Blog van de weginspecteur

onderliggende pagina's

'Dankzij jou zit ik nu met hem aan de koffie'

Als weginspecteur word je opgeroepen om naar een pechgeval te gaan. Eenmaal ter plaatse blijkt het niet om een pechgeval te gaan, maar om een onwelwording. Je moet gaan reanimeren. In een jaar tijd overkwam dit weginspecteur René Valkhof maar liefst 3 keer. In dit gastblog vertelt hij zijn verhaal.

Weginspecteur René Valkhof

Reanimeren

Het was vlak voor kerst 2015. Volgens de verkeerscentrale stond er een pechgeval op de A1 ter hoogte van Twello. Ik kwam ter plaatse en zag een bestelbus met autoambulance tegen de geleiderail aan staan. Er zat niemand in het voertuig. 'Die is er vandoor', dacht ik. Ik ben direct gaan beveiligen. Daarna liep ik naar de auto om te checken. Tot mijn schrik zag ik een man liggen. Ik zag direct dat hij niet meer ademde. Zijn gezicht was asgrauw. Het kostte heel veel moeite om hem in mijn eentje uit de auto te tillen, want zijn benen zaten vast. Nadat ik hem op de grond had gelegd heb ik de verkeerscentrale gebeld, heb ik mijn kapje gepakt en ben gaan reanimeren. Kort daarna kwamen de ambulance en de politie. Zij namen het van me over.

Geen ademhaling

Ongeveer 4 maanden later kreeg ik een melding van een pechgeval op de A1 ter hoogte van Bathmen. De auto stond in de middenberm. Ik zette mijn auto in de fend-off positie. Vanuit mijn ooghoeken zag ik 2 jongens een vrouw uit de auto trekken en op de grond neerleggen. 'Daar gaan we weer', dacht ik. Uiteraard ben ik eerst gaan beveiligen. Daarna pakte ik mijn kapje. Een van de jongens klampte me aan: 'Meneer, u bent van de hulpdiensten. U weet wat u moet doen.' De vrouw ademde wel, maar zeer moeizaam. Volgens de jongens mankeerde ze van alles, onder andere suikerziekte. Vanuit Apeldoorn waren ze onderweg naar het ziekenhuis in Hengelo. Ik adviseerde de jongens om de vrouw in de stabiele zijligging te leggen en belde met 112. Ondertussen moest ik het verkeer regelen. Omdat er bij Bathmen geen signalering is, reageerde het verkeer niet zoals ik wilde. Terwijl ik het verkeer stond te regelen, hoorde ik 1 van de jongens roepen: 'Ze heeft geen ademhaling!' Ik ben meteen gaan reanimeren. Gelukkig begon de vrouw weer te ademen en kwam de ambulance snel ter plaatse.

Ik belde met 112 en moest ondertussen het verkeer regelen.

Vrachtwagenchauffeurs

In december 2016, weer vlak voor kerst, kwam er een melding van een pechgeval op toerit Deventer op de A1. Het was rond 3 uur in de middag. Op de toerit stond een auto met de klep open. Het wiel was er al afgehaald. Ik zette mijn voertuig met pijl ervoor, kegelde hem uit en keek in de auto. Achter het stuur zat een man met zijn gsm op schoot. Hij ademde niet meer. Ik zette het verkeer stil en vroeg 2 vrachtwagenchauffeurs om hulp. Samen tilden ze de man uit de auto. Daarna liep een van de chauffeurs weg. Hij kon er waarschijnlijk niet tegen. Ik ben gaan reanimeren. Na 4 series nam de andere vrachtwagenchauffeur het van me over. Hij deed 1 serie. We zagen de man bijkomen. Hij ademde weer. Op dat moment hoorde ik de politie en ambulance. Vervolgens stopte de man weer met ademen. Ik ging weer reanimeren en bleef doorgaan tot de ambulancebroeder het van me over nam.

Handen tekort

Tijdens dit soort incidenten kom je vaak handen tekort. Je moet beveiligen, het verkeer regelen en levensreddende handelingen uitvoeren. Bij deze meldingen was ik ook niet voorbereid op wat ging komen. Alle 3 waren het meldingen van pechgevallen. Krijg je een melding van een onwelwording dan ben je er in je hoofd al mee bezig en wordt er automatisch een ambulance aangestuurd.

Gedaan wat ik kon

Er wordt weleens gevraagd of ik wil weten hoe het met de persoon is afgelopen. Dat vind ik best lastig. Als ik te horen krijg dat het niet goed is gegaan, dan voel ik me toch vervelend. Ik heb gedaan wat ik kon. Meer kan ik niet doen. Een heleboel mensen halen het niet. Van het laatste slachtoffer weet ik hoe het is afgelopen. De dochter van de man heeft via de politie contact met me gezocht. Na mijn hulpverlening is haar vader naar het ziekenhuis afgevoerd en is direct geopereerd. Hij heeft omleidingen gekregen. Lichamelijk gaat het goed met hem. In zijn hoofd is hij nog bezig met verwerken. Ze bedankte me omdat ik het leven van haar vader heb gered. Ze zei: 'Dankzij jou zit ik nu met hem aan de koffie.'

Gelukkig kan ik thuis mijn verhaal goed kwijt.

Nazorg

Het is wel heftig. De eerste 9 jaar heb ik geen reanimatie gehad en nu 3 in 1 jaar. Tijdens zo'n incident gaat je hart sneller kloppen en giert de adrenaline door je lijf. Na afloop ben je echt moe. Moe en leeg, een heel raar gevoel. Na alle 3 de incidenten is een Officier van Dienst gekomen waar ik mee heb gepraat. Het is fijn om vlak na het gebeuren erover te praten. Echt een afspraak inplannen om met een nazorgcollega te praten, zal ik niet snel doen. Dan praat ik er liever over met mijn collega’s als we samen zitten en het ter sprake komt. Gelukkig kan ik thuis mijn verhaal goed kwijt. Zij moeten weten dat er iets aan de hand is als ik raar reageer.

Verwateren

Het verwatert uiteindelijk wel. Maar als het weer wordt opgerakeld dan slaap ik 's nachts wel moeilijk in. Als ik nu een pechgeval zie en hij staat veilig dan stop ik toch altijd. Ik kijk even om te checken en rij dan weer verder. Ik moet er niet aan denken dat ik er langs ben gereden en dat ik na een kwartier een melding krijg en ik de persoon dan niet meer kan helpen.

Stuur door

onderliggende pagina's