Van plaatje naar werkelijkheid: architect Joan Almekinders over de N18

Van plaatje naar werkelijkheid: architect Joan Almekinders over de N18

Nieuwsbericht - Gepubliceerd op: 27 maart 2018- Laatste update: 27 maart 2018 15:47 uur

Voordat de eerste schep de grond in ging, hadden de architecten van de N18 er al veel werk op zitten. In overleg met de aannemer ontwierpen zij de nieuwe N18, het omliggende landschap en de bruggen, tunnels en viaducten die daarbij horen. Joan Almekinders was één van de architecten. 'Het is een eer om een weg te mogen ontwerpen waar straks vele jaren lang duizenden mensen per dag overheen rijden.'

Al 24 jaar ontwerpt Joan kantoren, huizen, winkelgebouwen en musea. Maar zijn hart ligt bij het ontwerpen van infrastructuur. 'Je ontwerpt iets voor zo veel verschillende mensen. In dit geval een 27 kilometerlange weg, dat is speciaal.' Joans passie voor wegen zit in de familie. 'Mijn vader bouwde als civiel technicus wegen. Ook heeft hij 3 keer zelf ons huis ontworpen en gebouwd. Zo ontdekte ik dat ik kon meebouwen aan mijn eigen omgeving. Mijn doel is om de wereld beter en mooier achter te laten.' Tot 3 jaar geleden was hij zelfstandige. Nu werkt de 48-jarige architect bij ZUS in Rotterdam waarmee hij ruim 2 jaar geleden de tender voor de nieuwe N18 won.

Opgaan in de omgeving

Voor Joan is een gebouw, weg of viaduct pas echt klaar als het 'opgaat' in de omgeving. En dat is precies wat hij en zijn team bij de bouwwerken op en rondom de nieuwe N18 willen bereiken. 'Als je door de Achterhoek rijdt, wisselt het ene mooie landschap zich af met het andere. Om de nieuwe N18 bijzonder en herkenbaar te maken, hebben we gezocht naar materiaal dat het karakter van de omgeving weerspiegelt. Uiteindelijk viel ons oog op het zwarte hout waarvan veel van de schuurtjes en boerderijen in de Achterhoek en Twente zijn gemaakt. Dit zwarte hout hebben we verwerkt in de zijkanten en leuningen van alle viaducten, bruggen en fietstunnels.'

Op dezelfde lijn

Vanaf de ontwerpfase zaten Joan en zijn team elke week aan tafel met aannemer Noaber18 en geregeld met vertegenwoordigers van de gemeenten. 'Met de aannemer konden we gelijk sparren over wat wel en niet mogelijk was. De ontwerpen moeten aan veel eisen voldoen. Het moet er mooi uitzien, maar ook veilig, duurzaam en goed te onderhouden zijn. Om te zorgen dat de ontwerpers en uitvoerders op dezelfde lijn kwamen, hebben we ontwerpprincipes opgesteld. Bijvoorbeeld hoe een viaduct aan moet sluiten op de grond of hoe het hekwerk er uit moet zien.'

Het heden en verleden bij elkaar

Van de in totaal 26 door hem ontworpen tunnels, viaducten en bruggen tussen Groenlo en Enschede is één Joans favoriet: de verdiepte ligging bij Haaksbergen. 'Hier gaat de N18 bijna nederig onder de monumentale spoorlijn van de Museum Buurtspoorweg door. Over de verdiepte ligging rijdt in de zomer 12 keer per week een stoomtrein. Om het heden en verleden bij elkaar te brengen, is de brug gemaakt van zwart hout en van beton waarin de authentieke rode kleur van de oude stoomtrein is verwerkt. Het mooiste vind ik dat er op elke snelheid weer iets nieuws valt te ontdekken. Hierdoor wordt het ontwerp langzaam blootgelegd. Leuk detail: het metselwerk van een gesloopte boerderij uit de omgeving is in alle zichtbare zijkanten van het viaduct gebruikt.' Joan en zijn collega’s hebben ook rekening gehouden met de tand des tijds. 'Het zwarte hout zal langzaam grijzer en dus steeds subtieler worden. Met als doel één te worden met het landschap.'

Beloftes waarmaken

De rol van de architecten stopt niet na het maken van het ontwerp. Ook tijdens de uitvoering is Joan regelmatig te vinden op het bouwterrein. 'We volgen de uitvoering nauwgezet. Op die manier zien we eventuele fouten eerder en kunnen we meteen oplossingen bedenken. Want als iets eenmaal in beton is gegoten, doe je er niets meer aan.'

Bij de oplevering van de nieuwe N18 in mei 2018 ziet Joan het eindresultaat van zijn harde werk. Hoe is het om iets wat in je hoofd zat, in het echt te zien? 'Overweldigend. Steeds als ik een van mijn ontwerpen in het echt zie, word ik er een beetje duizelig van. Ik weet niet waar ik moet kijken. Het is een constant gevecht tussen mijn enthousiasme en mijn kritische blik. Ik zal namelijk altijd verbeterpunten blijven zien.'