de grootste bouwputten van Nederland. 00:01:27 Botte Jellema: Joost van de Beek, hij is de projectmanager voor het versterken van de Afsluitdijk bij Rijkswaterstaat. We zijn bij Den Oever, de plaats waar het meest gaat gebeuren. Daar waar je vanuit het westen de Afsluitdijk oprijdt met die draaibruggen en die bunkers uit de Tweede Wereldoorlog. Of nee, die heten kazematten. 00:01:45 Joost van de Beek: Bij de bouw van de Afsluitdijk, in 1932 is die geopend, heeft het Ministerie van Oorlog een hele belangrijke rol gehad. U ziet hier ook draaibruggen en geen bascule brug. Dat zijn meer de bruggen die omhoog klappen, maar dit zijn draaibruggen. Dat heeft ermee te maken dat het schootsveld altijd vrij is, dus niet als de brug open staat, dat inderdaad de brug in de weg zit voor het schootsveld. En hier zijn kazematten en aan de Kornwerderzandkant heb je ook nog een Kazemattenmuseum. En wat de mensen van het Kazemattenmuseum altijd met trots vertellen, is dat dat in 1940 de enige plek is waar de Duitsers tegengehouden zijn. De zeespiegel stijgt en daardoor dat we minder lang kunnen spuien, maar ook het patroon waarmee water vanuit de IJssel, het IJsselmeer, op komt grilliger wordt, is het eigenlijk onvoldoende om het peil in het IJsselmeer te handhaven in de winter. Daarvoor gaan we om het water wat via de IJssel op het IJsselmeer komt af te voeren, twee extra nieuwe spuisluiscomplexen en twee nieuwe gemalen bouwen. 00:02:50 Botte Jellema: Er staan bij de oever drie groepen met spuikokers, gebouwd bij de aanleg. Tussen die drie zijn twee stukken land die nu ook spuikoker worden, zodat de capaciteit op die manier al flink stijgt. Maar er komen dus ook pompen. 00:03:04 Joost van de Beek: Ik kan eigenlijk alleen spuien als het water in Waddenzee lager is dan in het IJsselmeer. Het moment dat de zeespiegel stijgt wordt, met eb en vloed, de periode dat dat is, steeds korter. Dus dan kan je steeds korter het water afvoeren en daarnaast heb je ook gewoon te maken met wind. Op het moment dat de wind uit het noordwesten komt, dan wordt de Waddenzee vanaf de buitenkant tegen de Afsluitdijk aangeblazen, het IJsselmeer wordt juist ervan afgeblazen. Dan heb je een situatie dat je ondanks een vloed eigenlijk helemaal niet kan spuien. Dat zijn omstandigheden dat we blij zijn dat we straks ook twee extra gemalen hebben, want een gemaal kan je altijd gebruiken en dan kan je ook tegen de hoogte in pompen. We proberen alles maximaal het spuien te doen. Dat is goedkoper, kost geen energie. Maar we zijn ook heel blij, onder dit soort bijzondere omstandigheden, dat we ook twee hele grote gemalen hebben staan. 00:04:01 Botte Jellema: Wat voor capaciteit moeten die gemalen hebben? Want dit gaat over nogal wat. In feite bij de IJssel een rivier aan het leegpompen. 00:04:09 Joost van de Beek: Ja, dat is gigantisch. De pompcapaciteit is ongeveer 250 kuub per seconde, wat een beetje te vertalen is dat je in één minuut ongeveer zes Olympische zwembaden van het IJsselmeer naar de Waddenzee kan pompen. 00:04:28 Botte Jellema: Dat is toch wel wat. En hoe verhouden zulke pompen zich tot gemalen die we kennen? 00:04:34 Joost van de Beek: Het grootste gemaal van Europa, dat is bij IJmuiden. Die is uit mijn hoofd iets van ruim 300 kuub per seconde. Dus dit is iets kleiner dan IJmuiden, maar dit hoort wel tot, ik denk, haast wel de top drie gemalen van Europa straks. 00:04:50 Botte Jellema: Dus dat wordt ook gigantisch? 00:04:52 Joost van de Beek: Ja. Om een beetje een idee te krijgen: er komen zes hele grote pompen in en de diameter van de pompen is meer dan vierenhalve meter. 00:05:02 Botte Jellema: Buizen waar het water doorheen gaat? 00:05:02 Joost van de Beek: Ja, dat is gewoon de pomp zelf en dan komt er uiteraard nog een heel gebouw omheen. Maar alleen al de pomp zelf is twee verdiepingen hoog als je daarin zou staan. 00:05:13 Botte Jellema: De energie die nodig is om al dat water omhoog te pompen, komt uit zonnekracht. 00:05:18 Joost van de Beek: Als die pompen aangaan, vraagt heel veel energie. Maar we hebben gezegd: we de Afsluitdijk moet ook als project een voorbeeld zijn voor duurzaam bouwen. Daarvoor hebben we ervoor gekozen, omdat wij ook lokaal energieneutraal willen zijn. Dat zijn we op dit moment al, maar straks, als wij die pompen gaan bouwen, is dat niet meer zo. En we gaan bij Den Oever, waar nu nog het tijdelijk kantoor zit, gaan we een zonnepark realiseren van ongeveer drie hectare. Dat betekent dat alle energie die wij nodig hebben op de Afsluitdijk ook echt lokaal gewonnen wordt. 00:05:50 Botte Jellema: Die pompen worden in feite in kelders gebouwd. Je ziet alleen aan een glazen koppeltje in het gras dat er wat onder zit. Ook van de nieuwe spuikokers zal de techniek zoveel mogelijk onder de grond zitten. Dat heeft alles te maken met de geschiedenis van de spuisluizen. 00:06:03 Joost van de Beek: Spuisluizen zijn ook rijksmonumenten en het ontwerp van Level, dat is onze aannemer, is er ook op gericht dat als je straks aan komt rijden het zicht straks bijna vergelijkbaar is met zoals het nu is. Dat je nog steeds het mooie ontwerp van Rosenberg met monumentale heftorens kan bewonderen. Om een idee te krijgen waarvoor die heftorens nu zijn, daar zitten de bewegingswerken in en een mechanisme. De schuiven worden met stalen kabels omhoog getrokken. 00:06:35 Botte Jellema: Die kabel zie je ook hangen, hè, als je daar doorheen rijdt? 00:06:37 Joost van de Beek: Klopt en bij de nieuwe spuisluizen zit de hele hydroliek eronder. Dus wat er gebeurt, is in plaats van dat de deuren omhoog worden gehaald, worden ze omhoog geduwd, van onderaf. Doordat het zo ontworpen is, heb je geen torens nodig om ze op te hijsen blijft het ontwerp heel erg gelijk als het nu is. 00:07:00 Botte Jellema: De pompen van het gemaal werken dus op zonne-energie, maar er wordt bij dit project nog veel meer gedaan om zo duurzaam mogelijk te bouwen. Een voorbeeld daarvan is te vinden bij de versterking van de zeedijk. Dat gebeurt onder andere met nieuw ontwikkelde betonblokken, levelblocks genaamd. Beton is niet duurzaam, want om beton te maken, dat kost vrij veel energie, hè? 00:07:22 Joost van de Beek: Ja, het kost energie, het kost primaire grondstoffen. In basis is beton niet duurzaam, maar het is wel het enige wat we hebben. Maar bij de ontwikkeling van de levelblocks is er rekening meegehouden dat zowel de hoeveelheid beton als de productie van beton op een duurzame manier gebeurd is. Ten opzichte van wat wij nu noemen de referentie, is er 54 procent minder co2 uitstoot voor de productie van levelbloks dan als wij een traditionele oplossing hadden gekozen. Dus dat is nog steeds heel veel beton, maar in ieder geval wel meer dan de helft minder co2, als we daar niet zo sterk hadden ingezet op duurzaamheid. 00:08:06 Botte Jellema: We horen straks nog wat meer over deze bijzondere betonblokken. Eerst duiken we de geschiedenis van de Afsluitdijk in. Dat het een bijzonder bouwwerk is, blijkt alleen al uit de bezoekerscijfers. In 2018 namen 800.000 mensen een kijkje bij de dijk, zo blijkt uit onderzoek van de Stenden Hogeschool. De dijk staat internationaal bekend als hoogstandje van waterbeheer. Het is een monumentaal bouwwerk. De Afsluitdijk werd in 1932 voltooid en het betekende een grote verandering voor het hele gebied dat tot dan Zuiderzee was. Joost van de Beek legt uit hoe die er ooit is gekomen. 00:08:42 Joost van de Beek: Plannen voor aanleg van polders in de oude Zuiderzee en daarmee ook aanleg van een Afsluitdijk waren er al eeuwen, maar het was technisch nooit mogelijk. Uiteindelijk is daar eind van de negentiende eeuw is daar de Zuiderzeevereniging opgericht door een aantal notabelen en daar was toen nog de jonge ingenieur Lely die toen net van de TU af kwam in dienst gekomen en die heeft uiteindelijk het plan gemaakt voor de hele drooglegging van de Zuiderzee en aanleg van de Afsluitdijk. Dat plan is in 1892 gepresenteerd door de vereniging en toendertijd was er heel veel weerstand tegen, omdat het groot was, heel duur was. Maar ook heel veel weerstand onder andere vanuit de visserijsector, want de Zuiderzee was een heel belangrijk gebied voor de visserij. Je hebt wat nu de oude Zuiderzeedorpen zijn. Maar van Kampen tot Harderwijk, Noord-Hollandse kust lagen allemaal aan zee, waren allemaal kuststadjes met een eigen vissersvloot. 00:09:53 Joost van de Beek: Er was heel veel weerstand onder andere vanuit de vissers tegen die plannen. Lely is daarna, nadat hij bij de vereniging weggaan is, nog drie keer minister geworden. En hij is onder andere nog gouverneur geweest in Suriname. Dus hij heeft daarna nog een hele bestuurlijke carrière gemaakt. En pas in de derde periode dat Lely minister was, dat was zo'n 30 jaar later ongeveer, is uiteindelijk zijn oorspronkelijke plan ook aangenomen. De belangrijkste aanleidingen daarvoor waren er eigenlijk twee. Dat is de watersnood in 1916 en daarnaast ook aan het eind van de Eerste Wereldoorlog de hongersnood die we gehad hebben als gevolg van voedseltekorten. Toen is gezegd: we hebben een plan nodig om Nederland beter tegen hoogwater te beschermen en we hebben behoefte aan heel veel meer gebieden voor landbouw om zelfvoorzienend te kunnen zijn. 00:10:46 Joost van de Beek: Toen zijn de plannen van Lely weer uit de kast gehaald en daar is uiteindelijk de wet aangenomen in 1923, '22, uit mijn hoofd, om de Afsluitdijk aan te leggen en ook de IJsselmeerpolders aan te leggen. En in de oorspronkelijke plannen zat ook nog de aanleg van de Markerwaardpolder. 00:11:10 Botte Jellema: De watersnoodramp van 1916 trof de hele Zuiderzeekust. In de kop van Noord-Holland bij Anna-Paulowna braken de dijken. Ten zuiden van Marken werd over de lengte van anderhalve kilometer de zeedijk weggeslagen die Waterland tegen de zee beschermde. Bij Edam brak een dijk door en het hele gebied van Purmerend, Broek in Waterland en Durgerdam stond onder water. Ook de Gelderse Vallei werd getroffen. De hele streek tussen Eemnes, Spakenburg en Bunschoten en zelfs in Amersfoort stond het blank. Een enorm gebied bij Kampen liep onder en zelfs in Zwolle was wateroverlast. Er was veel materiële schade en er vielen negentien doden op het land. Het was duidelijk: die honderden kilometers zwakke zeedijken konden het niet houden. De oplossing was een dijk tussen Noord-Holland en Friesland van 32 kilometer: de Afsluitdijk. 00:11:58 Joost van de Beek: Als je kijkt naar hoe Nederland in de wereld bekend staat vanuit waterbouw, zijn twee grote projecten die daarvoor bekend staan. Dat zijn de Deltawerken en dat zijn de Zuiderzeewerken. En de Afsluitdijk maakt onderdeel uit van de Zuiderzeewerken. Dat is het begin van de Zuiderzeewerken die alles mogelijk maakt en dat is daarmee ook het eerste onderdeel van de Zuiderzeewerken. En dat is voor het eerst dat wij zo grootschalig ingegrepen hebben en zo'n dam gebouwd hebben. Want het heet de Afsluitdijk, maar het is eigenlijk een dam, van twee kanten water. Die Afsluitdijk is bijna met de hand gebouwd. Dus in de tijd hebben er meer dan 5.000 mensen tegelijk aan gewerkt en die dijk is bijna steen voor steen, met de hand, aangelegd. Stoombaggermachines zijn gebruikt, maar voor de rest is hij met de hand aangelegd. 00:12:48 Joost van de Beek: En dat die gekke Nederlanders überhaupt zo'n dijk bouwden, dat was al niet vertoond en daarmee is het wel het soort symbool geworden hoe wij in Nederland omgaan met het water. Hoe wij in Nederland leven in een delta. Daarmee heeft het cultuurhistorische waarde doordat het wereldwijd zo bekend staat hoe wij in Nederland met water omgaan, maar ook de zorgvuldigheid waarmee die dijk gebouwd is. Je hebt de spuisluiscomplexen. Die zijn van architect Roosenburg. Dat was toendertijd één van de bekendste architecten, maar bijvoorbeeld ook het monument door Dudok ontworpen is ook met heel veel precisie en ingenieurs kunde maar ook met heel veel aandacht voor vormgeving gebouwd. Dan zie je dat ook binnen architectuurhistorici de Afsluitdijk een toonbeeld is van hoe we er in die tijd mee omgingen en dat is gewoon wereldwijd uniek. 00:13:55 Joost van de Beek: Wat vaak geroemd wordt, is dat het echt zo'n hele kaarsrechte rechte lijn is. Er zit uiteindelijk een knik in, maar hij is over 25 kilometer een kaarsrechte lijn. Dat is echt door toedoen van de mens. Midden in de zee is die dam gebouwd. Ik ben geen architect, maar dat is een soort statement van hoe wij Nederlanders daarmee omgaan. 00:14:25 Botte Jellema: Ik heb ook begrepen dat je ooit een keer wil Wubbo Ockels ernaar hebt gevraagd. Kun je uitleggen hoe dat is gegaan? 00:14:34 Joost van de Beek: Dat is, denk ik, al een jaar of tien geleden. Wubbo Ockels heeft helemaal aan het begin van het project ook meegedacht over wat je allemaal zou kunnen doen met de Afsluitdijk. Wubbo Ockels heeft ook wel een foto laten zien die hij zelf nog vanuit de Spaceshuttle genomen heeft van Nederland. Daar zie je ook de Afsluitdijk op. Er wordt altijd gezegd dat er twee door mensenhanden gemaakte bouwwerken zijn die je vanaf de ruimte kan zien. Dat is de Chinese muur en dat is de Afsluitdijk. Ockels heeft mij weleens gezegd dat eigenlijk alleen de Afsluitdijk vanuit de ruimte goed te zien is. Maar ik weet niet of dat misschien ook wel door enig chauvinisme ingegeven is, maar ik heb ook echt de foto gezien die hij ook zelf gemaakt heeft vanuit het ruimteschip. En daar zie je ook echt die rechte lijn lopen. En het heeft ook te maken met het kleurverschil tussen zoet en zout water, waardoor je een andere kleur water hebt. Maar het is wel gewoon gaaf om zo'n foto te zien. 00:15:40 Botte Jellema: Het is gewoon bewijs, laten we wel wezen. Mooi. 00:15:50 Joost van de Beek: Toen ooit het project begon, zijn er heel veel plannen geweest en toen waren er ook wel mensen die zich zorgen maakten. Maak nou niet van de Afsluitdijk een soort kermisattractie veel. Eén van de kwaliteiten van de dijk is dat het een rechte lijn is, dat het er rustig is. Hetzelfde ook met lichtvervuiling. Het is één van de weinige plekken in Nederland waar je, als je op Breezanddijk, op het midden van de Afsluitdijk staat, het ook 's nachts echt donker is. Je hebt er geen last van lichtvervuiling. Dat is bijna uniek in Nederland, maar het is ook een toonbeeld van ingenieurskunde. Ik bedoel, dit is de state of the art wereldwijd wat je bijna 100 jaar geleden als ingenieur kon doen. De Afsluitdijk was een soort statement, zoals niet eerder vertoond is in waterbouw. De hele wereld keek mee van: wat doen die gekke Nederlanders? 00:16:42 Joost van de Beek: En dat geeft een soort verantwoordelijkheid die wij ook als Rijkswaterstaat echt voelen. Dit is wat. Dit is door Lely ontworpen. Dit is door de slimste ingenieurs van die tijd, door de beste ontwerpers van die tijd, toen gebouwd. Ik heb ook weleens de vergelijking gemaakt: het is een beetje of je een schilderij van Rembrandt moet opknappen. Dan ga je er ook niet de eerste beste beunhaas bijhalen. Dan doe je dat ook heel zorgvuldig, met heel veel precisie. Aan de andere kant hebben we ook gezegd van: het is geen museum. De dijk heeft ook een functie. Ik kan hem niet versterken met het idee van: er is niks gebeurd. Dus laten we dan ook zien wat kunnen wij nu in 2019 als ingenieurs kunnen. 00:17:36 Botte Jellema: State of the art, toonbeeld van ingenieurskunde. Dat was het 87 jaar geleden en dat wordt het ook nu weer met bijvoorbeeld die eerder genoemde levelblocks. We hebben even bij het Waddencentrum geparkeerd en dan lopen we onder een klein tunneltje door vanaf de parkeerplaats en dan ligt er zo eentje, zo'n levelblock. Versterking Afsluitdijk, 2019 tot 2023, dat is de periode van waar het project in principe loopt. 00:18:06 Joost van de Beek: We staan hier naast het Afsluitdijk Wadden center. Vandaag wel een bijzondere dag. Het is precies vandaag een jaar geleden dat het afstand Afsluitdijk Wadden center geopend is. Initiatief van de provincie Friesland en ook vanuit Rijkswaterstaat kan je hier ook heel veel informatie vinden over het project. We staan inderdaad hiernaast het eerste levelblock. Deze is al tijdens de aanbesteding door Level gemaakt en dit is het eerste exemplaar van het levelblock. 00:18:35 Botte Jellema: Ik zou niet weten hoe je dit zou kunnen omschrijven. Het beste is om hier toch maar even naartoe te gaan uiteindelijk, maar het houdt het midden tussen basaltblokken en iets wat de Transformers zouden hebben uitgevonden. 00:18:46 Joost van de Beek: Zoiets. Het heeft heel veel hoeken. Van bovenaan lijkt meer een soort kruisvorm, maar er zitten heel veel schuine kanten aan en ze vallen als je ze plaatst als een soort dakpannen in elkaar. In het midden zit een groot gat. Het gat zit er om twee redenen in. Eén is voor als we straks op de dijk liggen en de komt met een storm water kan, dan kan de kracht van het water er weer uit. 00:19:12 Botte Jellema: Spuit het dan omhoog? 00:19:13 Joost van de Beek: Ik heb het nog niet gezien met storm. 00:19:18 Botte Jellema: Dat zou best een spectaculair gezicht kunnen worden dan? 00:19:20 Joost van de Beek: Ja, maar als er zo'n storm is, zou ik zorgen dat ik hier niet ben. 00:19:23 Botte Jellema: Nee, dan wil je hier niet zijn. 00:19:24 Joost van de Beek: En het gat kan je ook gebruiken om hem te grijpen. Dus dan is het ook voor het plaatsen van de blokken. Dat is een speciaal ontwikkelde grijparm en die pakt hem beet en daar kan je hem ook plaatsen. 00:19:35 Botte Jellema: Vraag mij een tekening van een dijk te maken en ik zet wat vloeiende lijnen op papier. Ik teken een gladde dijk. Joost legt me uit dat dat niet zo'n goed idee is. 00:19:44 Joost van de Beek: Uiteindelijk als je zo'n storm hebt, we sterken de dijk voor een storm die eens in de 10.000 jaar voorkomt, dan is het water meters hoger dan dat het nu staat. Waar we nu staan, staat dan onder water en daar komen we nog een keer golven overheen van nog twee meter hoger. Op het moment dat jij een gladde dijk zou hebben, zouden die golven allemaal de dijk overslaan. Dan heb je beton en daarna krijg je de dijk zelf van keileem en van binnen zand. Die gaan een bres slaan in de dijk en uiteindelijk heb je dan een gat in de dijk. 00:20:15 Botte Jellema: Mijn dijk is weg. 00:20:16 Joost van de Beek: Jouw dijk is weg. 00:20:17 Botte Jellema: Dat wordt helemaal niks. 00:20:18 Joost van de Beek: En wat je probeert is, dat noemen we dan met ruwheid, de ruwheid van de dijkbekleding, dat die levelblocks allemaal van die gekke hoeken hebben, dan kan het water ertussen en kan weer omhoog. 00:20:31 Botte Jellema: Het kost heel veel energie om daar doorheen, overheen, te komen. Dat is het idee? 00:20:36 Botte Jellema: Ja, dat de energie van de golven wordt opgevangen door de stenen en daardoor krijg je dat de golven gebroken worden en de energie er uitgehaald wordt grotendeels door die levelblocks. Dan krijg je nog steeds een soort restgolf die over de dijk heen gaat. Bij de quatroblocks zitten er ribbels. Dus dan worden door die ribbels worden ook nog een keer de golven tegenhouden. En dan gaat er nog een heel klein beetje water bij zo'n storm over de dijk heen. We bouwen die dijk dat die daar tegen kan. 00:21:09 Botte Jellema: Een ander voorbeeld van hedendaags state of art ingenieurschap is de planning van dit project. 00:21:15 Joost van de Beek: Het is werken met de winkel open en meerdere winkels. 00:21:19 Botte Jellema: Een snelweg eroverheen. 00:21:20 Joost van de Beek: Precies. 00:21:21 Botte Jellema: Het IJsselmeer dat leeg wil. 00:21:22 Joost van de Beek: Precies, dus spuisluizen moeten in bedrijf blijven. Dus wat gaan doen is: we gaan eerst de nieuwe spuisluizen bouwen. Dan kunnen we de oude blijven gebruiken. Dan op het moment dat de nieuwe spuisluizen er zijn, kunnen we de bestaande spuisluizen stuk voor stuk opknappen. Maar tegelijkertijd ook, als we die nieuwe spuisluizen bouwen, is het nog steeds een waterkering. Dus dat betekent wel dat de buitenkant van onze bouwput gewoon nog steeds een waterkering is. Dus dat stelt ook heel hoge eisen aan hoe wij die bouwput vormgeven. Dat de waterveiligheid gegarandeerd blijft en de hele wegverbinding moet ook in stand blijven. 00:22:02 Botte Jellema: Heel even over die waterkering dan, want het is dus niet dat je daar even een damwand je in kan trillen in die Waddenzee? 00:22:10 Joost van de Beek: Nee. 00:22:11 Botte Jellema: Hoe gaat dat eruitzien? 00:22:11 Joost van de Beek: Onder andere een soort dubbele damwand wat je gaat maken met heel stevige kwaliteit staal. Die moet een bepaalde hoogte hebben, een bepaalde sterkte hebben, want hij moet op elk moment dat er een storm aankomt er tegen kunnen. 00:22:29 Botte Jellema: Dus eigenlijk ben je een soort deltawerkje aan het bouwen om een deltawerk te kunnen bouwen? 00:22:34 Joost van de Beek: Ja, klopt. De dijk moet blijven functioneren, we moeten het water kunnen blijven afvoeren, maar ook de wegverbinding moet in stand blijven. We hebben hier geen omrijroute beschikbaar. Bij andere situaties kan je nog zeggen: we sluiten de weg af en je moet iets omrijden, maar de omrijroute is hier via Enkhuizen en Lelystad als je van Den Oever naar Harlingen wil. Dus de weg moet openblijven. Dat betekent dat we de grootste verbouwing sinds de aanleg van de Afsluitdijk gaan doen. Ondertussen moet wel de kering in bedrijf blijven, het water moeten we kunnen blijven afvoeren en de wegverbinding moet in stand blijven. Alles hangt met alles samen in de planning en dat maakt het wel een behoorlijk spannende puzzel. 00:23:25 Botte Jellema: Vijfenzeventig duizend levelblocks. Een verhoging van de dijk van gemiddeld twee meter. Meer dan 800 mensen zijn er aan het werk en er is een tijdelijk kantoor opgetrokken waar een middelgroot bedrijf drie keer in past. Eind 2022 moet het klaar zijn en dan kan de Afsluitdijk, ooit bedacht door waterbouwkundig ingenieur Cornelis Lely, een superstorm van eens in de 10.000 jaar weerstaan. Wat voor persoon is Lely voor jou? 00:24:01 Joost van de Beek: Een lastige vraag. Ik moet zeggen: hoe langer ik aan het project werk en zelfs vandaag heb ik nog een moment gehad, dat je ziet hoe ontzettend slim het in elkaar zit. En dat is natuurlijk niet alleen Lely, maar dat is ook Lawrens en het hele team van ingenieurs die eraan gewerkt heeft. En dat je nog steeds geconfronteerd wordt met: daar is toen ook aan gedacht. Dat is wel grappig of heel inspirerend en mooi om te zien dat je dat je toendertijd, waarbij echt alles nieuw was, alles uitgevonden moest worden, We hadden geen computers om dingen uit te rekenen. We hebben nu hebben we hele ingewikkelde computermodellen we hebben een Deltagoot om dingen te testen. Toendertijd moest alles ontwikkeld worden en was nieuw. Dan word je nog zo vaak, zelfs op de dag van vandaag nog, verrast door: daar is toen ook aan gedacht. 00:25:00 Botte Jellema: Kun je een voorbeeldje geven? 00:25:02 Joost van de Beek: Een voorbeeld is, misschien heel technisch, maar waar we het vandaag over hadden, was het moment dat golven op de spuisluizen slaan moet het water ook weg. En er zijn toen al voorzieningen getroffen om dat water weer terug te laten slaan. Dat is misschien een heel technisch detail, maar dat is waar we nu ook inderdaad bij het bouwen van de nieuwe sluizen naar aan het kijken zijn van: hoe kunnen we ook die krachten weer afdragen? Dus er zitten zoveel kleine details in. Het is zo'n slim en doordacht ontwerp. Dat is wel bijzonder. 00:25:42 Botte Jellema: Daar zit wel wat bewondering in dan dus voor Lely en de zijnen? 00:25:46 Joost van de Beek: Ja, heel veel. Ook omdat ik zie met wat voor techniek en kennis en een grote apparatuur, maar ook veel verder in kennisontwikkeling, we nu af en toe ons hoofd breken over de vraagstukken. En daar af en toe nu echt de slimste mensen van de TU en van de aannemer en van de RWS bij elkaar moeten halen om problemen op te lossen. Dat hebben zij toen ook allemaal gedaan, maar zonder computers en zonder alle modellen en alle kennis die wij nu hebben. Dus dat is wel heel bijzonder. En daarnaast wat ook heel veel bewondering voor heb, is de arbeiders die de Afstluitdijk aangelegd hebben. Nu hebben we allemaal hele mooie machines en gebeuren heel veel dingen geautomatiseerd. Maar daar is elke basaltblok wat in die Afsluitdijk zit over 32 kilometer met de hand daar neergelegd. 00:26:43 Joost van de Beek: Dus elke steen is vakmanschap en die moet je erin gooien en je haalt hem er niet meer uit. En dat zijn basaltblokken. Die zijn niet gelijk. Ze zijn allemaal zeshoekig, maar niet gelijkvormig. Dus op het oog moet je die steen zo plaatsen, dat die in één keer goed is. En zo is die metershoge dijk, over 32 kilometer, op die manier steen voor steen met de hand gezet. Dat natuurlijk een soort vakmanschap, wat wij nu niet meer kennen. Nu kunnen we geautomatiseerd per vierkante meter het van een pallet afhalen en zetten we het op de dijk met grote machines, maar dat is uiteindelijk steen voor steen met de hand gemaakt. Dat is niet voor te stellen. 00:27:28 Botte Jellema: Dan krijg je er vanzelf respect voor, als je je realiseert hoe dat moet zijn geweest. Je hoorde een aflevering uit de podcastserie over het werk van Rijkswaterstaat en deze keer hadden we een ontmoeting met Joost van de Beek. Hij is de projectmanager voor het versterken van de Afsluitdijk bij Rijkswaterstaat. Bedankt voor het luisteren. Als je deze aflevering leuk of interessant vond, deel hem dan met vrienden, familie en collega's of schrijf een recensie in iTunes, zodat anderen deze serie ook kunnen ontdekken. Alvast bedankt. 10. Afsluitdijk meesterwerk in de stijgers.mp3