Zoab in de winter

Zoab (zeer open asfaltbeton) is het meest gebruikte asfalt op snelwegen in Nederland. Zoab heeft een open structuur, met kleine holtes en gaatjes. Hierdoor wordt het geluid verminderd en is er minder opspattend en stuivend water bij regen. Daarom is zoab veiliger dan gewoon asfalt.

Een nadeel van de open structuur is dat het asfalt gevoeliger is voor slijtage. Dit komt doordat het bindmiddel bitumen, dat de stenen in het asfalt aan elkaar hecht, door de holtes en gaatjes in het zoab in contact komt met zuurstof, water en UV. Verder slijt zoab vooral onder invloed van temperatuurschommelingen.

Een dwarsdoorsnede van zoab, die de losse steentjes, het bindmiddel en de holtes in het asfalt laat zien

Zoab is veiliger dan gewoon asfalt, omdat er bij regen minder opspattend en stuivend water is  

Slijtproces

Zoab wordt sneller koud dan gewoon asfalt doordat het een open structuur heeft. Bij normale weersomstandigheden beginnen er na ongeveer 7 jaar minuscuul kleine scheurtjes in het asfalt te komen. Na ruim 10 jaar moet de asfaltlaag vervangen worden (gewoon asfalt gaat ruim 14 jaar mee). Vooral bij temperatuurschommelingen rond het vriespunt, in combinatie met een hoog luchtvochtigheidgehalte, slijt zoab sneller. Vocht komt dan in de kleine scheurtjes in het asfalt en zet bij bevriezing uit. Dit versnelt de groei van de scheurtjes. Een kwakkelwinter is dus slechter voor zoab dan een lange aaneengesloten vorstperiode.

Gladheid en ijzel

Het is overigens een misverstand dat zoab extra kwetsbaar is voor gladheid en ijzel. Bij gladheid strooit Rijkswaterstaat extra zout op het zoab, zodat het niet gladder wordt dan normaal asfalt. Dat is nodig, omdat het zout door de holtes in het asfalt niet op het oppervlak blijft liggen, maar wegspoelt met de gesmolten sneeuw. 
IJzel is een probleem apart. Dit vormt namelijk een laag ijs op de weg, die als hij er eenmaal ligt bijna niet meer weg te krijgen is. Dit geldt voor zowel zoab als voor gewoon asfalt.